Job 39
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1[Numquid nosti tempus partus ibicum in petris, vel parturientes cervas observasti?
1Kent gij de tijd, waarop de gemzen springen, Neemt gij het jongen der hinden waar;
2Dinumerasti menses conceptus earum, et scisti tempus partus earum?
2Telt gij de maanden van haar dracht, Bepaalt gij de dag, dat zij werpen?
3Incurvantur ad fœtum, et pariunt, et rugitus emittunt.
3Ze krommen zich, drijven haar jongen uit, En haar weeën zijn heen;
4Separantur filii earum, et pergunt ad pastum: egrediuntur, et non revertuntur ad eas.
4Haar jongen worden sterk, groeien op in de steppe, Lopen weg, en keren niet tot haar terug!
5Quis dimisit onagrum liberum, et vincula ejus quis solvit?
5Wie heeft den woudezel in vrijheid gelaten, Wie dien wilde de boeien geslaakt,
6cui dedi in solitudine domum, et tabernacula ejus in terra salsuginis.
6Hem, wien Ik de woestijn tot woning gaf, De zilte steppe tot verblijf;
7Contemnit multitudinem civitatis: clamorem exactoris non audit.
7Die spot met het lawaai van de stad, Die zich niet stoort aan het razen der drijvers;
8Circumspicit montes pascuæ suæ, et virentia quæque perquirit.
8Die de bergen als zijn weide doorsnuffelt, En naar al wat groen is, neust.
9Numquid volet rhinoceros servire tibi, aut morabitur ad præsepe tuum?
9Wil de woudos ù dienen, Aan ùw krib overnachten;
10Numquid alligabis rhinocerota ad arandum loro tuo, aut confringet glebas vallium post te?
10Slaat gij een touw om zijn nek, Egt hij de voren achter ú?
11Numquid fiduciam habebis in magna fortitudine ejus, et derelinques ei labores tuos?
11Vertrouwt ge op hem om zijn geweldige kracht, Laat ge aan hem uw arbeid over;
12Numquid credes illi quod sementem reddat tibi, et aream tuam congreget?
12Rekent ge op hem, om uw oogst te gaan halen, En uw graan op uw dorsvloer te brengen?
13Penna struthionis similis est pennis herodii et accipitris.
13Vrolijk klapwiekt de struis, De moeder van kostbare veren en pennen,
14Quando derelinquit ova sua in terra, tu forsitan in pulvere calefacies ea?
14Maar die haar eieren stopt in de grond, En ze uitbroeien laat op het zand.
15Obliviscitur quod pes conculcet ea, aut bestia agri conterat.
15Ze vergeet, dat een voet ze vertrappen kan, Dat de wilde beesten ze kunnen verpletteren;
16Duratur ad filios suos, quasi non sint sui: frustra laboravit, nullo timore cogente.
16Ze is hard voor haar jongen, alsof het de hare niet zijn, Het deert haar niet, al is haar moeite vergeefs:
17Privavit enim eam Deus sapientia, nec dedit illi intelligentiam.
17Want God heeft haar de wijsheid onthouden, Geen verstand haar geschonken.
18Cum tempus fuerit, in altum alas erigit: deridet equum et ascensorem ejus.
18Toch rent ze weg, zodra de boogschutters komen, En spot met het paard en zijn ruiter!
19Numquid præbebis equo fortitudinem, aut circumdabis collo ejus hinnitum?
19Geeft gij het paard zijn heldenmoed, Hebt gij zijn nek met kracht bekleed;
20Numquid suscitabis eum quasi locustas? gloria narium ejus terror.
20Laat gij als een sprinkhaan het springen, Laat gij het hinniken, geweldig en fier?
21Terram ungula fodit; exultat audacter: in occursum pergit armatis.
21Het draaft door het dal, het juicht in zijn kracht, En stormt op de wapenen aan;
22Contemnit pavorem, nec cedit gladio.
22Het spot met angst, wordt nimmer vervaard, En deinst niet terug voor het zwaard.
23Super ipsum sonabit pharetra; vibrabit hasta et clypeus:
23Boven op zijn rug rammelt de koker met pijlen, Bliksemt de lans en de speer;
24fervens et fremens sorbet terram, nec reputat tubæ sonare clangorem.
24Ongeduldig, onstuimig verslindt het de bodem, Niet meer te temmen, als de bazuinen weerschallen.
25Ubi audierit buccinam, dicit: Vah ! procul odoratur bellum: exhortationem ducum, et ululatum exercitus.
25Bij iedere trompetstoot roept het: Hoera! Van verre reeds snuift het de strijd, De donderende stem van de leiders, Het schreeuwen der krijgers!
26Numquid per sapientiam tuam plumescit accipiter, expandens alas suas ad austrum?
26Stijgt de sperwer op door uw beleid, En slaat hij zijn vleugels uit naar het zuiden?
27Numquid ad præceptum tuum elevabitur aquila, et in arduis ponet nidum suum?
27Neemt op uw bevel de gier zijn vlucht, En bouwt hij zijn nest in de hoogte?
28In petris manet, et in præruptis silicibus commoratur, atque inaccessis rupibus.
28Hij woont en nestelt op rotsen, Op steile en ontoegankelijke klippen;
29Inde contemplatur escam, et de longe oculi ejus prospiciunt.
29Van daar beloert hij zijn prooi, Uit de verte spieden zijn ogen.
30Pulli ejus lambent sanguinem: et ubicumque cadaver fuerit, statim adest.]
30Zijn jongen slurpen bloed, Waar lijken liggen, hij is er terstond!
31Et adjecit Dominus, et locutus est ad Job:
no verse 31 in this text
32[Numquid qui contendit cum Deo, tam facile conquiescit? utique qui arguit Deum, debet respondere ei.]
no verse 32 in this text
33Respondens autem Job Domino, dixit:
no verse 33 in this text
34[Qui leviter locutus sum, respondere quid possum? manum meam ponam super os meum.
no verse 34 in this text
35Unum locutus sum, quod utinam non dixissem: et alterum, quibus ultra non addam.]
no verse 35 in this text
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.