สดุดี 78
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Lutherbibel 1912
1ประชากรของฉันเอ๋ย จงฟังคำสอนของฉัน จงเงี่ยหูฟังถ้อยคำจากปากฉัน
1Eine Unterweisung Asaphs. Höre, mein Volk, mein Gesetz; neigt eure Ohren zu der Rede meines Mundes!
2ฉันจะเปิดปากกล่าวเป็นคำอุปมา จะเอ่ยถ้อยคำลึกลับจากสมัยโบราณ
2Ich will meinen Mund auftun zu Sprüchen und alte Geschichten aussprechen,
3สิ่งที่เราได้ยินและรู้มา สิ่งที่บรรพบุรุษเล่าให้เราฟัง
3die wir gehört haben und wissen und unsre Väter uns erzählt haben,
4เราจะไม่ปิดบังสิ่งเหล่านี้จากลูกหลานของพวกเขา แต่จะเล่าให้คนรุ่นต่อไปฟังถึงคำสรรเสริญพระยาห์เวห์ ถึงกำลังของพระองค์ และสิ่งอัศจรรย์ที่พระองค์ทำ
4daß wir's nicht verhalten sollten ihren Kindern, die hernach kommen, und verkündigten den Ruhm des HERRN und seine Macht und seine Wunder, die er getan hat.
5พระองค์ตั้งพันธสัญญาไว้ในยาโคบ และกำหนดคำสอนไว้ในอิสราเอล พระองค์บัญชาบรรพบุรุษของเรา ให้บอกสิ่งเหล่านี้แก่ลูกหลาน
5Er richtete ein Zeugnis auf in Jakob und gab ein Gesetz in Israel, das er unsern Vätern gebot zu lehren ihre Kinder,
6เพื่อคนรุ่นต่อไปจะได้รู้ แม้แต่เด็กๆ ที่ยังจะเกิดมา และเมื่อโตขึ้น พวกเขาจะเล่าต่อให้ลูกของตน
6auf daß es die Nachkommen lernten und die Kinder, die noch sollten geboren werden; wenn sie aufkämen, daß sie es auch ihren Kinder verkündigten,
7เพื่อให้พวกเขาวางความหวังไว้ในพระเจ้า ไม่ลืมสิ่งที่พระเจ้าทำ แต่รักษาคำบัญชาของพระองค์
7daß sie setzten auf Gott ihre Hoffnung und nicht vergäßen der Taten Gottes und seine Gebote hielten
8และไม่เป็นเหมือนบรรพบุรุษของตน คนรุ่นที่ดื้อดึงและกบฏ คนรุ่นที่ใจไม่ซื่อสัตย์ และจิตใจไม่มั่นคงต่อพระเจ้า
8und nicht würden wie ihre Väter, eine abtrünnige und ungehorsame Art, welchen ihr Herz nicht fest war und ihr Geist nicht treulich hielt an Gott,
9ลูกหลานของเอฟราอิมมีอาวุธและถือคันธนู แต่กลับถอยหนีในวันรบ
9wie die Kinder Ephraim, die geharnischt den Bogen führten, abfielen zur Zeit des Streits.
10พวกเขาไม่รักษาพันธสัญญาของพระเจ้า และไม่ยอมดำเนินตามบทบัญญัติของพระองค์
10Sie hielten den Bund Gottes nicht und wollten nicht in seinem Gesetz wandeln
11พวกเขาลืมสิ่งที่พระองค์ทำ ลืมสิ่งอัศจรรย์ที่พระองค์เคยให้เห็น
11und vergaßen seiner Taten und seiner Wunder, die er ihnen erzeigt hatte.
12พระองค์ทำสิ่งมหัศจรรย์ต่อหน้าบรรพบุรุษของพวกเขา ในแผ่นดินอียิปต์ ที่ทุ่งโศอัน
12Vor ihren Vätern tat er Wunder in Ägyptenland, im Felde Zoan.
13พระองค์แยกทะเลและพาพวกเขาข้ามไป ทำให้น้ำตั้งขึ้นเป็นกอง
13Er zerteilte das Meer und ließ sie hindurchgehen und stellte das Wasser wie eine Mauer.
14กลางวัน พระองค์นำพวกเขาด้วยเมฆ ตลอดคืนด้วยแสงไฟ
14Er leitete sie des Tages mit einer Wolke und des Nachts mit einem hellen Feuer.
15พระองค์ผ่าศิลาในถิ่นกันดาร และให้น้ำดื่มอย่างเหลือเฟือ ราวกับมาจากห้วงลึก
15Er riß die Felsen in der Wüste und tränkte sie mit Wasser die Fülle
16พระองค์ทำให้ธารน้ำไหลออกจากศิลา ให้น้ำไหลลงมาเหมือนแม่น้ำ
16und ließ Bäche aus den Felsen fließen, daß sie hinabflossen wie Wasserströme.
17แต่พวกเขายังทำบาปต่อพระองค์ต่อไป กบฏต่อองค์ผู้สูงสุดในทะเลทราย
17Dennoch sündigten sie weiter gegen ihn und erzürnten den Höchsten in der Wüste
18พวกเขาทดสอบพระเจ้าในใจ ด้วยการเรียกร้องอาหารตามใจอยาก
18und versuchten Gott in ihrem Herzen, daß sie Speise forderten für ihre Seelen,
19พวกเขาพูดต่อต้านพระเจ้า ว่า “พระเจ้าจะจัดโต๊ะอาหารในถิ่นกันดารได้หรือ
19und redeten gegen Gott und sprachen: “Ja, Gott sollte wohl können einen Tisch bereiten in der Wüste?
20ดูสิ พระองค์ตีศิลา น้ำก็พุ่งออกมา ลำธารก็ไหลล้น แล้วพระองค์จะให้ขนมปังได้ด้วยหรือ จะจัดหาเนื้อให้ประชากรของพระองค์หรือ”
20Siehe, er hat wohl den Felsen geschlagen, daß Wasser flossen und Bäche sich ergossen; aber wie kann er Brot geben und seinem Volke Fleisch verschaffen?”
21เมื่อพระยาห์เวห์ได้ยิน พระองค์ก็โกรธ ไฟลุกโชนขึ้นใส่ยาโคบ ความโกรธพุ่งขึ้นต่ออิสราเอล
21Da nun das der HERR hörte, entbrannte er, und Feuer ging an in Jakob, und Zorn kam über Israel,
22เพราะพวกเขาไม่เชื่อพระเจ้า และไม่วางใจในความรอดของพระองค์
22daß sie nicht glaubten an Gott und hofften nicht auf seine Hilfe.
23ถึงอย่างนั้น พระองค์บัญชาท้องฟ้าเบื้องบน และเปิดประตูสวรรค์
23Und er gebot den Wolken droben und tat auf die Türen des Himmels
24พระองค์โปรยมานาลงมาให้พวกเขากิน และให้อาหารจากฟ้าแก่พวกเขา
24und ließ das Man auf sie regnen, zu essen, und gab ihnen Himmelsbrot.
25มนุษย์ได้กินขนมปังของทูตสวรรค์ พระองค์ส่งอาหารมาให้พวกเขาจนอิ่ม
25Sie aßen Engelbrot; er sandte ihnen Speise die Fülle.
26พระองค์ทำให้ลมตะวันออกพัดในท้องฟ้า และใช้ฤทธิ์นำลมใต้มา
26Er ließ wehen den Ostwind unter dem Himmel und erregte durch seine Stärke den Südwind
27พระองค์โปรยเนื้อลงมาเหมือนฝุ่น และนกมีปีกมากมายเหมือนทรายที่ชายทะเล
27und ließ Fleisch auf sie regnen wie Staub und Vögel wie Sand am Meer
28พระองค์ให้มันตกลงกลางค่ายของพวกเขา รอบที่พักของพวกเขา
28und ließ sie fallen unter ihr Lager allenthalben, da sie wohnten.
29พวกเขากินจนอิ่มหนำ พระองค์ให้สิ่งที่พวกเขาอยากได้
29Da aßen sie und wurden allzu satt; er ließ sie ihre Lust büßen.
30แต่พวกเขายังไม่เลิกความอยาก อาหารยังอยู่ในปาก
30Da sie nun ihre Lust gebüßt hatten und noch davon aßen,
31เมื่อความโกรธของพระเจ้าพุ่งขึ้นต่อพวกเขา พระองค์ฆ่าคนที่แข็งแรงที่สุดบางคน และตีคนหนุ่มของอิสราเอลให้ล้มลง
31da kam der Zorn Gottes über sie und erwürgte die Vornehmsten unter ihnen und schlug darnieder die Besten in Israel.
32ถึงอย่างนั้น พวกเขายังทำบาปต่อไป และไม่เชื่อในสิ่งอัศจรรย์ของพระองค์
32Aber über das alles sündigten sie noch mehr und glaubten nicht an seine Wunder.
33พระองค์จึงทำให้วันเวลาของพวกเขาสิ้นไปอย่างไร้ค่า และปีชีวิตจบลงด้วยความหวาดกลัว
33Darum ließ er sie dahinsterben, daß sie nichts erlangten und mußten ihr Leben lang geplagt sein.
34เมื่อพระองค์ฆ่าพวกเขา พวกเขาจึงหันมาหาพระองค์ กลับมาแสวงหาพระเจ้าอย่างจริงจัง
34Wenn er sie erwürgte, suchten sie ihn und kehrten sich zu Gott
35พวกเขาระลึกได้ว่าพระเจ้าคือศิลาของตน และพระเจ้าผู้สูงสุดคือผู้ไถ่ของตน
35und gedachten, daß Gott ihr Hort ist und Gott der Höchste ihr Erlöser ist,
36แต่ปากของพวกเขาพูดเอาใจพระองค์ แต่ลิ้นกลับโกหกพระองค์
36und heuchelten mit ihrem Munde und logen ihm mit ihrer Zunge;
37ใจของพวกเขาไม่ซื่อตรงต่อพระองค์ และไม่ซื่อสัตย์ต่อพันธสัญญาของพระองค์
37aber ihr Herz war nicht fest an ihm, und hielten nicht treulich an seinem Bund.
38แต่พระองค์มีเมตตา อภัยความชั่วช้า และไม่ทำลายพวกเขา หลายครั้งพระองค์ยับยั้งความโกรธไว้ ไม่ปล่อยความกริ้วทั้งหมดให้ปะทุขึ้น
38Er aber war barmherzig und vergab die Missetat und vertilgte sie nicht und wandte oft seinen Zorn ab und ließ nicht seinen ganzen Zorn gehen.
39พระองค์ระลึกว่าพวกเขาเป็นเพียงเนื้อหนัง เป็นเหมือนลมที่ผ่านไปแล้วไม่กลับมา
39Denn er gedachte, daß sie Fleisch sind, ein Wind, der dahinfährt und nicht wiederkommt.
40พวกเขากบฏต่อพระองค์ในถิ่นกันดารกี่ครั้งแล้ว ทำให้พระองค์โศกเศร้าในทะเลทรายกี่หน
40Wie oft erzürnten sie ihn in der Wüste und entrüsteten ihn in der Einöde!
41ครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขาทดสอบพระเจ้า และยั่วยุพระองค์ผู้บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล
41Sie versuchten Gott immer wieder und meisterten den Heiligen in Israel.
42พวกเขาไม่ระลึกถึงมือของพระองค์ ไม่ระลึกถึงวันที่พระองค์ไถ่พวกเขาจากศัตรู
42Sie gedachten nicht an seine Hand des Tages, da er sie erlöste von den Feinden;
43วันที่พระองค์ตั้งหมายสำคัญในอียิปต์ และทำสิ่งอัศจรรย์ในทุ่งโศอัน
43wie er denn seine Zeichen in Ägypten getan hatte und seine Wunder im Lande Zoan;
44พระองค์เปลี่ยนแม่น้ำของพวกเขาให้เป็นเลือด เปลี่ยนลำธารจนดื่มไม่ได้
44da er ihr Wasser in Blut wandelte, daß sie ihre Bäche nicht trinken konnten;
45พระองค์ส่งฝูงแมลงวันมาท่ามกลางพวกเขาและกัดกินพวกเขา ส่งกบมาทำลายพวกเขา
45da er Ungeziefer unter sie schickte, daß sie fraß, und Frösche, die sie verderbten,
46พระองค์ยกผลผลิตของพวกเขาให้หนอนผีเสื้อ และยกผลจากแรงงานให้ตั๊กแตน
46und gab ihre Gewächse den Raupen und ihre Saat den Heuschrecken;
47พระองค์ทำลายเถาองุ่นด้วยลูกเห็บ และต้นมะเดื่อไซคามอร์ด้วยน้ำค้างแข็ง
47da er ihre Weinstöcke mit Hagel schlug und ihre Maulbeerbäume mit Schloßen;
48พระองค์มอบปศุสัตว์ของพวกเขาให้ลูกเห็บ และฝูงสัตว์ให้สายฟ้าร้อนแรง
48da er ihr Vieh schlug mit Hagel und ihre Herden mit Wetterstrahlen;
49พระองค์เทความโกรธอันดุเดือดลงบนพวกเขา ทั้งความกริ้ว ความขุ่นเคือง และความทุกข์ พร้อมกองทูตสวรรค์แห่งความชั่วร้าย
49da er böse Engel unter sie sandte in seinem grimmigen Zorn und ließ sie toben und wüten und Leid tun;
50พระองค์เปิดทางให้ความโกรธของพระองค์ พระองค์ไม่ไว้ชีวิตพวกเขาให้พ้นความตาย แต่มอบชีวิตพวกเขาให้โรคระบาด
50da er seinen Zorn ließ fortgehen und ihre Seele vor dem Tode nicht verschonte und übergab ihr Leben der Pestilenz;
51และตีบุตรหัวปีทั้งหมดในอียิปต์ คือผู้เป็นยอดกำลังของพวกเขาในเต็นท์ของฮาม
51da er alle Erstgeburt in Ägypten schlug, die Erstlinge ihrer Kraft in den Hütten Hams,
52แต่พระองค์นำประชากรของพระองค์ออกมาเหมือนฝูงแกะ และนำทางพวกเขาในถิ่นกันดารเหมือนฝูงสัตว์
52und ließ sein Volk ausziehen wie die Schafe und führte sie wie eine Herde in der Wüste.
53พระองค์นำพวกเขาอย่างปลอดภัย พวกเขาจึงไม่ต้องกลัว ส่วนศัตรูของพวกเขาถูกทะเลท่วมทับ
53Und leitete sie sicher, daß sie sich nicht fürchteten; aber ihre Feinde bedeckte das Meer.
54พระองค์นำพวกเขามาถึงเขตแดนแห่งสถานบริสุทธิ์ มาถึงภูเขานี้ที่มือขวาของพระองค์ยึดไว้
54Und er brachte sie zu seiner heiligen Grenze, zu diesem Berge, den seine Rechte erworben hat,
55พระองค์ขับไล่ชนชาติต่างๆ ออกไปต่อหน้าพวกเขา แบ่งแผ่นดินให้เป็นมรดกด้วยเส้นวัด และให้เผ่าต่างๆ ของอิสราเอลอาศัยในเต็นท์ของชนเหล่านั้น
55und vertrieb vor ihnen her die Völker und ließ ihnen das Erbe austeilen und ließ in jener Hütten die Stämme Israels wohnen.
56ถึงอย่างนั้น พวกเขายังทดสอบและกบฏต่อพระเจ้าผู้สูงสุด ไม่รักษาคำพยานของพระองค์
56Aber sie versuchten und erzürnten Gott den Höchsten und hielten ihre Zeugnisse nicht
57พวกเขาหันกลับและทรยศเหมือนบรรพบุรุษ บิดเบี้ยวเหมือนคันธนูหลอกลวง
57und fielen zurück und verachteten alles wie ihre Väter und hielten nicht, gleichwie ein loser Bogen,
58พวกเขายั่วยุพระองค์ให้โกรธด้วยสถานบูชาบนที่สูง และทำให้พระองค์หึงหวงด้วยรูปแกะสลัก
58und erzürnten ihn mit ihren Höhen und reizten ihn mit ihren Götzen.
59เมื่อพระเจ้าได้ยิน พระองค์ก็โกรธ และรังเกียจอิสราเอลอย่างยิ่ง
59Und da das Gott hörte, entbrannte er und verwarf Israel ganz,
60จึงทอดทิ้งพลับพลาที่ชิโลห์ เต็นท์ที่พระองค์ตั้งไว้ท่ามกลางมนุษย์
60daß er seine Wohnung zu Silo ließ fahren, die Hütte, da er unter Menschen wohnte,
61พระองค์มอบกำลังของพระองค์ให้ตกเป็นเชลย และมอบความรุ่งโรจน์ให้ตกอยู่ในมือศัตรู
61und gab seine Macht ins Gefängnis und seine Herrlichkeit in die Hand des Feindes
62พระองค์มอบประชากรของพระองค์ให้แก่คมดาบ และโกรธต่อมรดกของพระองค์
62und übergab sein Volk ins Schwert und entbrannte über sein Erbe.
63ไฟเผาผลาญคนหนุ่มของพวกเขา หญิงสาวของพวกเขาไม่มีเพลงวิวาห์
63Ihre junge Mannschaft fraß das Feuer, und ihre Jungfrauen mußten ungefreit bleiben.
64ปุโรหิตของพวกเขาล้มลงด้วยคมดาบ และหญิงม่ายของพวกเขาไม่อาจร้องไห้ไว้ทุกข์
64Ihre Priester fielen durchs Schwert, und waren keine Witwen, die da weinen sollten.
65แล้วองค์เจ้านายตื่นขึ้นเหมือนคนเพิ่งตื่นจากหลับ เหมือนนักรบผู้ร้องตะโกนเพราะฤทธิ์เหล้าองุ่น
65Und der Herr erwachte wie ein Schlafender, wie ein Starker jauchzt, der vom Wein kommt,
66พระองค์ตีศัตรูให้ถอยหลัง ทำให้พวกเขาเป็นที่อับอายตลอดไป
66und schlug seine Feinde zurück und hängte ihnen ewige Schande an.
67พระองค์ปฏิเสธเต็นท์ของโยเซฟ ไม่เลือกเผ่าเอฟราอิม
67Und er verwarf die Hütte Josephs und erwählte nicht den Stamm Ephraim,
68แต่เลือกเผ่ายูดาห์ เลือกภูเขาศิโยนที่พระองค์รัก
68sondern erwählte den Stamm Juda, den Berg Zion, welchen er liebte.
69พระองค์สร้างสถานบริสุทธิ์ของพระองค์ให้สูงตระหง่าน มั่นคงดั่งแผ่นดินที่พระองค์สถาปนาไว้ตลอดไป
69Und baute sein Heiligtum hoch, wie die Erde, die ewiglich fest stehen soll.
70พระองค์เลือกดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์ และนำเขามาจากคอกแกะ
70Und erwählte seinen Knecht David und nahm ihn von den Schafställen;
71จากการตามดูแลแม่แกะที่มีลูกอ่อน พระองค์นำเขามาเป็นผู้เลี้ยงยาโคบประชากรของพระองค์ และอิสราเอลมรดกของพระองค์
71von den säugenden Schafen holte er ihn, daß er sein Volk Jakob weiden sollte und sein Erbe Israel.
72ดาวิดจึงเลี้ยงดูพวกเขาด้วยใจซื่อตรง และนำพวกเขาด้วยมือที่ชำนาญ
72Und er weidete sie auch mit aller Treue und regierte mit allem Fleiß.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.