امثال 5
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1ای پسر من، به حکمت من توجه نما، و گوش خود را به فطانت من فراگیر،
1Сине мој, слушај мудрост моју, к разуму мом пригни ухо своје,
2تاتدابیر را محافظت نمایی، و لبهایت معرفت رانگاه دارد.
2Да се држиш разборитости, и усне твоје да хране знање.
3زیرا که لبهای زن اجنبی عسل رامی چکاند، و دهان او از روغن ملایم تر است.
3Јер с усана туђе жене капље мед, и грло јој је мекше од уља;
4لیکن آخر او مثل افسنتین تلخ است و برنده مثل شمشیر دودم.
4Али јој је последак горак као пелен, оштар као мач с обе стране оштар.
5پایهایش به موت فرو می‌رود، وقدمهایش به هاویه متمسک می‌باشد.
5Ноге јој силазе к смрти, до пакла допиру кораци њени.
6به طریق حیات هرگز سالک نخواهد شد. قدمهایش آواره شده است و او نمی داند.
6Да не би мерио пут животни, савијају се стазе њене да не знаш.
7و الان‌ای پسرانم مرابشنوید، و از سخنان دهانم انحراف مورزید.
7Зато, децо, послушајте мене, и не одступајте од речи уста мојих.
8طریق خود را از او دور ساز، و به در خانه اونزدیک مشو.
8Нека је далеко од ње пут твој, и не приближуј се к вратима куће њене,
9مبادا عنفوان جوانی خود را به دیگران بدهی، و سالهای خویش را به ستم کیشان.
9Да не би дао другима славе своје и година својих немилостивоме,
10و غریبان از اموال تو سیر شوند، و ثمره محنت تو به خانه بیگانه رود.
10Да се не би туђинци наситили твог блага и труд твој да не би био у туђој кући,
11که در عاقبت خودنوحه گری نمایی، هنگامی که گوشت و بدنت فانی شده باشد،
11И да не ридаш на послетку, кад се строши месо твоје и тело твоје,
12و گویی چرا ادب را مکروه داشتم، و دل من تنبیه را خوار شمرد،
12И кажеш: Како мрзих на наставу, и како срце моје презира карање!
13و آواز مرشدان خود را نشنیدم، و به معلمان خود گوش ندادم.
13И не послушах глас учитеља својих, и не пригнух уха свог к онима који ме учаху!
14نزدیک بود که هر گونه بدی را مرتکب شوم، در میان قوم و جماعت.
14Умало не западох у свако зло усред збора и скупштине.
15آب را از منبع خود بنوش، و نهرهای جاری را از چشمه خویش.
15Пиј воду из свог студенца и што тече из твог извора.
16جویهای تو بیرون خواهد ریخت، و نهرهای آب در شوارع عام،
16Нека се разливају твоји извори на поље, и потоци по улицама.
17و از آن خودت به تنهایی خواهد بود، و نه از آن غریبان با تو.
17Имај их сам за се, а не туђин с тобом.
18چشمه تو مبارک باشد، و از زن جوانی خویش مسرور باش،
18Благословен да је извор твој, и весели се женом младости своје;
19مثل غزال محبوب و آهوی جمیل. پستانهایش تو را همیشه خرم سازد، و از محبت او دائم محفوظ باش.
19Нека ти је као кошута мила и као срна љупка; дојке њене нека те опијају у свако доба, у љубави њеној посрћи једнако.
20لیکن‌ای پسر من، چرا از زن بیگانه فریفته شوی؟ و سینه زن غریب را در بر‌گیری؟
20А зашто би, сине, посртао за туђинком и голио недра туђој,
21زیراکه راههای انسان در مدنظر خداوند است، وتمامی طریقهای وی را می‌سنجد.
21Кад су пред очима Господу путеви свачији, и мери све стазе његове?
22تقصیرهای شریر او را گرفتار می‌سازد، و به بندهای گناهان خود بسته می‌شود.
22Безбожника ће ухватити његова безакоња, и у ужа греха својих заплешће се;
23او بدون ادب خواهد مرد، و به کثرت حماقت خویش تلف خواهد گردید.
23Умреће без наставе, и од мноштва лудости своје лутаће.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.