Псалтырь 101
Synodal Translation (Синодальный перевод)Translation
Synodal Translation (Синодальный перевод)
Clementine Vulgate, 1598
1Молитва страждущего, когда он унывает и изливает пред Господом печаль свою.
1Oratio pauperis, cum anxius fuerit, et in conspectu Domini effuderit precem suam.
2Господи! услышь молитву мою, и вопль мой да придет к Тебе.
2[Domine, exaudi orationem meam, et clamor meus ad te veniat.
3Не скрывай лица Твоего от меня; в день скорби моей приклони ко мне ухо Твое; в день, когда воззову к Тебе, скоро услышь меня;
3Non avertas faciem tuam a me: in quacumque die tribulor, inclina ad me aurem tuam; in quacumque die invocavero te, velociter exaudi me.
4ибо исчезли, как дым, дни мои, и кости мои обожжены, как головня;
4Quia defecerunt sicut fumus dies mei, et ossa mea sicut cremium aruerunt.
5сердце мое поражено, и иссохло, как трава, так что я забываю есть хлеб мой;
5Percussus sum ut fœnum, et aruit cor meum, quia oblitus sum comedere panem meum.
6от голоса стенания моего кости мои прильпнули к плоти моей.
6A voce gemitus mei adhæsit os meum carni meæ.
7Я уподобился пеликану в пустыне; я стал как филин на развалинах;
7Similis factus sum pellicano solitudinis; factus sum sicut nycticorax in domicilio.
8не сплю и сижу, как одинокая птица на кровле.
8Vigilavi, et factus sum sicut passer solitarius in tecto.
9Всякий день поносят меня враги мои, и злобствующие на меня клянут мною.
9Tota die exprobrabant mihi inimici mei, et qui laudabant me adversum me jurabant:
10Я ем пепел, как хлеб, и питье мое растворяю слезами,
10quia cinerem tamquam panem manducabam, et potum meum cum fletu miscebam,
11от гнева Твоего и негодования Твоего, ибо Ты вознес меня и низверг меня.
11a facie iræ et indignationis tuæ: quia elevans allisisti me.
12Дни мои - как уклоняющаяся тень, и я иссох, как трава.
12Dies mei sicut umbra declinaverunt, et ego sicut fœnum arui.
13Ты же, Господи, вовек пребываешь, и память о Тебе в род и род.
13Tu autem, Domine, in æternum permanes, et memoriale tuum in generationem et generationem.
14Ты восстанешь, умилосердишься над Сионом, ибо время помиловать его, - ибо пришло время;
14Tu exsurgens misereberis Sion, quia tempus miserendi ejus, quia venit tempus:
15ибо рабы Твои возлюбили и камни его, и о прахе его жалеют.
15quoniam placuerunt servis tuis lapides ejus, et terræ ejus miserebuntur.
16И убоятся народы имени Господня, и все цари земные - славы Твоей.
16Et timebunt gentes nomen tuum, Domine, et omnes reges terræ gloriam tuam:
17Ибо созиждет Господь Сион и явится во славе Своей;
17quia ædificavit Dominus Sion, et videbitur in gloria sua.
18призрит на молитву беспомощных и не презрит моления их.
18Respexit in orationem humilium et non sprevit precem eorum.
19Напишется о сем для рода последующего, и поколение грядущее восхвалит Господа,
19Scribantur hæc in generatione altera, et populus qui creabitur laudabit Dominum.
20ибо Он приникнул со святой высоты Своей, с небес призрел Господь на землю,
20Quia prospexit de excelso sancto suo; Dominus de cælo in terram aspexit:
21чтобы услышать стон узников, разрешить сынов смерти,
21ut audiret gemitus compeditorum; ut solveret filios interemptorum:
22дабы возвещали на Сионе имя Господне и хвалу Его - в Иерусалиме,
22ut annuntient in Sion nomen Domini, et laudem ejus in Jerusalem:
23когда соберутся народы вместе и царства для служения Господу.
23in conveniendo populos in unum, et reges, ut serviant Domino.
24Изнурил Он на пути силы мои, сократил дни мои.
24Respondit ei in via virtutis suæ: Paucitatem dierum meorum nuntia mihi:
25Я сказал: Боже мой! не восхити меня в половине дней моих. Твои лета в роды родов.
25ne revoces me in dimidio dierum meorum, in generationem et generationem anni tui.
26В начале Ты, Господи, основал землю, и небеса - дело Твоих рук;
26Initio tu, Domine, terram fundasti, et opera manuum tuarum sunt cæli.
27они погибнут, а Ты пребудешь; и все они, как риза, обветшают, и, как одежду, Ты переменишь их, и изменятся;
27Ipsi peribunt, tu autem permanes; et omnes sicut vestimentum veterascent. Et sicut opertorium mutabis eos, et mutabuntur;
28но Ты - тот же, и лета Твои не кончатся.
28tu autem idem ipse es, et anni tui non deficient.
29Сыны рабов Твоих будут жить, и семя их утвердится пред лицем Твоим.
29Filii servorum tuorum habitabunt, et semen eorum in sæculum dirigetur.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.