Salmi 78
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1ASCOLTA, o popol mio, la mia dottrina; Porgete gli orecchi alle parole della mia bocca.
1Чуј, народе мој, наук мој, пригни ухо своје к речима уста мојих.
2Io aprirò la mia bocca in sentenza; Io sgorgherò detti notevoli di cose antiche;
2Отварам за причу уста своја, казаћу старе приповетке.
3Le quali noi abbiamo udite, e sappiamo, E le quali i nostri padri ci han raccontate.
3Шта слушасмо и дознасмо, и што нам казиваше оци наши,
4Noi non le celeremo a' lor figliuoli, alla generazione a venire; Noi racconteremo le lodi del Signore, E la sua forza, e le sue maraviglie ch'egli ha fatte.
4Нећемо затајити од деце њихове, нараштају позном јавићемо славу Господњу и силу Његову и чудеса која је учинио.
5Egli ha fermata la testimonianza in Giacobbe, Ed ha posta la Legge in Israele; Le quali egli comandò a' nostri padri di fare assapere a' lor figliuoli;
5Сведочанство подиже у Јакову, и у Израиљу постави закон, који даде оцима нашим да га предаду деци својој;
6Acciocchè la generazione a venire, i figliuoli che nascerebbero, le sapessero, E si mettessero a narrar le a' lor figliuoli;
6Да би знао потоњи нараштај, деца која ће се родити, па и они да би казивали својој деци.
7E ponessero in Dio la loro speranza, E non dimenticassero le opere di Dio. Ed osservassero i suoi comandamenti;
7Да полажу на Бога надање своје, и не заборављају дела Божијих, и заповести Његове да држе;
8E non fossero come i lor padri, Generazione ritrosa e ribella; Generazione che non dirizzò il cuor suo, Il cui spirito non fu leale inverso Dio.
8И да не буду као оци њихови, род неваљао и упоран, род који не беше чврст срцем својим, нити веран Богу духом својим.
9I figliuoli di Efraim, gente di guerra, buoni arcieri, Voltarono le spalle al dì della battaglia.
9Синови Јефремови наоружани, који стрељају из лука, вратише се натраг, кад беше бој.
10Non avevano osservato il patto di Dio, Ed avevano ricusato di camminar nella sua Legge;
10Не сачуваше завет Божји, и по закону Његовом не хтеше ходити.
11Ed avevano dimenticate le sue opere, E le maraviglie ch'egli aveva lor fatte vedere.
11Заборавише дела Његова, и чудеса, која им је показао,
12Egli aveva fatti miracoli in presenza de' padri loro, Nel paese di Egitto, nel territorio di Soan.
12Како пред очима њиховим учини чудеса у земљи мисирској, на пољу Соану;
13Egli aveva fesso il mare, e li aveva fatti passare per mezzo; Ed aveva fermate le acque come un mucchio.
13Раздвоји море, и проведе их, од воде начини зид;
14E li aveva condotti di giorno colla nuvola, E tutta notte colla luce del fuoco.
14И води их дању облаком, и сву ноћ светлим огњем;
15Egli aveva schiantate le rupi nel deserto, E li aveva copiosamente abbeverati, come di gorghi;
15Раскида стене у пустињи, и поји их као из велике бездане;
16Ed aveva fatto uscir de' ruscelli della roccia, E colare acque, a guisa di fiumi.
16Изводи потоке из камена, и води воду рекама.
17Ma essi continuarono a peccar contro a lui, Provocando l'Altissimo a sdegno nel deserto;
17Али они још једнако грешише Њему, и гневише Вишњег у пустињи.
18E tentarono Iddio nel cuor loro, Chiedendo vivanda a lor voglia;
18И кушаше Бога у срцу свом, иштући јела по вољи својој,
19E parlarono contro a Dio, E dissero: Potrebbe Iddio Metterci tavola nel deserto?
19И викаше на Бога, и рекоше: „Може ли Бог зготовити трпезу у пустињи?”
20Ecco, egli percosse la roccia, e ne colarono acque, E ne traboccarono torrenti; Potrebbe egli eziandio dar del pane, O apparecchiar della carne al suo popolo?
20Ево! Он удари у камен, и потече вода, и реке устадоше; може ли и хлеба дати? Хоће ли и меса поставити народу свом?
21Perciò, il Signore, avendoli uditi, si adirò fieramente; Ed un fuoco si accese contro a Giacobbe, Ed anche l'ira gli montò contro ad Israele;
21Господ чу и разљути се, и огањ се разгоре на Јакова, и гнев се подиже на Израиља.
22Perciocchè non avevano creduto in Dio, E non si erano confidati nella sua salvazione;
22Јер не вероваше Богу и не уздаше се у помоћ Његову.
23E pure egli aveva comandato alle nuvole di sopra, Ed aveva aperte le porte del cielo;
23Тада заповеди облацима одозго, и отвори врата небеска,
24Ed aveva fatta piovere sopra loro la manna da mangiare, Ed aveva loro dato del frumento del cielo.
24И пусти, те им подажде мана за јело, и хлеб небески даде им.
25L'uomo mangiò del pane degli Angeli; Egli mandò loro della vivanda a sazietà.
25Хлеб анђеоски јеђаше човек; посла им јела до ситости.
26Egli fece levar nel cielo il vento orientale, E per la sua forza addusse l'Austro;
26Пусти небом устоку, и наведе силом својом југ;
27E fece piover sopra loro della carne, a guisa di polvere; Ed uccelli, a giusa della rena del mare.
27И као прахом засу их месом, и као песком морским птицама крилатим;
28E li fece cadere in mezzo al lor campo, D'intorno a' lor padiglioni.
28Побаца их сред логора њиховог, око шатора њихових.
29Ed essi mangiarono, e furono grandemente satollati; E Iddio fece lor venire ciò che desideravano.
29И наједоше се и даде им шта су желели.
30Essi non si erano ancora stolti dalla lor cupidigia; Avevano ancora il cibo loro nella bocca,
30Али их још и не прође жеља, још беше јело у устима њиховим,
31Quando l'ira montò a Dio contro a loro, Ed uccise i più grassi di loro, Ed abbattè la scelta d'Israele.
31Гнев се Божји подиже на њих и помори најјаче међу њима, и младиће у Израиљу поби.
32Con tutto ciò peccarono ancora, E non credettero alle sue maraviglie.
32Преко свега тога још грешише, и не вероваше чудесима Његовим.
33Laonde egli consumò i lor giorni in vanità, E gli anni loro in ispaventi.
33И пусти, те дани њихови пролазише узалуд, и године њихове у страху.
34Quando egli li uccideva, essi lo richiedevano, E ricercavano di nuovo Iddio.
34Кад их убијаше, онда притецаху к Њему, и обраћаху се и искаху Бога;
35E si ricordavano che Iddio era la lor Rocca, E che l'Iddio altissimo era il lor Redentore.
35И помињаху да је Бог одбрана њихова, и Вишњи Избавитељ њихов.
36Ma lo lusingavano colla lor bocca, E gli mentivano colla lor lingua;
36Ласкаху Му устима својим, и језиком својим лагаху Му.
37E il cuor loro non era diritto inverso lui, E non erano leali nel suo patto.
37А срце њихово не беше Њему верно, и не беху тврди у завету Његовом.
38E pure egli, che è pietoso, purgò la loro iniquità, e non li distrusse; E più e più volte racquetò l'ira sua, e non commosse tutto il suo cruccio;
38Али Он беше милостив, и покриваше грех, и не помори их, често заустављаше гнев свој, и не подизаше све јарости своје.
39E si ricordò ch'erano carne; Un fiato che passa, e non ritorna.
39Опомињаше се да су тело, ветар, који пролази и не враћа се.
40Quante volte lo provocarono essi a sdegno nel deserto, E lo contristarono nella solitudine!
40Колико Га пута расрдише у пустињи, и увредише у земљи где се не живи!
41E tornarono a tentare Iddio, E limitarono il Santo d'Israele.
41Све наново кушаше Бога, и Свеца Израиљевог дражише.
42Essi non si erano ricordati della sua mano, Nè del giorno nel quale li aveva riscossi dal nemico.
42Не сећаше се руке Његове и дана, у који их избави из невоље,
43(Come egli aveva eseguiti i suoi segni in Egitto, E i suoi miracoli nel territorio di Soan.
43У који учини у Мисиру знаке своје и чудеса своја на пољу Соану;
44Ed aveva cangiati i fiumi, e i rivi degli Egizi in sangue, Talchè essi non ne potevano bere.
44И проврже у крв реке њихове и потоке њихове, да не могоше пити.
45Ed aveva mandata contro a loro una mischia d'insetti che li mangiarono; E rane, che li distrussero.
45Посла на њих бубине да их кољу, и жабе да их море.
46Ed aveva dati i lor frutti a' bruchi, E le lor fatiche alle locuste.
46Летину њихову даде црву, и муку њихову скакавцима.
47Ed aveva guastate le lor vigne colla gragnuola, E i lor sicomori colla tempesta.
47Винограде њихове поби градом, и смокве њихове сланом.
48Ed aveva dati alla grandine i lor bestiami, E le lor gregge a' folgori.
48Граду предаде стоку њихову, и стада њихова муњи.
49Ed aveva mandato sopra loro l'ardore della sua ira, Indegnazione, cruccio e distretta; Una mandata d'angeli maligni.
49Посла на њих огњени гнев свој, јарост, срдњу и мржњу, чету злих анђела.
50Ed aveva appianato il sentiero alla sua ira, E non aveva scampata l'anima loro dalla morte, Ed aveva dato il lor bestiame alla mortalità.
50Равни стазу гневу свом, не чува душе њихове од смрти, и живот њихов предаде помору.
51Ed aveva percossi tutti i primogeniti in Egitto, E le primizie della forza ne' tabernacoli di Cam.
51Поби све првенце у Мисиру, први пород по колибама Хамовим.
52E ne aveva fatto partire il suo popolo, a guisa di pecore; E l'aveva condotto per lo deserto, come una mandra.
52И поведе народ свој као овце, и води их као стадо преко пустиње.
53E l'aveva guidato sicuramente, senza spavento; E il mare aveva coperti i lor nemici.
53Води их поуздано, и они се не бојаше, а непријатеље њихове затрпа море.
54Ed egli li aveva introdotti nella contrada della sua santità, Nel monte che la sua destra ha conquistato.
54И доведе их на место светиње своје, на ову гору, коју задоби десница Његова.
55Ed aveva scacciate le nazioni d'innanzi a loro, E le aveva fatte loro scadere in sorte di eredità, Ed aveva stanziate le tribù d'Israele nelle loro stanze.)
55Одагна испред лица њиховог народе; жребом раздели њихово достојање, и по шаторима њиховим насели колена Израиљева.
56Ed avevano tentato, e provocato a sdegno l'Iddio altissimo, E non avevano osservate le sue testimonianze.
56Али они кушаше и срдише Бога Вишњег и уредбе Његове не сачуваше.
57Anzi si erano tratti indietro, E si erano portati dislealmente, Come i lor padri; E si erano rivolti come un arco fallace;
57Одусташе и одвргоше се, као и оци њихови, слагаше као рђав лук.
58E l'avevano provocato ad ira co' loro alti luoghi, E commosso a gelosia colle loro sculture.
58Увредише Га висинама својим, и идолима својим раздражише Га.
59Iddio aveva udite queste cose , e se n'era gravemente adirato, Ed aveva grandemente disdegnato Israele.
59Бог чу и разгневи се и расрди се на Израиља веома.
60Ed aveva abbandonato il tabernacolo di Silo; Il padiglione ch'egli aveva piantato per sua stanza fra gli uomini.
60Остави насеље своје у Силому, шатор, у коме живљаше с људима.
61Ed aveva abbandonata la sua forza, ad esser menata in cattività, E la sua gloria in man del nemico.
61И оправи у ропство славу своју и красоту своју у руке непријатељеве.
62Ed aveva dato il suo popolo alla spada, E si era gravemente adirato contro alla sua eredità.
62И предаде мачу народ свој, и на достојање своје запламте се.
63Il fuoco aveva consumati i suoi giovani; E le sue vergini non erano state lodate.
63Младиће његове једе огањ, и девојкама његовим не певаше сватовских песама;
64I suoi sacerdoti erano caduti per la spada; E le sue vedove non avevano pianto.
64Свештеници његови падаше од мача, и удовице његове не плакаше.
65Poi il Signore si risvegliò, Come uno che fosse stato addormentato; Come un uomo prode, che dà gridi dopo il vino.
65Најпосле, као иза сна пробуди се Господ, прену се као јунак кад се напије вина.
66E percosse i suoi nemici da tergo, E mise loro addosso un eterno vituperio.
66И поби непријатеље своје с леђа, вечној срамоти предаде их.
67Ed avendo riprovato il tabernacolo di Giuseppe, E non avendo eletta la tribù di Efraim;
67И не хте шатор Јосифов, и колено Јефремово не изабра.
68Egli elesse la tribù di Giuda; Il monte di Sion, il quale egli ama.
68Него изабра колено Јудино, гору Сион, која Му омиле.
69Ed edificò il suo santuario, a guisa di palazzi eccelsi; Come la terra ch 'egli ha fondata in perpetuo.
69И сагради светињу своју као горње своје станове, и као земљу утврди је довека.
70Ed elesse Davide, suo servitore, E lo prese dalle mandre delle pecore.
70И изабра Давида, слугу свог, и узе га од торова овчијих,
71Di dietro alle bestie allattanti Egli lo condusse a pascer Giacobbe, suo popolo; Ed Israele sua eredità.
71И од дојилица доведе га да пасе народ Његов, Јакова, и наследство Његово, Израиља.
72Ed egli li pasturò, secondo l'integrità del suo cuore; E li guidò, secondo il gran senno delle sue mani.
72И он их пасе чистим срцем, и води их мудрим рукама.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.