Pjalm 78
Kadede Kap (Pohnpeian New Testament and Psalms)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1KOMAIL nai aramaj akan, ro n ai kujoned; komail kapaike do n jalo n omail padak en au ai!
1Een leerdicht van Asaf. Luister naar mijn onderrichting, mijn volk, Geef acht op de woorden van mijn mond;
2I pan ki paja n au ai, pwen padak, o pan kida kajoi en maj o,
2Ik ga mijn mond voor een leerdicht openen, Diepzinnige lessen uit oude tijden verkonden!
3Me kitail ro n adar o ajaer, o jam atail kajoi o n kitail er,
3Wat wij hebben gehoord en vernomen, En onze vaders ons hebben verteld,
4Pwe kitail ender karirila ja n kadaudok arail, me pan pwarado mur, o kaparokki wau en leowa, o a manaman o a dodok kapuriamui kan.
4Dat willen wij niet voor hun kinderen verbergen, Maar het verhalen aan een volgend geslacht: Jahweh’s heerlijke daden en macht, En de wonderen, die Hij deed.
5Pwe a kotin kauada men kataman eu ren Iakop, o kotikida kapu n eu ren men Ijrael, me u kotin kakaliki o n jam atail akan, pwe ren ujela n nair jeri kan,
5Hij gaf zijn geboden aan Jakob, Schonk aan Israël een wet; Hij beval onze vaderen, ze hun kinderen te leren,
6Pwe di en mur en aja due, o jeri ko, me pan ipwidi; o ni ar kokoda, ren pil kajoi o n nair jeri kan
6Opdat een volgend geslacht ze zou kennen, En de kinderen, die hun werden geboren, Ze weer aan hun kinderen zouden vertellen.
7Pwe irail en kaporoporeki Kot, o ren der monokela en Kot a wiwia kan, o ren kapwaiada a kujoned akan.
7Zij moesten vertrouwen stellen in God, Niet vergeten Gods werken, zijn geboden onderhouden;
8O ren der dueta jam arail akan, me kainok ka n udi o katiwo eu, me mo n io n arail jota te n ete n , o n en arail jota melel on Kot.
8Niet worden als hun vaderen, Een lichtzinnig en opstandig geslacht: Een geslacht, onstandvastig van hart, En trouweloos van geest jegens God.
9Dueta kainok Epraim, me wa tatan mauin, ap purela ja n nan pei.
9Maar Efraïms zonen waren ontrouw als schutters, Die terugtreden op de dag van de strijd.
10Irail jota dadaurata inau en Kot, o re jota men weweideki duen a kujoned akan.
10Ze deden het verbond met God niet gestand, En weigerden, zijn wet te beleven.
11O re monokelar a wiawia kan o a manaman akan, me a kotin kajaljale o n irail er.
11Ze vergaten zijn machtige werken, De wonderen, die Hij hun had getoond.
12A kotin wiadar manaman akai janjal mon jam arail akan nan Akipten, nan jap Joan.
12Toch had Hij ook voor hun vaderen Wondertekenen gewrocht In het land van Egypte, In de vlakte van Sóan:
13A kotin pala n paja n madau o kotin mueid o n ir, en kotela, o wiadar pil dueta kel takai eu.
13Hij kliefde de zee en voerde hen er doorheen, Zette de wateren overeind als een dam.
14A kotin kalua kin irail tapik ni ran o, o ni po n umpul en kijiniai.
14Hij leidde hen overdag door een wolk, Door een lichtend vuur heel de nacht.
15A kotin palan paja n paip nan jap tan o kanim pile kin irail pil toto.
15Hij spleet in de woestijn de rotsen vaneen, En drenkte de steppen met plassen;
16O a kotin kapkapwile wei pilap kai ja n nan paip, pwe ren pwile wei dueta pilap laud akan.
16Uit de klippen liet Hij beken ontspringen, En er water uit vloeien bij stromen.
17Ari jo, re dadaurata ni arail didi o n I, o re kao n io n i me Lapalap o nan jap tan.
17Maar ze zondigden opnieuw tegen Hem, En tartten den Allerhoogste in de woestijn;
18O re kajo n ejon Kot nan mo n io n arail, ni ar ino n io n kan arail ma n a.
18Ze stelden God in hun hart op de proef, Door spijs voor hun leeftocht te eisen.
19O re palian Kot ni ar inda: Melel Kot pan kak wiada tepel eu nan jap tan?
19En krenkend spraken ze over God: “Zou God een tafel in de woestijn kunnen dekken?”
20Kila n , a poki paip o, pe pil en pwarado o pilap akan pwilepwile wei, a iaduen, a pan kak kida prot o uduk on na aramaj akan?
20“Zeker, Hij heeft wel de rotsen geslagen, En de steppen met plassen gedrenkt, Zodat er water uit vloeide, En er beken uit stroomden: Maar zal Hij ook brood kunnen schenken, En vlees aan zijn volk kunnen geven?”
21Ieowa lao ma n ier mepukat, ap kotin o n io n adar, o kijiniai wiauier ren Iakop, o o n io n lel o n Ijrael,
21Toen Jahweh dit hoorde, Ontstak Hij in gramschap; Er ontbrandde een vuur tegen Jakob, En tegen Israël woedde zijn toorn:
22Pweki ar jo kamelele Kot, o jota kaporoporeki a jauaj.
22Omdat ze niet in God geloofden, En niet vertrouwden op zijn hulp.
23A ap kotin majani o n tapok en poa kan, o riti n ida wanim o n la n akan.
23Toch gaf Hij de wolken daarboven bevel, En ontsloot de poorten des hemels;
24O kotin kamoredi o n ir mana, pwe ren ma n a, o a kotiki o n ir prot en la n .
24Hij regende manna als spijs op hen neer, En schonk hun het hemelse koren:
25Irail ka n alar prot en tounla n kan; a kotin kadar o n ir kijin ma n a toto.
25De mensen aten het brood der engelen, Hij zond hun voedsel tot verzadiging toe.
26A kotin kapwaredar pan la n a n en maj en la n , o ni a manaman a kotin kamokidada an en pali air.
26Hij liet ook aan de hemel de oostenwind waaien, En zweepte de zuidenwind op door zijn kracht:
27O a kotin kamoredi o n ir uduk dueta pwel par, o manpir dueta pik en oror.
27Hij regende vlees als stof op hen neer, Gevleugelde vogels als het zand van de zee;
28O a kotin kapup irail di waja karoj, me irail kaujon ia.
28Hij liet ze midden in hun legerplaats vallen, En rond hun tenten.
29Rap ma n ama n a o medilar kaualap, o a kotin mueid o n ir ar ino n .
29Zij aten, en werden ten volle verzadigd: Hij had hun geschonken, wat ze begeerden;
30A ni ar kapwaiadar ar ino n , o ni ar ma n ama n a.
30Maar nog was hun lust niet voldaan, en de spijs in hun mond,
31O n io n en Kot ap lel o n irail er, o kamelar ol lapalap re ’rail, o kotin wokiedi mana kap en Ijrael kajampwal akan.
31Of Gods gramschap barstte tegen hen los; Hij richtte een slachting aan onder hun sterksten, En velde de bloem van Israël neer.
32A re kalaudelar arail dip, o re jota kamelele a manaman akan.
32Ondanks dit alles, bleven ze in hun zonden volharden, En niet aan zijn wonderen geloven.
33I me a kotin mueidoki ren mela, re jota paida, o ar apwal akan me toto arain ar maur.
33Toen liet Hij doelloos hun dagen verlopen, En in ontgoocheling hun jaren.
34Ni a kotin kame irail la, rap idok i, o wukila, o rapaki Kot.
34Ze zochten Hem enkel, wanneer Hij ze sloeg; Dan bekeerden ze zich, en vroegen naar God.
35O re tamandar, me Kot kele parail o Kot lapalap ar jaundor.
35Maar zelfs als ze gedachten, dat God hun Rots was, De allerhoogste God hun Verlosser,
36O re lik janjal mau o n i ni au arail o re likam o n i ni lo ar.
36Ook dan nog vleiden ze Hem met hun mond, En belogen Hem met hun tong.
37A mo n ion arail jota te n ete n o n i, o re jota dadaurata melel a inau.
37Neen, hun hart was Hem toch niet verknocht, Ze bleven zijn verbond niet getrouw.
38Ari jo, a kotin kala n an o n ir, o kotin makeki o n ir dip arail, o jota kame irail la, o katukiedi a o n io n pan pak toto, o jota o n io n i melel.
38Maar Hij bleef barmhartig, Vergaf hun de schuld en vernielde ze niet. Hoe dikwijls bedwong Hij zijn toorn, En liet zijn volle gramschap niet woeden:
39Pwe a kotin kupura, me irail pali uduk, dueta kijinia n , me pir wei o jolar puredo.
39Hij dacht er aan, dat ze maar vlees zijn, Een zucht,; die vervliegt, en niet keert.
40Pan pak toto re ka n udi o n i nan jap tan, o kakupur juedi i nan mal.
40Hoe dikwijls nog hebben ze in de woestijn Hem verbitterd, En Hem in de steppe gekrenkt;
41Irail pur o n anjau karoj kajo n ejo n Kot, o re akapu n i o n me Jaraui ren men Ijrael.
41Hebben ze God beproefd, Israëls Heilige gegriefd?
42Re jolar tamanda lim a manaman, me dore ir ala ja n ar imwintiti kan ni ran o.
42Neen, ze dachten niet terug aan de macht van zijn hand, Aan de dag, waarop Hij ze van den vijand verloste.
43Duen a kotin wiadar a manaman akan nan Akipten o a dodok kapuriamui nan Joan.
43En toch, wat voor tekenen had Hij in Egypte gedaan, En wonderen in de vlakte van Sóan!
44A kotin kawuki o n nta ar pil akan, rap jolar kak nima ja n ar pilap akan.
44Hun stromen had Hij in bloed veranderd, En hun beken ondrinkbaar gemaakt;
45Ni a kotin kapwaredar man jued akan nan pu n arail, me ka n ir ala, o proj akan, me kawe ir ala.
45Gulzige muggen op hen afgezonden, En kikvorsen, om ze te gronde te richten.
46A kotiki o n muedi ar tuka kan, o ar wantuka o n man jiek.
46Hij had hun gewas aan den sprinkhaan gegeven, En aan den schrokker hun vruchten;
47A kotin kawekilar akel ar wain o tuka kan ki akel tikitik.
47Hun ranken door hagel vernield, Hun moerbei door ijzel;
48A kotin kamekila ar man akel akan o ar pwin man akan liol.
48Hun vee een prooi der pest gemaakt, Hun kudde een buit der besmetting.
49A kotin o n io n melel o porone wo n ir tounla n jued kai, o mueid o n ir, ren li n ara n ar, o morjued, o kainjenjued.
49En op henzelf had Hij zijn ziedende gramschap losgelaten, Zijn toorn, zijn woede en kwelling; Verderf-engelen op hen afgezonden, De vrije loop aan zijn gramschap gelaten:
50A kotin kaonopa da n o n io n al apot, o jota dorelar maur arail ja n mela, o kotin mueid o n kilitop ni maur arail.
50Hij had ze de dood niet laten ontsnappen, Maar hun leven prijs gegeven aan de pest.
51A kotin kamelar mejeni karoj nan Akipten, mejeni en ar kelail nan im en Am akan.
51Hij had alle eerstgeborenen in Egypte geslagen, De eerstelingen der mannelijke kracht in de tenten van Cham.
52A kotin kaluala japwilim a kan dueta pwin jip eu nan jap tan.
52Maar zijn volk had Hij weggeleid als een kudde, En als schapen door de steppe gevoerd;
53A kotin kalua irail ni pu n , pwe ren der majak meakot, a madau kadupaledi ar imwintiti kan.
53Hij had ze veilig doen gaan, ze behoefden niemand te vrezen: Want de zee had hun vijand bedekt.
54A kotin wa ir ala lel ni irair en jap jaraui, lel nana wet, me lim a pali maun kileledier.
54Zo bracht Hij hen naar zijn heilige grond, Naar de berg, die zijn rechterhand had veroverd.
55O kotin pakipaki men liki kan mo ’rail, o kotin nek o n ir jap arail, pwen jojoki, o a kotiki o n kainok en Ijrael akan, en kaukaujon nan im arail.
55Hij dreef de volkeren voor hen uit, Gaf ze bij lot als erfdeel weg; En in hun tenten liet Hij wonen. Israëls stammen.
56A re jo n ejo n ? o kao n io n Kot lapalap, o jota peiki o n i, o jota duki o n a majan akan.
56Maar ook daar beproefden en tartten ze God, En onderhielden de geboden van den Allerhoogste niet.
57O re muei ja n o mamaleki meakaroj, dueta jam arail akan, o re jota te n ete n , dueta kajik katieu luet eu.
57Trouweloos vielen ze af als hun vaderen, Wispelturig als een onbetrouwbare boog;
58O re kao n io n i ni ar kaudok pon dol akan, o re kupur juedeki i ki arail dikedik en ani kan.
58Ze tergden Hem door hun offerhoogten, En prikkelden Hem met hun beelden.
59A Kot lao kotin ma n i mepukat, ap kotin o n io n ada o kajapok ir ala melel.
59God merkte het, en ziedde van gramschap, En Israël begon Hem te walgen:
60A kotin muei ja n tanpaj a nan Jilo, im pwal o, waja a kotikot ia ren aramaj akan.
60Hij gaf zijn woning in Sjilo prijs, De tent, waar Hij onder de mensen verkeerde;
61A kotiki wei japwilim akan nan imate n , o a li n an nan pa en imwintiti kan.
61Zijn majesteit gaf Hij gevangen, Zijn glorie in de hand van den vijand.
62A kotiki wei japwilim a aramaj akan ni kodlaj, o kotin o n io n i japwilim a jojo.
62Hij wierp zijn volk ten prooi aan het zwaard, En grimde van toorn op zijn erfdeel:
63Kijiniai ka n ala ar manakap akan, o ar peinekap akan jolar kak papaud.
63Zijn jonge mannen werden verteerd door het vuur, Zijn maagden kregen geen huwelijkslied;
64Arail jamero kan mekilar kodlaj, a jolar li odi kan, me kin maiei.
64Zijn priesters vielen door het zwaard, En zijn weduwen beweenden ze niet.
65Ieowa ap kotin opala waja dueta amen me mairelar, dueta ol komad amen kin n iji n ij ni a ka n wain.
65Maar eindelijk ontwaakte de Heer, als iemand die slaapt, En als een krijgsman, bevangen door wijn:
66A kotin kaloedier a imwintiti kan o kanamenok ir ala kokolata.
66Hij sloeg zijn vijanden achteruit, En bracht ze voor eeuwig tot schande.
67A kotin kajelar im en Iojep, o jota piladar kainok en Epraim.
67Toch bleef Hij de tent van Josef versmaden, En koos de stam van Efraïm niet uit!
68Pwe a kotin piladar kainok en Iuda, kol Jion, me a koti kupura.
68Neen, Juda’s stam koos Hij uit, Sions berg, die Hij liefhad;
69O a kotin kauadar tanpaj a im jaraui waja ileile, dueta jappa me pan te n ete n ea kokolata.
69Hij bouwde zijn heiligdom hoog als de hemel, Vast als de aarde voor eeuwig.
70Ap kotin piladar japwilim a ladu Dawid, o a kotin ale i ja n nan deun jip akan.
70En Hij stelde zijn keuze In David, zijn dienaar! Hij nam hem van de schaapskooien weg,
71A kotin kalua i ja n ren jip en kadidi kan, pwen kama n a japwilim a kainok en Iakop o a jojo men Ijrael.
71En haalde hem van de zogende schapen, Opdat hij Jakob, zijn volk, zou weiden, En Israël, zijn erfdeel.
72O a kotin apapwali ir ni tiak en mo n io n melel o pu n , o kakaun irail ada ni koiok en lim a kan.
72Hij heeft ze geweid, rechtschapen van hart, En met bekwame hand ze geleid!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.