Psalmen 74
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
King James Version with Apocrypha
1Een leerdicht van Asaf. O God, waarom zoudt Gij ons voor altijd verstoten, Zou uw toorn blijven woeden tegen de kudde uwer weide?
1O God, why hast thou cast us off for ever? why doth thine anger smoke against the sheep of thy pasture?
2Gedenk toch uw volk, dat Gij U eens hebt verworven, De stam, die Gij hebt verlost als uw erfdeel, De Sionsberg, Die Gij U tot woonplaats verkoost!
2Remember thy congregation, which thou hast purchased of old; the rod of thine inheritance, which thou hast redeemed; this mount Zion, wherein thou hast dwelt.
3Ach, richt toch uw schreden naar de onherstelbare puinen; Heel het heiligdom is door den vijand vernield.
3Lift up thy feet unto the perpetual desolations; even all that the enemy hath done wickedly in the sanctuary.
4Uw haters joelden in uw heilige tent, En hebben er hun banieren geplant.
4Thine enemies roar in the midst of thy congregations; they set up their ensigns for signs.
5Ze hakten de friezen boven de ingangen stuk, Zoals een bijl in het kreupelhout woedt.
5A man was famous according as he had lifted up axes upon the thick trees.
6Ze hebben het drijfwerk in stukken geslagen, Met bijl en houweel het vernield;
6But now they break down the carved work thereof at once with axes and hammers.
7Uw heiligdom in brand gestoken, De woonplaats van uw Naam tot de grond toe ontwijd.
7They have cast fire into thy sanctuary, they have defiled by casting down the dwelling place of thy name to the ground.
8Ze zeiden: “Wij zullen alles verwoesten, Alle godshuizen verbranden door ‘t hele land!”
8They said in their hearts, Let us destroy them together: they have burned up all the synagogues of God in the land.
9Wij zien geen voortekens meer, en er is geen profeet, Niemand onder ons, die kan zeggen: Hoelang nog!
9We see not our signs: there is no more any prophet: neither is there among us any that knoweth how long.
10Ja, hoelang nog, o God, zal de vijand U honen, De vijand maar altijd uw Naam blijven lasteren?
10O God, how long shall the adversary reproach? shall the enemy blaspheme thy name for ever?
11Waarom trekt Gij uw hand van ons terug, En houdt Gij uw rechter in uw boezem verborgen?
11Why withdrawest thou thy hand, even thy right hand? pluck it out of thy bosom.
12Gij zijt toch van ouds onze Koning, o God, Die op aarde altijd de zege bevocht:
12For God is my King of old, working salvation in the midst of the earth.
13Gij hebt de zee opgezweept door uw kracht, Op het water de schedels der draken verpletterd;
13Thou didst divide the sea by thy strength: thou brakest the heads of the dragons in the waters.
14Gij hebt Liwjatan zijn koppen verbrijzeld, En hem een prooi der jakhalzen gemaakt.
14Thou brakest the heads of leviathan in pieces, and gavest him to be meat to the people inhabiting the wilderness.
15Gij liet bronnen en beken ontspringen, Maar eeuwige stromen verdrogen.
15Thou didst cleave the fountain and the flood: thou driedst up mighty rivers.
16Door U kwam de dag, door U kwam de nacht, Gij hebt de maan en de zon haar plaatsen bereid.
16The day is thine, the night also is thine: thou hast prepared the light and the sun.
17Gij hebt al de grenzen der aarde gesteld, Zomer en winter, Gij hebt ze gemaakt!
17Thou hast set all the borders of the earth: thou hast made summer and winter.
18Denk aan dit alles, o Jahweh, als de vijand blijft honen, Een waanzinnig volk uw Naam blijft lasteren!
18Remember this, that the enemy hath reproached, O LORD , and that the foolish people have blasphemed thy name.
19Geef, die U loven, niet prijs aan de beesten, En vergeet uw ongelukkigen niet voor altoos.
19O deliver not the soul of thy turtledove unto the multitude of the wicked: forget not the congregation of thy poor for ever.
20Zie neer op uw verbond, en houd het gestand: Het rampzalige Land is een oord van verdrukking!
20Have respect unto the covenant: for the dark places of the earth are full of the habitations of cruelty.
21Laat de vertrapte niet onverhoord gaan, Maar de verdrukte en arme uw Naam verheerlijken.
21O let not the oppressed return ashamed: let the poor and needy praise thy name.
22Sta op, o God, en verdedig uw zaak, Gedenk, hoe die dwazen U steeds blijven honen;
22Arise, O God, plead thine own cause: remember how the foolish man reproacheth thee daily.
23Vergeet het geschreeuw van uw vijanden niet, Het geloei van uw haters, dat altijd maar raast!
23Forget not the voice of thine enemies: the tumult of those that rise up against thee increaseth continually.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.