Job 39
Reina-Valera 1909Translation
Reina-Valera 1909
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1¿CAZARÁS tú la presa para el león? ¿y saciarás el hambre de los leoncillos,
1Kent gij de tijd, waarop de gemzen springen, Neemt gij het jongen der hinden waar;
2Cuando están echados en las cuevas, ó se están en sus guaridas para acechar?
2Telt gij de maanden van haar dracht, Bepaalt gij de dag, dat zij werpen?
3¿Quién preparó al cuervo su alimento, cuando sus pollos claman á Dios, bullendo de un lado á otro por carecer de comida?
3Ze krommen zich, drijven haar jongen uit, En haar weeën zijn heen;
4¿Sabes tú el tiempo en que paren las cabras monteses? ¿ó miraste tú las ciervas cuando están pariendo?
4Haar jongen worden sterk, groeien op in de steppe, Lopen weg, en keren niet tot haar terug!
5¿Contaste tú los meses de su preñez, y sabes el tiempo cuando han de parir?
5Wie heeft den woudezel in vrijheid gelaten, Wie dien wilde de boeien geslaakt,
6Encórvanse, hacen salir sus hijos, pasan sus dolores.
6Hem, wien Ik de woestijn tot woning gaf, De zilte steppe tot verblijf;
7Sus hijos están sanos, crecen con el pasto: salen y no vuelven á ellas.
7Die spot met het lawaai van de stad, Die zich niet stoort aan het razen der drijvers;
8¿Quién echó libre al asno montés, y quién soltó sus ataduras?
8Die de bergen als zijn weide doorsnuffelt, En naar al wat groen is, neust.
9Al cual yo puse casa en la soledad, y sus moradas en lugares estériles.
9Wil de woudos ù dienen, Aan ùw krib overnachten;
10Búrlase de la multitud de la ciudad: no oye las voces del arriero.
10Slaat gij een touw om zijn nek, Egt hij de voren achter ú?
11Lo oculto de los montes es su pasto, y anda buscando todo lo que está verde.
11Vertrouwt ge op hem om zijn geweldige kracht, Laat ge aan hem uw arbeid over;
12¿Querrá el unicornio servirte á ti, ni quedar á tu pesebre?
12Rekent ge op hem, om uw oogst te gaan halen, En uw graan op uw dorsvloer te brengen?
13¿Atarás tú al unicornio con su coyunda para el surco? ¿labrará los valles en pos de ti?
13Vrolijk klapwiekt de struis, De moeder van kostbare veren en pennen,
14¿Confiarás tú en él, por ser grande su fortaleza, y le fiarás tu labor?
14Maar die haar eieren stopt in de grond, En ze uitbroeien laat op het zand.
15¿Fiarás de él que te tornará tu simiente, y que la allegará en tu era?
15Ze vergeet, dat een voet ze vertrappen kan, Dat de wilde beesten ze kunnen verpletteren;
16¿ Diste tú hermosas alas al pavo real, ó alas y plumas al avestruz?
16Ze is hard voor haar jongen, alsof het de hare niet zijn, Het deert haar niet, al is haar moeite vergeefs:
17El cual desampara en la tierra sus huevos, y sobre el polvo los calienta,
17Want God heeft haar de wijsheid onthouden, Geen verstand haar geschonken.
18Y olvídase de que los pisará el pie, y que los quebrará bestia del campo.
18Toch rent ze weg, zodra de boogschutters komen, En spot met het paard en zijn ruiter!
19Endurécese para con sus hijos, como si no fuesen suyos, no temiendo que su trabajo haya sido en vano:
19Geeft gij het paard zijn heldenmoed, Hebt gij zijn nek met kracht bekleed;
20Porque le privó Dios de sabiduría, y no le dió inteligencia.
20Laat gij als een sprinkhaan het springen, Laat gij het hinniken, geweldig en fier?
21Luego que se levanta en alto, búrlase del caballo y de su jinete.
21Het draaft door het dal, het juicht in zijn kracht, En stormt op de wapenen aan;
22¿Diste tú al caballo la fortaleza? ¿vestiste tú su cerviz de relincho?
22Het spot met angst, wordt nimmer vervaard, En deinst niet terug voor het zwaard.
23¿Le intimidarás tú como á alguna langosta? El resoplido de su nariz es formidable:
23Boven op zijn rug rammelt de koker met pijlen, Bliksemt de lans en de speer;
24Escarba la tierra, alégrase en su fuerza, sale al encuentro de las armas:
24Ongeduldig, onstuimig verslindt het de bodem, Niet meer te temmen, als de bazuinen weerschallen.
25Hace burla del espanto, y no teme, ni vuelve el rostro delante de la espada.
25Bij iedere trompetstoot roept het: Hoera! Van verre reeds snuift het de strijd, De donderende stem van de leiders, Het schreeuwen der krijgers!
26Contra él suena la aljaba, el hierro de la lanza y de la pica:
26Stijgt de sperwer op door uw beleid, En slaat hij zijn vleugels uit naar het zuiden?
27Y él con ímpetu y furor escarba la tierra, sin importarle el sonido de la bocina;
27Neemt op uw bevel de gier zijn vlucht, En bouwt hij zijn nest in de hoogte?
28Antes como que dice entre los clarines: ¡Ea!, y desde lejos huele la batalla, el grito de los capitanes, y la vocería.
28Hij woont en nestelt op rotsen, Op steile en ontoegankelijke klippen;
29¿Vuela el gavilán por tu industria, y extiende hacia el mediodía sus alas?
29Van daar beloert hij zijn prooi, Uit de verte spieden zijn ogen.
30¿Se remonta el águila por tu mandamiento, y pone en alto su nido? Ella habita y está en la piedra, en la cumbre del peñasco y de la roca. Desde allí acecha la comida: sus ojos observan de muy lejos. Sus pollos chupan la sangre: y donde hubiere cadáveres, allí está. A más de eso respondió Jehová á Job, y dijo: ¿Es sabiduría contender con el Omnipotente? El que disputa con Dios, responda á esto. Y respondió Job á Jehová, y dijo: He aquí que yo soy vil, ¿qué te responderé? Mi mano pongo sobre mi boca. Una vez hablé, y no responderé: aun dos veces, mas no tornaré á hablar.
30Zijn jongen slurpen bloed, Waar lijken liggen, hij is er terstond!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.