Job 14
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Man that is born of a woman is of few days, and full of trouble.
1De mens, geboren uit een vrouw, Leeft korte tijd en vol ellende;
2He cometh forth like a flower, and withereth; he fleeth also as a shadow, and continueth not.
2Hij ontluikt en verwelkt als een bloem, Vliedt heen als een schaduw, en houdt geen stand:
3And dost Thou open Thine eyes upon such a one, and bringest me into judgment with Thee?
3En op zo een vestigt Gij uw oog, En daagt Gij voor uw gericht!
4Who can bring a clean thing out of an unclean? not one.
4Kan een reine uit een onreine komen? Niet een!
5Seeing his days are determined, the number of his months is with Thee, and Thou hast appointed his bounds that he cannot pass;
5Maarwanneer dus zijn dagen zijn vastgesteld, Het getal zijner maanden door U is bepaald, Gij hem zijn grens hebt gesteld, die hij niet overschrijdt:
6Look away from him, that he may rest, till he shall accomplish, as a hireling, his day.
6Wend dan uw blik van Hem af, en laat hem met rust, Tot hij zijn dagtaak als een huurling volbracht heeft!
7For there is hope of a tree, if it be cut down, that it will sprout again, and that the tender branch thereof will not cease.
7Ja, voor een boom is er hoop, als hij wordt omgehakt: Hij loopt weer uit, en zijn loten houden niet op.
8Though the root thereof wax old in the earth, and the stock thereof die in the ground;
8Al is ook zijn wortel in de bodem verouderd, Afgestorven zijn tronk in het stof:
9Yet through the scent of water it will bud, and put forth boughs like a plant.
9Hij bot weer uit, zodra hij het water maar ruikt, Schiet takken als een jonge plant.
10But man dieth, and lieth low; yea, man perisheth, and where is he?
10Maar sterft een mens, ontzield blijft hij liggen Geeft hij de geest, hij is er niet meer.
11As the waters fail from the sea, and the river is drained dry;
11Zoals water wegvloeit uit de zee, De rivier leegloopt en uitdroogt:
12So man lieth down and riseth not; till the heavens be no more, they shall not awake, nor be roused out of their sleep.
12Zo legt de mens zich neer, en staat niet meer op En wordt niet wakker uit zijn slaap. 14:12b Zolang de hemel bestaat, ontwaken zij niet!
13Oh that Thou wouldest hide me in the nether-world, that Thou wouldest keep me secret, until Thy wrath be past, that Thou wouldest appoint me a set time, and remember me! —
13Ach, als Gij mij in het dodenrijk mocht verschuilen, Mij verbergen, tot uw toorn is bedaard, Mij een tijdstip bepalen, en dan aan mij denken,
14If a man die, may he live again? All the days of my service would I wait, till my relief should come —
14Den mens na zijn dood deedt herleven: Dan zou ik al de dagen van mijn harde dienst blijven wachten, Tot mijn aflossing komt!
15Thou wouldest call, and I would answer Thee; Thou wouldest have a desire to the work of Thy hands.
15Hoe zou ik dan antwoorden, als Gij riept Als Gij het werk uwer handen verlangend kwaamt zoeken!
16But now Thou numberest my steps, Thou dost not even wait for my sin;
16Terwijl Gij thans mijn schreden telt, Zoudt Gij niet langer op mijn zonden meer loeren,
17My transgression is sealed up in a bag, and Thou heapest up mine iniquity.
17Maar in een buidel mijn overtreding verzegelen, En mijn fouten bedekken!
18And surely the mountain falling crumbleth away, and the rock is removed out of its place;
18Maar zoals een berg ineenstort, Een rots van haar plaats wordt gerukt,
19The waters wear the stones; the overflowings thereof wash away the dust of the earth; so Thou destroyest the hope of man.
19Het water de stenen uitholt, Een stortregen de aardbodem wegspoelt: Zo slaat Gij de hoop der mensen de bodem in,
20Thou prevailest for ever against him, and he passeth; Thou changest his countenance, and sendest him away.
20Gij slaat hem neer, hij gaat heen voor altijd; Gij verbleekt zijn gelaat, en zendt hem weg.
21His sons come to honour, and he knoweth it not; and they are brought low, but he regardeth them not.
21Zijn zonen mogen worden geëerd: hij ziet het niet; Tot schande komen: hij bemerkt het niet.
22But his flesh grieveth for him, and his soul mourneth over him.
22Slechts over zijn eigen lichaam voelt hij smart, Blijft over zijn eigen ziel in droefheid gedompeld!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.