Matouš 22
Kralice Bible (1613)Translation
Kralice Bible (1613)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1I odpovídaje Ježíš, mluvil jim opět v podobenstvích, řka:
1І, озвавшись Ісус, знов промовив до них приповістями, глаголючи:
2Podobno jest království nebeské člověku králi, kterýž učinil svadbu synu svému.
2Уподобилось царство небесне чоловіку цареві, що нарядив весїллє синові своєму;
3I poslal služebníky své, aby povolali pozvaných na svadbu; a oni nechtěli přijíti.
3і післав слуги свої кликати запрошених на весїллє; і не схотїли прийти.
4Opět poslal jiné služebníky, řka: Povězte pozvaným: Aj, oběd můj připravil jsem, volové moji a krmný dobytek zbit jest, a všecko hotovo. Pojďtež na svadbu.
4Знов післав инші слуги, говорячи: Скажіть запрошеним: Ось я обід мій наготовив; воли мої й годоване побито, і все налагоджене; ідїть на весїллє.
5Ale oni nedbavše na to, odešli, jiný do vsi své a jiný po kupectví svém.
5Вони ж, занехавши, пійшли собі, один на хутір, другий до свого торгу;
6Jiní pak zjímavše služebníky jeho a posměch jim učinivše, zmordovali.
6а останнї, взявши слуг його, знущались із них, та й повбивали.
7A uslyšav to král, rozhněval se; a poslav vojska svá, zhubil vražedníky ty a město jejich zapálil.
7Цар же, почувши, прогнївив ся, й піславши військо своє, вигубив тих розбишак, і запалив город їх.
8Tedy řekl služebníkům svým: Svadba zajisté hotova jest, ale ti, kteříž pozváni byli, nebyli hodni.
8Рече тодї до слуг своїх: Весїллє налагоджене, запрошені ж не були достойні.
9Protož jděte na rozcestí, a kteréžkoli naleznete, zovtež na svadbu.
9Ійдїть же на росхідні шляхи, й кого знайдете, запрошуйте на весїллє.
10I vyšedše služebníci ti na cesty, shromáždili všecky, kteréžkoli nalezli, zlé i dobré. A naplněna jest svadba hodovníky.
10І вийшовши слуги ті на шляхи, зібрали всїх, кого знайшли, й лихих і добрих; і було весїллє повне гостей.
11Tedy všed král, aby pohleděl na hodovníky, uzřel tam člověka neoděného rouchem svadebním.
11Цар же, ввійшовши подивитись на гостї, побачив там чоловіка, не одягненого у весїльню одежу;
12I řekl jemu: Příteli, kteraks ty sem všel, nemaje roucha svadebního? A on oněměl.
12і рече до него: Друже, як се увійшов єси сюди, не мавши весїльньої одежі? Він же мовчав.
13Tedy řekl král služebníkům: Svížíce ruce jeho i nohy, vezměte ho, a uvrztež jej do temností zevnitřních. Tamť bude pláč a škřipení zubů.
13Рече тодї цар до слуг: Звязавши йому ноги й руки, візьміть його й викиньте в темряву надвірню; там буде плач і скреготаннє зубів.
14Nebo mnoho jest povolaných, ale málo vyvolených.
14Багато бо званих, мало ж вибраних.
15Tedy odšedše farizeové, radili se, jak by polapili jej v řeči.
15Тодї пійшли Фарисеї, і радили раду, як би піймати Його на слові.
16I poslali k němu učedlníky své s herodiány, řkouce: Mistře, víme, že pravdomluvný jsi a cestě Boží v pravdě učíš a nedbáš na žádného; nebo nepatříš na osobu lidskou.
16І висилають до Него учеників своїх з Іродиянами, говорячи: Учителю, знаємо, що ти правдивий єси, й на путь Божий правдою наставляєш, і нї про кого не дбаєш; бо не дивиш ся на лице людей.
17Protož pověz nám, co se tobě zdá: Sluší-li daň dáti císaři, čili nic?
17Скажи ж тепер нам: Як тобі здаєть ся? годить ся давати данину кесареві, чи нї?
18Znaje pak Ježíš zlost jejich, řekl: Co mne pokoušíte, pokrytci?
18Постеріг же Ісус лукавство їх, і рече: Що ви мене спокушуєте, лицеміри?
19Ukažte mi peníz daně. A oni podali mu peníze.
19Покажіть менї гріш податковий. Вони ж принесли йому денария.
20I řekl jim: Èí jest tento obraz a svrchu napsání?
20І рече до них: Чиє обличчє се й надпись?
21Řekli mu: Císařův. Tedy dí jim: Dejtež, co jest císařova, císaři, a co jest Božího, Bohu.
21Кажуть йому: Кесареве. Тодї рече до них: Віддайте ж кесареве кесареві, а Боже Богові.
22To uslyšavše, divili se, a opustivše jej, odešli.
22І, вислухавши, здивувались, і, лишивши Його, пійшли.
23V ten den přišli k němu saduceové, kteříž praví, že není z mrtvých vstání. I otázali se ho,
23Того ж дня приступили до Него Садукеї, що кажуть: нема воскресення, і питали Його,
24Řkouce: Mistře, Mojžíš pověděl: Umřel-li by kdo, nemaje dětí, aby bratr jeho právem švagrovství pojal ženu jeho a vzbudil símě bratru svému.
24говорячи: Учителю, Мойсей сказав: Коли хто вмре, не мавши дїтей, то нехай брат його оженить ся з жінкою його, й воскресить насїннє братові своєму.
25I bylo u nás sedm bratrů. První pojav ženu, umřel, a nemaje semene, zůstavil ženu svou bratru svému.
25Було ж у нас сїм братів; і первий, оженившись, умер, і, не мавши насїння, покинув жінку свою братові своєму;
26Takž podobně i druhý, i třetí, až do sedmého.
26так само й другий брат, і третїй, аж до семого.
27Nejposléze pak po všech umřela i žena.
27Опісля ж усїх умерла й жінка.
28Protož při vzkříšení kterého z těch sedmi bude žena? Nebo všickni ji měli.
28Оце ж у воскресенню кому з сїмох буде вона жінкою? всї бо мали її.
29I odpověděv Ježíš, řekl jim: Bloudíte, neznajíce Písem ani moci Boží.
29Озвав ся ж Ісус і рече до них: Помиляєтесь ви, не знаючи писання, анї сили Божої.
30Však při vzkříšení ani se nebudou ženiti ani vdávati, ale budou jako andělé Boží v nebi.
30Бо в воскресенню не женять ся, нї віддають ся, а будуть як ангели Божі на небі.
31O vzkříšení pak mrtvých zdaliž jste nečtli, co jest vám povědíno od Boha, kterýž takto dí:
31Про воскресеннє ж мертвих хиба не читали, що сказано вам од Бога, глаголючого:
32Já jsem Bůh Abrahamův a Bůh Izákův a Bůh Jákobův; a Bůhť není Bůh mrtvých, ale živých.
32Я Бог Авраамів, і Бог Ісааків, і Бог Яковів? Не єсть Бог Богом мертвих, а живих.
33A slyševše to zástupové, divili se učení jeho.
33І, слухаючи народ, дивував ся наукою Його.
34Farizeové pak uslyšavše, že by k mlčení přivedl saducejské, sešli se v jedno.
34Фарисеї ж, почувши, що Він примусив Садукеїв мовчати, зібрались ради того.
35I otázal se ho jeden z nich zákoník nějaký, pokoušeje ho, a řka:
35І спитав один з них, учитель закону, спокушуючи Його й кажучи:
36Mistře, které jest přikázání veliké v Zákoně?
36Учителю, котора заповідь велика в законї?
37I řekl mu Ježíš: Milovati budeš Pána Boha svého z celého srdce svého a ze vší duše své a ze vší mysli své.
37Ісус же рече йому: Люби Господа Бога твого всїм серцем твоїм, і всею душею твоєю, і всею думкою твоєю.
38To jest přední a veliké přikázání.
38Се перва й велика заповідь.
39Druhé pak jest podobné tomu: Milovati budeš bližního svého jako sebe samého.
39Друга ж подібна їй: Люби ближнього твого, як себе самого.
40Na těch dvou přikázáních všecken Zákon záleží i Proroci.
40На сих двох заповідях увесь закон і пророки стоять.
41A když se sešli farizeové, otázal se jich Ježíš,
41Як же зібрались Фарисеї, питав їх Ісус,
42Řka: Co se vám zdá o Kristu? Èí jest syn? Řkou jemu: Davidův.
42глаголючи: Що ви думаєте про Христа? чий Він син? Кажуть Йому: Давидів.
43Dí jim: Kterakž pak David v Duchu nazývá ho Pánem, řka:
43Рече Він до них: Як же се Давид зве Його в дусї Господом, говорячи:
44Řekl Pán Pánu mému: Seď na pravici mé, dokavadž nepodložím nepřátel tvých, aby byli za podnože noh tvých?
44Рече Господь Господеві моєму: Сиди по правицї в мене, доки положу ворогів Твоїх підніжком ніг твоїх?
45Poněvadž tedy David Pánem ho nazývá, i kterakž syn jeho jest?
45Коли ж Давид зве Його Господом, то як же Він син йому?
46A nižádný nemohl jemu odpovědíti slova, aniž se odvážil kdo více od toho dne jeho se nač tázati.
46І нїхто не зʼумів йому відказати нї слова, й нїхто з того часу не важив ся питати Його нїколи.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.