Žalmy 10

Kralice Bible (1613)

Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)

1Proč, ó Hospodine, stojíš zdaleka, a skrýváš se v čas ssoužení?

1Waarom, Jahweh, zoudt Gij veraf blijven staan, U verbergen in tijden van nood?

2Z pychu bezbožník protivenství činí chudému. Ó by jati byli v zlých radách, kteréž vymýšlejí.

2Waarom zou de arme zich ergeren aan de trots van den boze, In de listen worden verstrikt, die hij spon?

3Neboť se honosí bezbožník v líbostech života svého, a lakomý sobě pochlebuje, a Hospodina popouzí.

3Zie, de goddeloze pocht op zijn lusten, De woekeraar prijst zich gelukkig,

4Bezbožník pro pýchu, kterouž na sobě prokazuje, nedbá na nic; všecka myšlení jeho jsou, že není Boha.

4De zondaar trekt honend zijn neus op voor Jahweh, En denkt maar: “Hij straft niet; er is geen God!”

5Dobře mu se daří na cestách jeho všelikého času, soudové tvoji vzdáleni jsou od něho, i na všecky nepřátely své fouká,

5Zijn wandel is altijd krom uw wetten gooit hij ver van zich af, En wie hem weerstaat, fluit hij uit;

6Říkaje v srdci svém: Nepohnuť se od národu až do pronárodu, nebo nebojím se zlého.

6Hij zegt bij zich zelf: “Nooit zal ik wankelen; Van geslacht tot geslacht treft mij ongeluk noch vloek!”

7Ústa jeho plná jsou zlořečenství, i chytrosti a lsti; pod jazykem jeho trápení a starost.

7Zijn mond zit vol bedrog en geweld, Verderf en onheil kleven aan zijn tong.

8Sedí v zálohách ve vsech a v skrýších, aby zamordoval nevinného; očima svýma po chudém špehuje.

8Hij legt zich in hinderlaag achter de heggen, Om heimelijk de onschuld te moorden. Zijn ogen begluren den zwakke,

9Èíhá v skrytě jako lev v jeskyni své, číhá, aby pochytil chudého, uchvacujeť jej, a táhne pod sítku svou.

9Hij ligt op de loer als een leeuw in zijn hol; Hij besluipt den ongelukkige, om hem te bespringen, Grijpt hem vast, en sleept hem weg in zijn net.

10Připadá a stuluje se, dokudž by nevpadlo v silné pazoury jeho shromáždění chudých.

10Dan slaat hij hem neer, kromt zich over hem heen, En de ongelukkige valt in zijn klauwen.

11Říká v srdci svém: Zapomenulť jest Bůh silný, skryl tvář svou, nepohledíť na věky.

11En hij zegt bij zich zelf: “God vergeet het! Hij verbergt zijn gelaat; Hij ziet het niet eens!”

12Povstaniž, Hospodine Bože silný, vznes ruku svou, nezapomínejž se nad chudými.

12Sta op dan Jahweh! Steek uw hand uit, o God; Vergeet de ongelukkigen niet!

13Proč má bezbožník Boha popouzeti, říkaje v srdci svém, že toho vyhledávati nebudeš?

13Waarom zou de booswicht God blijven honen, Bij zichzelf blijven zeggen: “Toch vergeldt Gij het niet!”

14Díváš se do času, nebo ty nátisk a bolest spatřuješ, abys jim odplatil rukou svou; na tebeť se spouští chudý, sirotku ty jsi spomocník.

14Gij ziet toch het leed en de ellende; Gij blikt er op neer, om ze te wreken! De zwakke verlaat zich op U, En een wees hebt Gij altijd geholpen!

15Potři rámě bezbožného, a vyhledej nepravosti zlostného, tak aby neostál.

15Verbrijzel de arm van zondaar en boze; Vergeld hem zijn misdaad, laat ze niet ongestraft.

16Hospodin jest králem věčných věků, národové z země své hynou.

16Jahweh, wees Koning voor eeuwig en immer; Weg met de heidenen, weg uit zijn land!

17Žádost ponížených vyslýcháš, Hospodine, utvrzuješ srdce jejich, ucha svého k nim nakloňuješ,

17Hoor het smachtend verlangen der armen, o Jahweh; Luister naar de roep van hun hart:

18Abys soud činil sirotku a ssouženému, tak aby jich nessužoval více člověk bídný a zemský.

18Om recht te verschaffen aan wees en verdrukte, Zodat ze niemand ter wereld meer vrezen.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.