Psalmen 74
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
1Een leerdicht van Asaf. O God, waarom zoudt Gij ons voor altijd verstoten, Zou uw toorn blijven woeden tegen de kudde uwer weide?
1Maschil of Asaph. Why, O God, hast Thou cast us off for ever? Why doth Thine anger smoke against the flock of Thy pasture?
2Gedenk toch uw volk, dat Gij U eens hebt verworven, De stam, die Gij hebt verlost als uw erfdeel, De Sionsberg, Die Gij U tot woonplaats verkoost!
2Remember Thy congregation, which Thou hast gotten of old, which Thou hast redeemed to be the tribe of Thine inheritance; and mount Zion, wherein Thou hast dwelt.
3Ach, richt toch uw schreden naar de onherstelbare puinen; Heel het heiligdom is door den vijand vernield.
3Lift up Thy steps because of the perpetual ruins, even all the evil that the enemy hath done in the sanctuary.
4Uw haters joelden in uw heilige tent, En hebben er hun banieren geplant.
4Thine adversaries have roared in the midst of Thy meeting-place; they have set up their own signs for signs.
5Ze hakten de friezen boven de ingangen stuk, Zoals een bijl in het kreupelhout woedt.
5It seemed as when men wield upwards axes in a thicket of trees.
6Ze hebben het drijfwerk in stukken geslagen, Met bijl en houweel het vernield;
6And now all the carved work thereof together they strike down with hatchet and hammers.
7Uw heiligdom in brand gestoken, De woonplaats van uw Naam tot de grond toe ontwijd.
7They have set Thy sanctuary on fire; they have profaned the dwelling-place of Thy name even to the ground.
8Ze zeiden: “Wij zullen alles verwoesten, Alle godshuizen verbranden door ‘t hele land!”
8They said in their heart: 'Let us make havoc of them altogether'; they have burned up all the meeting-places of God in the land.
9Wij zien geen voortekens meer, en er is geen profeet, Niemand onder ons, die kan zeggen: Hoelang nog!
9We see not our signs; there is no more any prophet; neither is there among us any that knoweth how long.
10Ja, hoelang nog, o God, zal de vijand U honen, De vijand maar altijd uw Naam blijven lasteren?
10How long, O God, shall the adversary reproach? Shall the enemy blaspheme Thy name for ever?
11Waarom trekt Gij uw hand van ons terug, En houdt Gij uw rechter in uw boezem verborgen?
11Why withdrawest Thou Thy hand, even Thy right hand? Draw it out of Thy bosom and consume them.
12Gij zijt toch van ouds onze Koning, o God, Die op aarde altijd de zege bevocht:
12Yet God is my King of old, working salvation in the midst of the earth.
13Gij hebt de zee opgezweept door uw kracht, Op het water de schedels der draken verpletterd;
13Thou didst break the sea in pieces by Thy strength; Thou didst shatter the heads of the sea-monsters in the waters.
14Gij hebt Liwjatan zijn koppen verbrijzeld, En hem een prooi der jakhalzen gemaakt.
14Thou didst crush the heads of leviathan, Thou gavest him to be food to the folk inhabiting the wilderness.
15Gij liet bronnen en beken ontspringen, Maar eeuwige stromen verdrogen.
15Thou didst cleave fountain and brook; Thou driedst up ever-flowing rivers.
16Door U kwam de dag, door U kwam de nacht, Gij hebt de maan en de zon haar plaatsen bereid.
16Thine is the day, Thine also the night; Thou hast established luminary and sun.
17Gij hebt al de grenzen der aarde gesteld, Zomer en winter, Gij hebt ze gemaakt!
17Thou hast set all the borders of the earth; Thou hast made summer and winter.
18Denk aan dit alles, o Jahweh, als de vijand blijft honen, Een waanzinnig volk uw Naam blijft lasteren!
18Remember this, how the enemy hath reproached the LORD, and how a base people have blasphemed Thy name.
19Geef, die U loven, niet prijs aan de beesten, En vergeet uw ongelukkigen niet voor altoos.
19O deliver not the soul of Thy turtle-dove unto the wild beast; forget not the life of Thy poor for ever.
20Zie neer op uw verbond, en houd het gestand: Het rampzalige Land is een oord van verdrukking!
20Look upon the covenant; for the dark places of the land are full of the habitations of violence.
21Laat de vertrapte niet onverhoord gaan, Maar de verdrukte en arme uw Naam verheerlijken.
21O let not the oppressed turn back in confusion; let the poor and needy praise Thy name.
22Sta op, o God, en verdedig uw zaak, Gedenk, hoe die dwazen U steeds blijven honen;
22Arise, O God, plead Thine own cause; remember Thy reproach all the day at the hand of the base man.
23Vergeet het geschreeuw van uw vijanden niet, Het geloei van uw haters, dat altijd maar raast!
23Forget not the voice of Thine adversaries, the tumult of those that rise up against Thee which ascendeth continually.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.