สดุดี 60

Freedom Bible (Thai)

Louis Segond 1910

1พระเจ้า พระองค์ทอดทิ้งพวกเรา ทำให้เราแตกพ่าย พระองค์โกรธเรา โปรดฟื้นฟูเราอีกครั้ง

1Au chef des chantres. Sur le lis lyrique. Hymne de David, pour enseigner.

2พระองค์ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน พระองค์ทำให้แผ่นดินแตกร้าว โปรดสมานรอยแตกของมัน เพราะแผ่นดินยังสั่นไหว

2Lorsqu’il fit la guerre aux Syriens de Mésopotamie et aux Syriens de Tsoba, et que Joab revint et battit dans la vallée du sel douze mille Édomites.

3พระองค์ให้ประชากรของพระองค์เผชิญความทุกข์หนัก ให้เราดื่มเหล้าองุ่นจนเซซวน

3O Dieu! tu nous as repoussés, dispersés, Tu t’es irrité: relève-nous!

4พระองค์มอบธงให้ผู้ที่ยำเกรงพระองค์ ให้ชูขึ้นเพราะความจริง เซลาห์

4Tu as ébranlé la terre, tu l’as déchirée: Répare ses brèches, car elle chancelle!

5เพื่อคนที่พระองค์รักจะได้รับการช่วยกู้ โปรดช่วยเราด้วยมือขวาของพระองค์ และตอบเรา

5Tu as fait voir à ton peuple des choses dures, Tu nous as abreuvés d’un vin d’étourdissement.

6พระเจ้าตรัสจากสถานบริสุทธิ์ของพระองค์ว่า “เราจะมีชัย เราจะแบ่งเชเคม และวัดหุบเขาสุคคท

6Tu as donné à ceux qui te craignent une bannière, Pour qu’elle s’élève à cause de la vérité. — Pause.

7กิเลอาดเป็นของเรา มนัสเสห์ก็เป็นของเรา เอฟราอิมเป็นเกราะคุ้มศีรษะของเรา ยูดาห์เป็นคทาของเรา

7Afin que tes bien-aimés soient délivrés, Sauve par ta droite, et exauce-nous!

8โมอับเป็นอ่างล้างของเรา เราจะโยนรองเท้าของเราลงบนเอโดม เราจะโห่ร้องด้วยชัยชนะเหนือฟีลิสเตีย”

8Dieu a dit dans sa sainteté: Je triompherai, Je partagerai Sichem, je mesurerai la vallée de Succoth;

9ใครจะพาฉันเข้าไปในเมืองป้อมปราการ? ใครพาฉันไปถึงเอโดม?

9A moi Galaad, à moi Manassé; Éphraïm est le rempart de ma tête, Et Juda, mon sceptre;

10พระเจ้า ไม่ใช่พระองค์หรือที่ทอดทิ้งเรา? พระเจ้า พระองค์ไม่ออกไปรบพร้อมกองทัพของเรา

10Moab est le bassin où je me lave; Je jette mon soulier sur Édom; Pays des Philistins, pousse à mon sujet des cris de joie!

11โปรดช่วยเราต่อสู้กับศัตรู เพราะความช่วยเหลือจากมนุษย์ไร้ผล

11Qui me mènera dans la ville forte? Qui me conduira à Édom?

12เมื่อมีพระเจ้า เราจะรบอย่างกล้าหาญ เพราะพระองค์จะเหยียบศัตรูของเราให้ราบ

12N’est-ce pas toi, ô Dieu, qui nous as repoussés, Et qui ne sortais plus, ô Dieu, avec nos armées?

no verse 13 in this text

13Donne-nous du secours contre la détresse! Le secours de l’homme n’est que vanité.

no verse 14 in this text

14Avec Dieu, nous ferons des exploits; Il écrasera nos ennemis.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.