Salmos 78
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Ouçam o meu ensino, meu povo. Inclinem os seus ouvidos às palavras da minha boca.
1Чуј, народе мој, наук мој, пригни ухо своје к речима уста мојих.
2Abrirei a minha boca em uma parábola. Proferirei enigmas do passado,
2Отварам за причу уста своја, казаћу старе приповетке.
3que ouvimos e conhecemos, e que nossos pais nos contaram.
3Шта слушасмо и дознасмо, и што нам казиваше оци наши,
4Não os esconderemos dos seus filhos, contando à geração futura os louvores do SENHOR, a sua força e as maravilhas que ele fez.
4Нећемо затајити од деце њихове, нараштају позном јавићемо славу Господњу и силу Његову и чудеса која је учинио.
5Pois ele estabeleceu uma aliança em Jacó, e instituiu um ensino em Israel, o qual ordenou aos nossos pais, que o fizessem conhecido aos seus filhos;
5Сведочанство подиже у Јакову, и у Израиљу постави закон, који даде оцима нашим да га предаду деци својој;
6para que a geração futura o soubesse, até mesmo os filhos que ainda nasceriam; os quais se levantariam e o contariam aos seus filhos,
6Да би знао потоњи нараштај, деца која ће се родити, па и они да би казивали својој деци.
7para que pusessem a sua esperança em Deus, e não se esquecessem das obras de Deus, mas guardassem os seus mandamentos,
7Да полажу на Бога надање своје, и не заборављају дела Божијих, и заповести Његове да држе;
8e não fossem como seus pais— uma geração teimosa e rebelde, uma geração que não manteve o seu coração leal, cujo espírito não foi fiel a Deus.
8И да не буду као оци њихови, род неваљао и упоран, род који не беше чврст срцем својим, нити веран Богу духом својим.
9Os filhos de Efraim, armados e carregando arcos, recuaram no dia da batalha.
9Синови Јефремови наоружани, који стрељају из лука, вратише се натраг, кад беше бој.
10Eles não guardaram a aliança de Deus, e se recusaram a andar na sua lei.
10Не сачуваше завет Божји, и по закону Његовом не хтеше ходити.
11Eles se esqueceram dos seus feitos, das suas maravilhas que ele lhes havia mostrado.
11Заборавише дела Његова, и чудеса, која им је показао,
12Ele fez coisas maravilhosas à vista de seus pais, na terra do Egito, no campo de Zoã.
12Како пред очима њиховим учини чудеса у земљи мисирској, на пољу Соану;
13Ele dividiu o mar, e os fez passar por ele. Ele fez as águas se erguerem como um monte.
13Раздвоји море, и проведе их, од воде начини зид;
14De dia ele também os guiou com uma nuvem, e a noite toda com uma luz de fogo.
14И води их дању облаком, и сву ноћ светлим огњем;
15Ele fendeu rochas no deserto, e lhes deu de beber abundantemente, como das profundezas.
15Раскида стене у пустињи, и поји их као из велике бездане;
16Ele também tirou correntes da rocha, e fez as águas descerem como rios.
16Изводи потоке из камена, и води воду рекама.
17Contudo, eles continuaram a pecar contra ele, a se rebelar contra o Altíssimo no deserto.
17Али они још једнако грешише Њему, и гневише Вишњег у пустињи.
18Eles tentaram a Deus em seu coração, pedindo comida de acordo com o seu desejo.
18И кушаше Бога у срцу свом, иштући јела по вољи својој,
19Sim, eles falaram contra Deus. Eles disseram: “Pode Deus preparar uma mesa no deserto?
19И викаше на Бога, и рекоше: „Може ли Бог зготовити трпезу у пустињи?”
20Eis que ele feriu a rocha, de modo que as águas jorraram, e as correntes transbordaram. Pode ele também dar pão? Fornecerá ele carne para o seu povo?”
20Ево! Он удари у камен, и потече вода, и реке устадоше; може ли и хлеба дати? Хоће ли и меса поставити народу свом?
21Portanto, o SENHOR ouviu, e ficou irado. Um fogo se acendeu contra Jacó, e a ira também subiu contra Israel,
21Господ чу и разљути се, и огањ се разгоре на Јакова, и гнев се подиже на Израиља.
22porque eles não creram em Deus, e não confiaram na sua salvação.
22Јер не вероваше Богу и не уздаше се у помоћ Његову.
23Ainda assim, ele deu ordens aos céus acima, e abriu as portas do céu.
23Тада заповеди облацима одозго, и отвори врата небеска,
24Ele fez chover maná sobre eles para comerem, e lhes deu o alimento do céu.
24И пусти, те им подажде мана за јело, и хлеб небески даде им.
25O homem comeu o pão dos anjos. Ele lhes enviou comida até se fartarem.
25Хлеб анђеоски јеђаше човек; посла им јела до ситости.
26Ele fez o vento leste soprar no céu. Pelo seu poder, ele guiou o vento sul.
26Пусти небом устоку, и наведе силом својом југ;
27Ele também fez chover carne sobre eles como o pó, aves aladas como a areia dos mares.
27И као прахом засу их месом, и као песком морским птицама крилатим;
28Ele as deixou cair no meio do seu acampamento, ao redor de suas habitações.
28Побаца их сред логора њиховог, око шатора њихових.
29Então eles comeram e se fartaram bem. Ele lhes deu o que eles mesmos desejavam.
29И наједоше се и даде им шта су желели.
30Eles não se afastaram dos seus desejos. A comida ainda estava em suas bocas,
30Али их још и не прође жеља, још беше јело у устима њиховим,
31quando a ira de Deus subiu contra eles, matou alguns dos seus mais fortes, e derrubou os jovens de Israel.
31Гнев се Божји подиже на њих и помори најјаче међу њима, и младиће у Израиљу поби.
32Apesar de tudo isso, eles ainda pecaram, e não creram nas suas obras maravilhosas.
32Преко свега тога још грешише, и не вероваше чудесима Његовим.
33Portanto, ele consumiu os seus dias em vaidade, e os seus anos em terror.
33И пусти, те дани њихови пролазише узалуд, и године њихове у страху.
34Quando ele os matava, então eles o buscavam. Eles voltavam e buscavam a Deus com fervor.
34Кад их убијаше, онда притецаху к Њему, и обраћаху се и искаху Бога;
35Eles se lembravam de que Deus era a sua rocha, o Deus Altíssimo, o seu redentor.
35И помињаху да је Бог одбрана њихова, и Вишњи Избавитељ њихов.
36Mas eles o lisonjeavam com a sua boca, e mentiam para ele com a sua língua.
36Ласкаху Му устима својим, и језиком својим лагаху Му.
37Pois o coração deles não era reto para com ele, nem foram fiéis na sua aliança.
37А срце њихово не беше Њему верно, и не беху тврди у завету Његовом.
38Mas ele, sendo misericordioso, perdoou a iniquidade, e não os destruiu. Sim, muitas vezes ele desviou a sua ira, e não despertou todo o seu furor.
38Али Он беше милостив, и покриваше грех, и не помори их, често заустављаше гнев свој, и не подизаше све јарости своје.
39Ele se lembrou de que eles eram apenas carne, um vento que passa e não volta mais.
39Опомињаше се да су тело, ветар, који пролази и не враћа се.
40Quantas vezes eles se rebelaram contra ele no deserto, e o entristeceram no ermo!
40Колико Га пута расрдише у пустињи, и увредише у земљи где се не живи!
41Eles voltaram a tentar a Deus, e provocaram o Santo de Israel.
41Све наново кушаше Бога, и Свеца Израиљевог дражише.
42Eles não se lembraram da sua mão, nem do dia em que ele os redimiu do adversário;
42Не сећаше се руке Његове и дана, у који их избави из невоље,
43de como ele estabeleceu os seus sinais no Egito, as suas maravilhas no campo de Zoã,
43У који учини у Мисиру знаке своје и чудеса своја на пољу Соану;
44ele transformou os seus rios em sangue, e as suas correntes, para que não pudessem beber.
44И проврже у крв реке њихове и потоке њихове, да не могоше пити.
45Ele enviou entre eles enxames de moscas, que os devoraram; e rãs, que os destruíram.
45Посла на њих бубине да их кољу, и жабе да их море.
46Ele também entregou as suas colheitas à lagarta, e o seu trabalho ao gafanhoto.
46Летину њихову даде црву, и муку њихову скакавцима.
47Ele destruiu as suas videiras com granizo, as suas figueiras bravas com geada.
47Винограде њихове поби градом, и смокве њихове сланом.
48Ele também entregou o seu gado ao granizo, e os seus rebanhos aos raios ardentes.
48Граду предаде стоку њихову, и стада њихова муњи.
49Ele lançou sobre eles o furor da sua ira, fúria, indignação e angústia, e um bando de anjos do mal.
49Посла на њих огњени гнев свој, јарост, срдњу и мржњу, чету злих анђела.
50Ele abriu um caminho para a sua ira. Ele não poupou a alma deles da morte, mas entregou a vida deles à pestilência,
50Равни стазу гневу свом, не чува душе њихове од смрти, и живот њихов предаде помору.
51e feriu todos os primogênitos no Egito, as primícias da sua força nas tendas de Cam.
51Поби све првенце у Мисиру, први пород по колибама Хамовим.
52Mas ele conduziu o seu próprio povo como ovelhas, e os guiou no deserto como um rebanho.
52И поведе народ свој као овце, и води их као стадо преко пустиње.
53Ele os guiou em segurança, de modo que não tiveram medo, mas o mar encobriu os seus inimigos.
53Води их поуздано, и они се не бојаше, а непријатеље њихове затрпа море.
54Ele os trouxe até a fronteira do seu santuário, a este monte, que a sua mão direita havia conquistado.
54И доведе их на место светиње своје, на ову гору, коју задоби десница Његова.
55Ele também expulsou as nações de diante deles, distribuiu-lhes uma herança por medida, e fez as tribos de Israel habitarem em suas tendas.
55Одагна испред лица њиховог народе; жребом раздели њихово достојање, и по шаторима њиховим насели колена Израиљева.
56Contudo, eles tentaram e se rebelaram contra o Deus Altíssimo, e não guardaram os seus testemunhos,
56Али они кушаше и срдише Бога Вишњег и уредбе Његове не сачуваше.
57mas voltaram atrás, e agiram traiçoeiramente como os seus pais. Eles se desviaram como um arco enganoso.
57Одусташе и одвргоше се, као и оци њихови, слагаше као рђав лук.
58Pois eles o provocaram à ira com os seus altos, e o moveram a ciúmes com as suas imagens esculpidas.
58Увредише Га висинама својим, и идолима својим раздражише Га.
59Quando Deus ouviu isso, ele ficou irado, e abominou grandemente a Israel,
59Бог чу и разгневи се и расрди се на Израиља веома.
60de modo que ele abandonou a tenda de Siló, a tenda que ele armou entre os homens,
60Остави насеље своје у Силому, шатор, у коме живљаше с људима.
61e entregou a sua força ao cativeiro, a sua glória nas mãos do adversário.
61И оправи у ропство славу своју и красоту своју у руке непријатељеве.
62Ele também entregou o seu povo à espada, e ficou irado com a sua herança.
62И предаде мачу народ свој, и на достојање своје запламте се.
63O fogo devorou os seus jovens. As suas virgens não tiveram canção de casamento.
63Младиће његове једе огањ, и девојкама његовим не певаше сватовских песама;
64Os seus sacerdotes caíram à espada, e as suas viúvas não puderam chorar.
64Свештеници његови падаше од мача, и удовице његове не плакаше.
65Então o Senhor despertou como quem sai do sono, como um valente que grita por causa do vinho.
65Најпосле, као иза сна пробуди се Господ, прену се као јунак кад се напије вина.
66Ele feriu os seus adversários, fazendo-os recuar. Ele os submeteu a uma vergonha perpétua.
66И поби непријатеље своје с леђа, вечној срамоти предаде их.
67Além disso, ele rejeitou a tenda de José, e não escolheu a tribo de Efraim,
67И не хте шатор Јосифов, и колено Јефремово не изабра.
68Mas escolheu a tribo de Judá, o monte Sião, o qual ele amava.
68Него изабра колено Јудино, гору Сион, која Му омиле.
69Ele construiu o seu santuário como as alturas, como a terra que ele estabeleceu para sempre.
69И сагради светињу своју као горње своје станове, и као земљу утврди је довека.
70Ele também escolheu Davi, seu servo, e o tirou dos apriscos das ovelhas;
70И изабра Давида, слугу свог, и узе га од торова овчијих,
71de seguir as ovelhas que amamentam as suas crias, ele o trouxe para ser o pastor de Jacó, seu povo, e de Israel, sua herança.
71И од дојилица доведе га да пасе народ Његов, Јакова, и наследство Његово, Израиља.
72Assim, ele foi o pastor deles segundo a integridade do seu coração, e os guiou com a habilidade das suas mãos.
72И он их пасе чистим срцем, и води их мудрим рукама.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.