Job 8
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Clementine Vulgate, 1598
1Nu nam Bildad van Sjóeach het woord, en sprak:
1Respondens autem Baldad Suhites, dixit:
2Hoe lang nog gaat ge zó voort, En zullen uw woorden als een stormwind loeien?
2[Usquequo loqueris talia, et spiritus multiplex sermones oris tui?
3Zou God het recht soms verkrachten, De Almachtige de gerechtigheid schenden:
3Numquid Deus supplantat judicium? aut Omnipotens subvertit quod justum est?
4Wanneer uw kinderen tegen Hem hebben gezondigd, Dan heeft Hij hun slechts hun misdaad vergolden!
4Etiam si filii tui peccaverunt ei, et dimisit eos in manu iniquitatis suæ:
5Maar als gij uw toevlucht neemt tot God, En rein en oprecht tot den Almachtige smeekt:
5tu tamen si diluculo consurrexeris ad Deum, et Omnipotentem fueris deprecatus;
6Dan zal Hij van stonde af over u waken, En schenkt Hij u weer een rechtschapen gezin;
6si mundus et rectus incesseris: statim evigilabit ad te, et pacatum reddet habitaculum justitiæ tuæ,
7Dan schijnt uw vroeger lot slechts gering, Wordt ver door uw nieuwe staat overtroffen.
7in tantum ut si priora tua fuerint parva, et novissima tua multiplicentur nimis.
8Ja, vraag het maar aan het voorgeslacht Geef acht op de bevinding van hun vaderen!
8Interroga enim generationem pristinam, et diligenter investiga patrum memoriam
9Want wij zijn van gisteren, en weten niets, Ons leven op aarde is enkel een schaduw;
9(hesterni quippe sumus, et ignoramus, quoniam sicut umbra dies nostri sunt super terram),
10Maar zij zullen u leren, het u vertellen, En woorden spreken uit hun hart:
10et ipsi docebunt te, loquentur tibi, et de corde suo proferent eloquia.
11Schiet het riet op buiten het moeras, Groeien de biezen buiten het water?
11Numquid vivere potest scirpus absque humore? aut crescere carectum sine aqua?
12Het wordt afgesneden, terwijl het nog bloeit, En verdort vóór ieder ander gewas:
12Cum adhuc sit in flore, nec carpatur manu, ante omnes herbas arescit.
13Zo vergaat het allen, die God vergeten, Wordt de hoop van de bozen te schande!
13Sic viæ omnium qui obliviscuntur Deum, et spes hypocritæ peribit.
14Een herfstdraad is zijn vertrouwen, Zijn toeverlaat een spinneweb;
14Non ei placebit vecordia sua, et sicut tela aranearum fiducia ejus.
15Hij steunt op zijn web, maar dit houdt het niet uit, Hij grijpt het vast, maar het houdt geen stand.
15Innitetur super domum suam, et non stabit; fulciet eam, et non consurget.
16Vol sappen staat hij in de zon, Zijn ranken verspreiden zich over zijn hof;
16Humectus videtur antequam veniat sol, et in ortu suo germen ejus egredietur.
17Zijn wortels kronkelen zich over het grint, En tussen de stenen grijpt hij zich vast.
17Super acervum petrarum radices ejus densabuntur, et inter lapides commorabitur.
18Maar rukt men hem weg van zijn plaats, Dan verloochent ze hem:ik heb u nooit gezien!
18Si absorbuerit eum de loco suo, negabit eum, et dicet: Non novi te.
19Zo vergaat zijn leven door de mot Uit het stof ervan schieten anderen op.
19Hæc est enim lætitia viæ ejus, ut rursum de terra alii germinentur.
20Neen, God verwerpt den brave niet, En reikt den boze geen hand.
20Deus non projiciet simplicem, nec porriget manum malignis,
21Nog wordt uw mond met lachen vervuld, En uw lippen met jubel;
21donec impleatur risu os tuum, et labia tua jubilo.
22Maar uw haters worden met schande bedekt, De tent der bozen verdwijnt!
22Qui oderunt te induentur confusione, et tabernaculum impiorum non subsistet.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.