Psalmen 13
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Clementine Vulgate, 1598
1Ein Psalm Davids, vorzusingen. HERR, wie lange willst du mein so gar vergessen? Wie lange verbirgst du dein Antlitz vor mir?
1In finem. Psalmus David. [Dixit insipiens in corde suo: Non est Deus. Corrupti sunt, et abominabiles facti sunt in studiis suis; non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.
2Wie lange soll ich sorgen in meiner Seele und mich ängsten in meinem Herzen täglich? Wie lange soll sich mein Feind über mich erheben?
2Dominus de cælo prospexit super filios hominum, ut videat si est intelligens, aut requirens Deum.
3Schaue doch und erhöre mich, HERR, mein Gott! Erleuchte meine Augen, daß ich nicht dem Tode entschlafe,
3Omnes declinaverunt, simul inutiles facti sunt. Non est qui faciat bonum, non est usque ad unum. Sepulchrum patens est guttur eorum; linguis suis dolose agebant. Venenum aspidum sub labiis eorum, quorum os maledictione et amaritudine plenum est; veloces pedes eorum ad effundendum sanguinem. Contritio et infelicitas in viis eorum, et viam pacis non cognoverunt; non est timor Dei ante oculos eorum.
4daß nicht mein Feind rühme, er sei mein mächtig geworden, und meine Widersacher sich nicht freuen, daß ich niederlage.
4Nonne cognoscent omnes qui operantur iniquitatem, qui devorant plebem meam sicut escam panis?
5Ich hoffe aber darauf, daß du so gnädig bist; mein Herz freut sich, daß du so gerne hilfst.
5Dominum non invocaverunt; illic trepidaverunt timore, ubi non erat timor.
6Ich will dem HERRN singen, daß er so wohl an mir tut.
6Quoniam Dominus in generatione justa est: consilium inopis confudistis, quoniam Dominus spes ejus est.
no verse 7 in this text
7Quis dabit ex Sion salutare Israël? Cum averterit Dominus captivitatem plebis suæ, exsultabit Jacob, et lætabitur Israël.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.