Tingtoeng 78
Baibal Olcim (Matupi Chin)Translation
Baibal Olcim (Matupi Chin)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Ka pilnam aw ka olkhueng he hnatun uh lah. Ka ka lamkah olthui dongah na hna hooi uh lah.
1Een leerdicht van Asaf. Luister naar mijn onderrichting, mijn volk, Geef acht op de woorden van mijn mond;
2Hlamat lamkah olkael te ka ka dongkah neh ka ong vetih ka thaa dae ni.
2Ik ga mijn mond voor een leerdicht openen, Diepzinnige lessen uit oude tijden verkonden!
3Tekah te n'yaak uh tih m'ming uh vanbangl a a pa rhoek loh mamih taengah han thui uh.
3Wat wij hebben gehoord en vernomen, En onze vaders ons hebben verteld,
4BOEIPA koehnah, a tlungalnah neh khobaerhambae a saii te, aka thui rhoek loh a ca rhoek lamkah hmailong cadilcahma taengah khaw phah uh boel sih.
4Dat willen wij niet voor hun kinderen verbergen, Maar het verhalen aan een volgend geslacht: Jahweh’s heerlijke daden en macht, En de wonderen, die Hij deed.
5Jakob ham laipainah a khueng tih Israel dongah olkhueng la a ling te ni a ca rhoek taengah patoeng ming sak ham a pa rhoek a uen.
5Hij gaf zijn geboden aan Jakob, Schonk aan Israël een wet; Hij beval onze vaderen, ze hun kinderen te leren,
6Te daengah ni caldilcahma loh a ming uh eh. Hmailong ah a cun camoe rhoek long khaw a thoh uh puei vetih a ca rhoek taengah a tae pa eh.
6Opdat een volgend geslacht ze zou kennen, En de kinderen, die hun werden geboren, Ze weer aan hun kinderen zouden vertellen.
7Te vaengah a uepnah khaw Pathen pum ah a khueh uh vetih Pathen kah khoboe te hnilh uh mah pawh. A olpaek khaw a kueinah uh.
7Zij moesten vertrouwen stellen in God, Niet vergeten Gods werken, zijn geboden onderhouden;
8A napa rhoek bangla thinthah neh hlang koek cadil, a lungbuei aka cikngae pawt tih a mueihla loh Pathen aka tangnah mueh cadil la om uh pawt sue.
8Niet worden als hun vaderen, Een lichtzinnig en opstandig geslacht: Een geslacht, onstandvastig van hart, En trouweloos van geest jegens God.
9Liv a aka muk tih aka kaap Ephraim ca rhoek khaw caemrhal tue vaengah a hnuk la bung uh.
9Maar Efraïms zonen waren ontrouw als schutters, Die terugtreden op de dag van de strijd.
10Pathen kah paipi te ngaithuen uh pawt tih a olkhueng neh pongpa ham khaw a aal uh.
10Ze deden het verbond met God niet gestand, En weigerden, zijn wet te beleven.
11Te dongah amah kah bibi neh khobaerhambae amih a tueng te a hnilh uh.
11Ze vergaten zijn machtige werken, De wonderen, die Hij hun had getoond.
12Egypt kho Zoan hmuen kah a napa rhoek mikhmuh ah khobaerhambae a saii pah.
12Toch had Hij ook voor hun vaderen Wondertekenen gewrocht In het land van Egypte, In de vlakte van Sóan:
13Tuitunli te a phih pah tih amih a kat puei vaengah tui khaw som bangla pai.
13Hij kliefde de zee en voerde hen er doorheen, Zette de wateren overeind als een dam.
14Te phoeiah amih te khothaih ah cingmai neh khoyin puet te hmai vang neh a mawt.
14Hij leidde hen overdag door een wolk, Door een lichtend vuur heel de nacht.
15Khosoek ah lungpang rhoek te a hep pah tih tuidung bangla muep a tul.
15Hij spleet in de woestijn de rotsen vaneen, En drenkte de steppen met plassen;
16Thaelpang khuikah tuicip a thoeng sak tih tuiva tui bangla a hlawn.
16Uit de klippen liet Hij beken ontspringen, En er water uit vloeien bij stromen.
17Tedae rhamrhae ah Khohni te a koek uh tih a taengah tholh ham koep a koei uh.
17Maar ze zondigden opnieuw tegen Hem, En tartten den Allerhoogste in de woestijn;
18Amih kah hinglu dongah caak a hoe uh te khaw a thinko neh Pathen ni a noemcai uh.
18Ze stelden God in hun hart op de proef, Door spijs voor hun leeftocht te eisen.
19Pathen taengah khaw, “Khosoek khuiah caboei phaih ham Pathen te coeng thai aya?
19En krenkend spraken ze over God: “Zou God een tafel in de woestijn kunnen dekken?”
20Lungpang a boh tih tui a phuet vaengah soklong la long coeng ke. A pilnam ham buh khaw a paek thai vetih maeh a tael pah venim?,” a ti uh tih a thui uh.
20“Zeker, Hij heeft wel de rotsen geslagen, En de steppen met plassen gedrenkt, Zodat er water uit vloeide, En er beken uit stroomden: Maar zal Hij ook brood kunnen schenken, En vlees aan zijn volk kunnen geven?”
21BOEIPA loh a yaak vaengah a paan tih Jakob te hmai neh a kolh. Israel taengah khaw thintoek a khuen bal.
21Toen Jahweh dit hoorde, Ontstak Hij in gramschap; Er ontbrandde een vuur tegen Jakob, En tegen Israël woedde zijn toorn:
22Pathen te tangnah uh pawt tih Boeipa kah khangnah dongah a pangtung uh pawt dongah ni.
22Omdat ze niet in God geloofden, En niet vertrouwden op zijn hulp.
23Tedae a sokah khomong te a uen tih vaan thohkhaih rhoi te a ong.
23Toch gaf Hij de wolken daarboven bevel, En ontsloot de poorten des hemels;
24Te dongah amih kah a cak ham manna a tlan sak tih amih te vaan cangpai a paek.
24Hij regende manna als spijs op hen neer, En schonk hun het hemelse koren:
25Hlang loh rhaelnu buh a caak tih lampu khaw amih ham kodam la a thak pah.
25De mensen aten het brood der engelen, Hij zond hun voedsel tot verzadiging toe.
26Vaan lamkah kanghawn a hlah tih a sarhi neh tuithim yilh khaw a thawn.
26Hij liet ook aan de hemel de oostenwind waaien, En zweepte de zuidenwind op door zijn kracht:
27Te dongah maeh loh laipi bangla, vaa mul long khaw tuitunli kah laivin bangla amih soah tlan tih,
27Hij regende vlees als stof op hen neer, Gevleugelde vogels als het zand van de zee;
28a dap kaepvai kah a lambong lakli ah a hlak pah.
28Hij liet ze midden in hun legerplaats vallen, En rond hun tenten.
29Te dongah a caak uh tih muep cung uh. Amih kah ngaihlihnah vanbangla amih te a paek.
29Zij aten, en werden ten volle verzadigd: Hij had hun geschonken, wat ze begeerden;
30A ka dongah caak a paem uh pueng akhaw amamih kah hoehhamnah te kholong uh tak pawh.
30Maar nog was hun lust niet voldaan, en de spijs in hun mond,
31Te dongah Pathen thintoek amih taengla pai. Te vaengah amih khuikah thaomthathueng rhoek te a ngawn tih Israel cadongcaloe rhoek te a tulh.
31Of Gods gramschap barstte tegen hen los; Hij richtte een slachting aan onder hun sterksten, En velde de bloem van Israël neer.
32Te boeih khui lamkah tholh uh bal pueng tih Boeipa kah khobaerhambae te tangnah uh pawh.
32Ondanks dit alles, bleven ze in hun zonden volharden, En niet aan zijn wonderen geloven.
33Te dongah amih kah khohnin loh a honghi la, a kum khaw lungmitnah neh thok.
33Toen liet Hij doelloos hun dagen verlopen, En in ontgoocheling hun jaren.
34Amih te a ngawn van daengah ni Boeipa te a tlap uh. Mael uh tih Pathen a toem uh.
34Ze zochten Hem enkel, wanneer Hij ze sloeg; Dan bekeerden ze zich, en vroegen naar God.
35Te daengah amih kah lungpang Pathen neh amih aka tlan Khohni Pathen te a ngaidam uh.
35Maar zelfs als ze gedachten, dat God hun Rots was, De allerhoogste God hun Verlosser,
36Tedae amah te a ka neh a hloih uh tih a lai neh a taengah laithae uh.
36Ook dan nog vleiden ze Hem met hun mond, En belogen Hem met hun tong.
37Amih kah lungbuei te khaw Boeipa taengah hong pawt tih a paipi te tangnah uh pawh.
37Neen, hun hart was Hem toch niet verknocht, Ze bleven zijn verbond niet getrouw.
38A thinphoei lothaesainah khaw a dawth tih amih te phae pawh. Te dongah a thintoek khaw puet a hnop tih a kosi khaw boeih sah pawh.
38Maar Hij bleef barmhartig, Vergaf hun de schuld en vernielde ze niet. Hoe dikwijls bedwong Hij zijn toorn, En liet zijn volle gramschap niet woeden:
39Amih te pumsa lah om tih yilh loh a khum phoeiah ha mael pawt te khaw a poek.
39Hij dacht er aan, dat ze maar vlees zijn, Een zucht,; die vervliegt, en niet keert.
40Khosoek ah Boeipa mat a koek uh vanbangla khopong ah Boeipa te a noih uh.
40Hoe dikwijls nog hebben ze in de woestijn Hem verbitterd, En Hem in de steppe gekrenkt;
41Te dongah Pathen te koekthoek a noemcai uh tih Israel kah hlang Cim te a phen uh.
41Hebben ze God beproefd, Israëls Heilige gegriefd?
42Rhal khui lamkah Boeipa kut loh amih a lat khohnin te poek uh pawh.
42Neen, ze dachten niet terug aan de macht van zijn hand, Aan de dag, waarop Hij ze van den vijand verloste.
43Amah kah miknoek te Egypt ah, kopoekrhai hno khaw Zoan hmuen ah a tueng sak.
43En toch, wat voor tekenen had Hij in Egypte gedaan, En wonderen in de vlakte van Sóan!
44A sokko khaw thii la a poeh sak tih tuicip kangna khaw o uh thai pawh.
44Hun stromen had Hij in bloed veranderd, En hun beken ondrinkbaar gemaakt;
45Amih aka yok ham pil neh amih aka phae ham bukak khaw a hlah pah.
45Gulzige muggen op hen afgezonden, En kikvorsen, om ze te gronde te richten.
46A cangthaih te phol taengla, a thaphu khaw kaisih taengla a paek pah.
46Hij had hun gewas aan den sprinkhaan gegeven, En aan den schrokker hun vruchten;
47Amih kah misur te rhael neh, a thaihae khaw tlansing neh a ngawn pah.
47Hun ranken door hagel vernield, Hun moerbei door ijzel;
48A rhamsa te rhael taengla, a boiva khaw rhaekhmai taengla a uup pah.
48Hun vee een prooi der pest gemaakt, Hun kudde een buit der besmetting.
49A thintoek thinsa kah a thinpom khaw, yoethae puencawn rhoi at kah kosi neh citcai te khaw amih taengah a sah.
49En op henzelf had Hij zijn ziedende gramschap losgelaten, Zijn toorn, zijn woede en kwelling; Verderf-engelen op hen afgezonden, De vrije loop aan zijn gramschap gelaten:
50A thintoek ham a hawn a saelh coeng. Amih kah hinglu te dueknah lamkah khaw hnaih pawh. Te dongah a hingnah te duektahaw taengla a paek pah.
50Hij had ze de dood niet laten ontsnappen, Maar hun leven prijs gegeven aan de pest.
51Egypt kah caming boeih neh Ham dap kah thahuem tanglue te a ngawn pah.
51Hij had alle eerstgeborenen in Egypte geslagen, De eerstelingen der mannelijke kracht in de tenten van Cham.
52Tedae a pilnam te boiva bangla a khuen tih khosoek khuiah tuping bangla a hmaithawn.
52Maar zijn volk had Hij weggeleid als een kudde, En als schapen door de steppe gevoerd;
53Amih te ngaikhuek la a mawt tih rhih uh pawt dae a thunkha rhoek te tuitunli loh a khuk.
53Hij had ze veilig doen gaan, ze behoefden niemand te vrezen: Want de zee had hun vijand bedekt.
54Te dongah amah kah bantang kut neh a men tlang cim khorhi la amih te a khuen.
54Zo bracht Hij hen naar zijn heilige grond, Naar de berg, die zijn rechterhand had veroverd.
55Namtom rhoek te amih hmai lamkah a haek pah tih rho la rhilong te a suem pah. Te dongah Israel koca loh amih kah dap ah kho a sak uh.
55Hij dreef de volkeren voor hen uit, Gaf ze bij lot als erfdeel weg; En in hun tenten liet Hij wonen. Israëls stammen.
56Tedae Khohni Pathen te a noemcai uh tih a koek uh, a olphong khaw khoem uh pawh.
56Maar ook daar beproefden en tartten ze God, En onderhielden de geboden van den Allerhoogste niet.
57A napa rhoek bangla balkhong uh tih hnukpoh uh. Lii a pawl la poeh uh.
57Trouweloos vielen ze af als hun vaderen, Wispelturig als een onbetrouwbare boog;
58A hmuensang neh Boeipa a veet uh tih a mueidaep neh a thatlai sak uh.
58Ze tergden Hem door hun offerhoogten, En prikkelden Hem met hun beelden.
59Pathen loh a yaak vaengah lungoe tih Israel te rhep a hnawt.
59God merkte het, en ziedde van gramschap, En Israël begon Hem te walgen:
60Te dongah Shiloh pohmuen neh hlang lakli kah a khueh dap te a phap sut.
60Hij gaf zijn woning in Sjilo prijs, De tent, waar Hij onder de mensen verkeerde;
61A sarhi te tamna la, a thangpomnah khaw rhal kut khuila a paek pah.
61Zijn majesteit gaf Hij gevangen, Zijn glorie in de hand van den vijand.
62A pilnam te cunghang taengla a tloeng tih a rho taengah khaw lungoe.
62Hij wierp zijn volk ten prooi aan het zwaard, En grimde van toorn op zijn erfdeel:
63Tongpang rhoek te hmai loh a hlawp dongah oila rhoek thangthen uh pawh.
63Zijn jonge mannen werden verteerd door het vuur, Zijn maagden kregen geen huwelijkslied;
64A khosoih rhoek te cunghang dongah cungku uh tih a nuhmai rhoek khaw rhap uh pawh.
64Zijn priesters vielen door het zwaard, En zijn weduwen beweenden ze niet.
65Te vaengah Boeipa loh aka ip muelh bangla, misurtui neh aka tamhoe hlangrhalh bangla haenghang.
65Maar eindelijk ontwaakte de Heer, als iemand die slaapt, En als een krijgsman, bevangen door wijn:
66A rhal rhoek te tloep a tloek tih amih te kumhal kokhahnah la a khueh.
66Hij sloeg zijn vijanden achteruit, En bracht ze voor eeuwig tot schande.
67Joseph kah dap khaw a hnawt tih Ephraim kah mancai te a tuek tloe moenih.
67Toch bleef Hij de tent van Josef versmaden, En koos de stam van Efraïm niet uit!
68Tedae a lungnah Zion tlang kah Judah mancai te a tuek.
68Neen, Juda’s stam koos Hij uit, Sions berg, die Hij liefhad;
69Te dongah a rhokso te a sang la a sak tih kumhal due diklai bangla a suen.
69Hij bouwde zijn heiligdom hoog als de hemel, Vast als de aarde voor eeuwig.
70A sal David te a tuek dongah boiva vongup lamkah a loh.
70En Hij stelde zijn keuze In David, zijn dienaar! Hij nam hem van de schaapskooien weg,
71A pilnam Jakob neh a rho Israel te luem puei ham ni anih te cacun hnuk lamkah a khuen.
71En haalde hem van de zogende schapen, Opdat hij Jakob, zijn volk, zou weiden, En Israël, zijn erfdeel.
72Te dongah a thinko neh amih te a luem puei tih, a kut kah a lungcuei neh a mawt.
72Hij heeft ze geweid, rechtschapen van hart, En met bekwame hand ze geleid!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.