ΙΩΒ 8
Septuagint (Brenton Greek text, with Apocrypha)Original language
Septuagint (Brenton Greek text, with Apocrypha)
Clementine Vulgate, 1598
1Ὑπολαβὼν δὲ Βαλδὰδ ὁ Σαυχίτης, λέγει,
1Respondens autem Baldad Suhites, dixit:
2Μέχρι τίνος λαλήσεις ταῦτα, πνεῦμα πολυῤῥῆμον τοῦ στόματός σου;
2[Usquequo loqueris talia, et spiritus multiplex sermones oris tui?
3Μὴ ὁ Κύριος ἀδικήσει κρίνων; ἢ ὁ τὰ πάντα ποιήσας ταράξει τὸ δίκαιον;
3Numquid Deus supplantat judicium? aut Omnipotens subvertit quod justum est?
4Εἰ οἱ υἱοί σου ἥμαρτον ἐναντίον αὐτοῦ, ἀπέστειλεν ἐν χειρὶ ἀνομίας αὐτῶν.
4Etiam si filii tui peccaverunt ei, et dimisit eos in manu iniquitatis suæ:
5Σὺ δὲ ὄρθριζε πρὸς Κύριον παντοκράτορα δεόμενος.
5tu tamen si diluculo consurrexeris ad Deum, et Omnipotentem fueris deprecatus;
6Εἰ καθαρὸς εἶ καὶ ἀληθινὸς, δεήσεως ἐπακούσεταί σου, ἀποκαταστήσει δέ σοι δίαιταν δικαιοσύνης.
6si mundus et rectus incesseris: statim evigilabit ad te, et pacatum reddet habitaculum justitiæ tuæ,
7Ἔσται οὖν τὰ μὲν πρῶτά σου ὀλίγα, τὰ δὲ ἔσχατά σου ἀμύθητα.
7in tantum ut si priora tua fuerint parva, et novissima tua multiplicentur nimis.
8Ἐπερώτησον γὰρ γενεὰν πρώτην, ἐξιχνίασον δὲ κατὰ γένος πατέρων·
8Interroga enim generationem pristinam, et diligenter investiga patrum memoriam
9Χθιζοὶ γάρ ἐσμεν, καὶ οὐκ οἴδαμεν· σκιὰ γάρ ἐστιν ἡμῶν ἐπὶ τῆς γῆς ὁ βίος·
9(hesterni quippe sumus, et ignoramus, quoniam sicut umbra dies nostri sunt super terram),
10Ἢ οὐχ οὗτοί σε διδάξουσιν καὶ ἀναγγελοῦσι, καὶ ἐκ καρδίας ἐξάξουσι ῥήματα;
10et ipsi docebunt te, loquentur tibi, et de corde suo proferent eloquia.
11Μὴ θάλλει πάπυρος ἄνευ ὕδατος, ἢ ὑψωθήσεται βούτομον ἄνευ πότου;
11Numquid vivere potest scirpus absque humore? aut crescere carectum sine aqua?
12Ἔτι ὂν ἐπὶ ῥίζης, καὶ οὐ μὴ θερισθῇ, πρὸ τοῦ πιεῖν πᾶσα βοτάνη οὐχὶ ξηραίνεται;
12Cum adhuc sit in flore, nec carpatur manu, ante omnes herbas arescit.
13Οὕτως τοίνυν ἔσται τὰ ἔσχατα πάντων τῶν ἐπιλανθανομένων τοῦ Κυρίου· ἐλπὶς γὰρ ἀσεβοῦς ἀπολεῖται·
13Sic viæ omnium qui obliviscuntur Deum, et spes hypocritæ peribit.
14Ἀοίκητος γὰρ αὐτοῦ ἔσται ὁ οἶκος· ἀράχνη δὲ αὐτοῦ ἀποβήσεται ἡ σκηνή.
14Non ei placebit vecordia sua, et sicut tela aranearum fiducia ejus.
15Ἐὰν ὑπερείσῃ τὴν οἰκίαν αὐτοῦ, οὐ μὴ στῇ· ἐπιλαβομένου δὲ αὐτοῦ, οὐ μὴ ὑπομείνῃ·
15Innitetur super domum suam, et non stabit; fulciet eam, et non consurget.
16Ὑγρὸς γάρ ἐστιν ὑπὸ ἡλίου· καὶ ἐκ σαπρίας αὐτοῦ ὁ ῥάδαμνος αὐτοῦ ἐξελεύσεται.
16Humectus videtur antequam veniat sol, et in ortu suo germen ejus egredietur.
17Ἐπὶ συναγωγὴν λίθων κοιμᾶται· ἐν δὲ μέσῳ χαλίκων ζήσεται.
17Super acervum petrarum radices ejus densabuntur, et inter lapides commorabitur.
18Ἐὰν καταπίῃ, ὁ τόπος ψεύσεται αὐτόν· οὐχ ἑώρακας τοιαῦτα,
18Si absorbuerit eum de loco suo, negabit eum, et dicet: Non novi te.
19ὅτι καταστροφὴ ἀσεβοῦς τοιαύτη, ἐκ δὲ γῆς ἄλλον ἀναβλαστήσει.
19Hæc est enim lætitia viæ ejus, ut rursum de terra alii germinentur.
20Ὁ γὰρ Κύριος οὐ μὴ ἀποποιήσηται τὸν ἄκακον· πᾶν δὲ δῶρον ἀσεβοῦς οὐ δέξεται.
20Deus non projiciet simplicem, nec porriget manum malignis,
21Ἀληθινῶν δὲ στόμα ἐμπλήσει γέλωτος, τὰ δὲ χείλη αὐτῶν ἐξομολογήσεως.
21donec impleatur risu os tuum, et labia tua jubilo.
22Οἱ δὲ ἐχθροὶ αὐτῶν ἐνδύσονται αἰσχύνην, δίαιτα δὲ ἀσεβοῦς οὐκ ἔσται.
22Qui oderunt te induentur confusione, et tabernaculum impiorum non subsistet.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.