สดุดี 10

Freedom Bible (Thai)

Lutherbibel 1912

1พระยาห์เวห์ ทำไมพระองค์ยืนอยู่ไกล? ทำไมพระองค์ซ่อนตัวในยามทุกข์ยาก?

1HERR, warum trittst du so ferne, verbirgst dich zur Zeit der Not?

2ด้วยความหยิ่ง คนชั่วไล่ล่าคนอ่อนแอ แต่กลับติดกับแผนที่ตัวเองคิดขึ้น

2Weil der Gottlose Übermut treibt, muß der Elende leiden; sie hängen sich aneinander und erdenken böse Tücke.

3เพราะคนชั่วโอ้อวดสิ่งที่ใจอยากได้ เขายกย่องคนโลภ และประณามพระยาห์เวห์

3Denn der Gottlose rühmt sich seines Mutwillens, und der Geizige sagt dem Herrn ab und lästert ihn.

4คนชั่วเชิดหน้าด้วยความหยิ่งผยอง ในความคิดของเขาไม่มีที่สำหรับพระเจ้า

4Der Gottlose meint in seinem Stolz, er frage nicht darnach; in allen seinen Tücken hält er Gott für nichts.

5ทางของเขารุ่งเรืองอยู่เสมอ เขาหยิ่งผยอง และบทบัญญัติของพระองค์อยู่ไกลเกินสายตาเขา ส่วนศัตรูทั้งหลาย เขาแค่นเสียงเยาะใส่

5Er fährt fort mit seinem Tun immerdar; deine Gerichte sind ferne von ihm; er handelt trotzig mit allen seinen Feinden.

6เขาพูดในใจว่า “ฉันไม่มีวันสั่นคลอน รุ่นแล้วรุ่นเล่า ฉันจะไม่พบความทุกข์”

6Er spricht in seinem Herzen: Ich werde nimmermehr darniederliegen; es wird für und für keine Not haben.

7ปากของเขาเต็มไปด้วยคำสาป คำลวง และการกดขี่ ใต้ลิ้นมีแต่แผนร้ายและความชั่วช้า

7Sein Mund ist voll Fluchens, Falschheit und Trugs; seine Zunge richtet Mühe und Arbeit an.

8เขาซุ่มอยู่ใกล้หมู่บ้าน จากที่ซ่อน เขาฆ่าคนบริสุทธิ์ ดวงตาของเขาแอบจ้องคนไร้ที่พึ่ง

8Er sitzt und lauert in den Dörfern; er erwürgt die Unschuldigen heimlich; seine Augen spähen nach dem Armen.

9เขาซ่อนตัวเหมือนสิงโตในที่ซุ่ม เขาคอยจับคนไร้ที่พึ่ง จับคนไร้ที่พึ่งเมื่อลากเข้าตาข่าย

9Er lauert im Verborgenen wie ein Löwe in der Höhle; er lauert, daß er den Elenden erhasche, und er hascht ihn, wenn er ihn in sein Netz zieht.

10คนไร้ที่พึ่งถูกบดขยี้ พวกเขาทรุดลง พวกเขาล้มอยู่ใต้กำลังของเขา

10Er zerschlägt und drückt nieder und stößt zu Boden den Armen mit Gewalt.

11เขาพูดในใจว่า “พระเจ้าลืมแล้ว พระองค์ซ่อนใบหน้า พระองค์จะไม่มีวันเห็น”

11Er spricht in seinem Herzen: Gott hat's vergessen; er hat sein Antlitz verborgen, er wird's nimmermehr sehen.

12ลุกขึ้นเถิด พระยาห์เวห์! พระเจ้า ยกมือของพระองค์ขึ้น! อย่าลืมคนไร้ที่พึ่ง

12Stehe auf, HERR; Gott, erhebe deine Hand; vergiß der Elenden nicht!

13ทำไมคนชั่วจึงประณามพระเจ้า แล้วพูดในใจว่า “พระเจ้าจะไม่เอาความหรอก”?

13Warum soll der Gottlose Gott lästern und in seinem Herzen sprechen: Du fragest nicht darnach?

14แต่พระองค์เห็นทั้งความทุกข์และความเศร้า พระองค์ใส่ใจ และรับความทุกข์นั้นไว้ในมือ พระองค์ช่วยทั้งผู้ตกเป็นเหยื่อและเด็กกำพร้าพ่อ

14Du siehest ja, denn du schauest das Elend und den Jammer; es steht in deinen Händen. Die Armen befehlens's dir; du bist der Waisen Helfer.

15หักแขนของคนชั่ว ส่วนคนเลว จงค้นหาความชั่วของเขาจนไม่เหลือให้พบ

15Zerbrich den Arm des Gottlosen und suche heim das Böse, so wird man sein gottlos Wesen nimmer finden.

16พระยาห์เวห์เป็นกษัตริย์ตลอดกาลนิรันดร์! ชนชาติต่าง ๆ จะสูญหายไปจากแผ่นดินของพระองค์

16Der HERR ist König immer und ewiglich; die Heiden müssen aus seinem Land umkommen.

17พระยาห์เวห์ พระองค์ได้ยินความปรารถนาของคนถ่อมใจ พระองค์จะทำให้ใจของพวกเขาตั้งมั่น พระองค์จะเงี่ยหูฟัง

17Das Verlangen der Elenden hörst du, HERR; ihr Herz ist gewiß, daß dein Ohr darauf merket,

18เพื่อให้ความยุติธรรมแก่เด็กกำพร้าพ่อและคนถูกกดขี่ เพื่อมนุษย์จากผืนดินจะไม่ข่มขวัญใครอีก

18daß du Recht schaffest dem Waisen und Armen, daß der Mensch nicht mehr trotze auf Erden.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.