Hiob 39
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Weißt du die Zeit, wann die Gemsen auf den Felsen gebären? oder hast du gemerkt, wann die Hinden schwanger gehen?
1Kent gij de tijd, waarop de gemzen springen, Neemt gij het jongen der hinden waar;
2Hast du gezählt ihre Monden, wann sie voll werden? oder weißt du die Zeit, wann sie gebären?
2Telt gij de maanden van haar dracht, Bepaalt gij de dag, dat zij werpen?
3Sie beugen sich, lassen los ihre Jungen und werden los ihre Wehen.
3Ze krommen zich, drijven haar jongen uit, En haar weeën zijn heen;
4Ihre Jungen werden feist und groß im Freien und gehen aus und kommen nicht wieder zu ihnen.
4Haar jongen worden sterk, groeien op in de steppe, Lopen weg, en keren niet tot haar terug!
5Wer hat den Wildesel so frei lassen gehen, wer hat die Bande des Flüchtigen gelöst,
5Wie heeft den woudezel in vrijheid gelaten, Wie dien wilde de boeien geslaakt,
6dem ich die Einöde zum Hause gegeben habe und die Wüste zur Wohnung?
6Hem, wien Ik de woestijn tot woning gaf, De zilte steppe tot verblijf;
7Er verlacht das Getümmel der Stadt; das Pochen des Treibers hört er nicht.
7Die spot met het lawaai van de stad, Die zich niet stoort aan het razen der drijvers;
8Er schaut nach den Bergen, da seine Weide ist, und sucht, wo es grün ist.
8Die de bergen als zijn weide doorsnuffelt, En naar al wat groen is, neust.
9Meinst du das Einhorn werde dir dienen und werde bleiben an deiner Krippe?
9Wil de woudos ù dienen, Aan ùw krib overnachten;
10Kannst du ihm dein Seil anknüpfen, die Furchen zu machen, daß es hinter dir brache in Tälern?
10Slaat gij een touw om zijn nek, Egt hij de voren achter ú?
11Magst du dich auf das Tier verlassen, daß es so stark ist, und wirst es dir lassen arbeiten?
11Vertrouwt ge op hem om zijn geweldige kracht, Laat ge aan hem uw arbeid over;
12Magst du ihm trauen, daß es deinen Samen dir wiederbringe und in deine Scheune sammle?
12Rekent ge op hem, om uw oogst te gaan halen, En uw graan op uw dorsvloer te brengen?
13Der Fittich des Straußes hebt sich fröhlich. Dem frommen Storch gleicht er an Flügeln und Federn.
13Vrolijk klapwiekt de struis, De moeder van kostbare veren en pennen,
14Doch läßt er seine Eier auf der Erde und läßt sie die heiße Erde ausbrüten.
14Maar die haar eieren stopt in de grond, En ze uitbroeien laat op het zand.
15Er vergißt, daß sie möchten zertreten werden und ein wildes Tier sie zerbreche.
15Ze vergeet, dat een voet ze vertrappen kan, Dat de wilde beesten ze kunnen verpletteren;
16Er wird so hart gegen seine Jungen, als wären sie nicht sein, achtet's nicht, daß er umsonst arbeitet.
16Ze is hard voor haar jongen, alsof het de hare niet zijn, Het deert haar niet, al is haar moeite vergeefs:
17Denn Gott hat ihm die Weisheit genommen und hat ihm keinen Verstand zugeteilt.
17Want God heeft haar de wijsheid onthouden, Geen verstand haar geschonken.
18Zu der Zeit, da er hoch auffährt, verlacht er beide, Roß und Mann.
18Toch rent ze weg, zodra de boogschutters komen, En spot met het paard en zijn ruiter!
19Kannst du dem Roß Kräfte geben oder seinen Hals zieren mit seiner Mähne?
19Geeft gij het paard zijn heldenmoed, Hebt gij zijn nek met kracht bekleed;
20Läßt du es aufspringen wie die Heuschrecken? Schrecklich ist sein prächtiges Schnauben.
20Laat gij als een sprinkhaan het springen, Laat gij het hinniken, geweldig en fier?
21Es stampft auf den Boden und ist freudig mit Kraft und zieht aus, den Geharnischten entgegen.
21Het draaft door het dal, het juicht in zijn kracht, En stormt op de wapenen aan;
22Es spottet der Furcht und erschrickt nicht und flieht vor dem Schwert nicht,
22Het spot met angst, wordt nimmer vervaard, En deinst niet terug voor het zwaard.
23wenngleich über ihm klingt der Köcher und glänzen beide, Spieß und Lanze.
23Boven op zijn rug rammelt de koker met pijlen, Bliksemt de lans en de speer;
24Es zittert und tobt und scharrt in die Erde und läßt sich nicht halten bei der Drommete Hall.
24Ongeduldig, onstuimig verslindt het de bodem, Niet meer te temmen, als de bazuinen weerschallen.
25So oft die Drommete klingt, spricht es: Hui! und wittert den Streit von ferne, das Schreien der Fürsten und Jauchzen.
25Bij iedere trompetstoot roept het: Hoera! Van verre reeds snuift het de strijd, De donderende stem van de leiders, Het schreeuwen der krijgers!
26Fliegt der Habicht durch deinen Verstand und breitet seine Flügel gegen Mittag?
26Stijgt de sperwer op door uw beleid, En slaat hij zijn vleugels uit naar het zuiden?
27Fliegt der Adler auf deinen Befehl so hoch, daß er sein Nest in der Höhe macht?
27Neemt op uw bevel de gier zijn vlucht, En bouwt hij zijn nest in de hoogte?
28In den Felsen wohnt er und bleibt auf den Zacken der Felsen und auf Berghöhen.
28Hij woont en nestelt op rotsen, Op steile en ontoegankelijke klippen;
29Von dort schaut er nach der Speise, und seine Augen sehen ferne.
29Van daar beloert hij zijn prooi, Uit de verte spieden zijn ogen.
30Seine Jungen saufen Blut, und wo Erschlagene liegen, da ist er.
30Zijn jongen slurpen bloed, Waar lijken liggen, hij is er terstond!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.