สดุดี 90
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Lutherbibel 1912
1องค์เจ้านาย พระองค์เป็นที่พำนักของเรามาทุกชั่วอายุ
1Ein Gebet Mose's, des Mannes Gottes. Herr, Gott, du bist unsre Zuflucht für und für.
2ก่อนภูเขาจะถือกำเนิด ก่อนพระองค์จะก่อร่างแผ่นดินและโลก ตั้งแต่นิรันดร์กาลถึงนิรันดร์กาล พระองค์คือพระเจ้า
2Ehe denn die Berge wurden und die Erde und die Welt geschaffen wurden, bist du, Gott, von Ewigkeit zu Ewigkeit,
3พระองค์ทำให้มนุษย์กลับสู่ความพินาศ แล้วตรัสว่า “ลูกหลานมนุษย์เอ๋ย จงกลับไป”
3der du die Menschen lässest sterben und sprichst: Kommt wieder, Menschenkinder!
4เพราะหนึ่งพันปีในสายตาของพระองค์ ก็เหมือนเมื่อวานที่ผ่านพ้น เหมือนยามหนึ่งในกลางคืน
4Denn tausend Jahre sind vor dir wie der Tag, der gestern vergangen ist, und wie eine Nachtwache.
5พระองค์กวาดพวกเขาไปขณะหลับใหล ยามเช้า พวกเขาผุดขึ้นเหมือนหญ้าใหม่
5Du lässest sie dahinfahren wie einen Strom; sie sind wie ein Schlaf, gleichwie ein Gras, das doch bald welk wird,
6ตอนเช้ามันงอกงามและสดชื่น พอเย็นก็เหี่ยวแห้ง
6das da frühe blüht und bald welk wird und des Abends abgehauen wird und verdorrt.
7เพราะความโกรธของพระองค์เผาผลาญเรา ความกริ้วของพระองค์ทำให้เราหวาดหวั่น
7Das macht dein Zorn, daß wir so vergehen, und dein Grimm, daß wir so plötzlich dahinmüssen.
8พระองค์วางความชั่วช้าของเราไว้ต่อหน้าพระองค์ แม้บาปที่เราซ่อนไว้ก็อยู่ในแสงต่อหน้าพระองค์
8Denn unsere Missetaten stellst du vor dich, unsre unerkannte Sünde ins Licht vor deinem Angesicht.
9เพราะวันเวลาของเราผ่านไปใต้ความกริ้วของพระองค์ ปีทั้งหลายของเราจบลงเหมือนเสียงถอนหายใจ
9Darum fahren alle unsere Tage dahin durch deinen Zorn; wir bringen unsre Jahre zu wie ein Geschwätz.
10อายุของเรามีสักเจ็ดสิบปี ถ้าแข็งแรงก็อาจถึงแปดสิบ แต่สิ่งที่ภูมิใจได้ก็มีเพียงงานหนักและความทุกข์ เพราะมันผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วเราก็บินจากไป
10Unser Leben währet siebzig Jahre, und wenn's hoch kommt, so sind's achtzig Jahre, und wenn's köstlich gewesen ist, so ist es Mühe und Arbeit gewesen; denn es fährt schnell dahin, als flögen wir davon.
11ใครเล่าจะรู้ฤทธิ์แห่งความโกรธของพระองค์ หรือความกริ้วที่สมกับความยำเกรงซึ่งเราควรมีต่อพระองค์?
11Wer glaubt aber, daß du so sehr zürnest, und wer fürchtet sich vor solchem deinem Grimm?
12โปรดสอนเราให้นับวันเวลาของตน เพื่อเราจะมีใจที่ประกอบด้วยปัญญา
12Lehre uns bedenken, daß wir sterben müssen, auf daß wir klug werden.
13พระยาห์เวห์ โปรดคลายความกริ้วลง! อีกนานแค่ไหน? โปรดสงสารผู้รับใช้ของพระองค์
13HERR, kehre doch wieder zu uns und sei deinen Knechten gnädig!
14ยามเช้า โปรดให้เราอิ่มเอมด้วยความรักมั่นคงของพระองค์ เพื่อเราจะร้องด้วยความยินดีและชื่นบานตลอดวันเวลาของเรา
14Fülle uns früh mit deiner Gnade, so wollen wir rühmen und fröhlich sein unser Leben lang.
15โปรดให้เราชื่นบานเท่ากับจำนวนวันที่พระองค์ให้เราทุกข์ เท่ากับจำนวนปีที่เราได้พบความชั่วร้าย
15Erfreue uns nun wieder, nachdem du uns so lange plagest, nachdem wir so lange Unglück leiden.
16ขอให้ผู้รับใช้ของพระองค์ได้เห็นสิ่งที่พระองค์ทำ และให้ลูกหลานของพวกเขาได้เห็นความรุ่งโรจน์ของพระองค์
16Zeige deinen Knechten deine Werke und deine Ehre ihren Kindern.
17ขอความโปรดปรานขององค์เจ้านาย พระเจ้าของเรา อยู่เหนือเรา โปรดทำให้งานที่เราลงมือทำมั่นคง ใช่ โปรดทำให้งานที่เราลงมือทำมั่นคง
17Und der HERR, unser Gott, sei uns freundlich und fördere das Werk unsrer Hände bei uns; ja, das Werk unsrer Hände wolle er fördern!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.