Приче Соломунове 5
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Сине мој, слушај мудрост моју, к разуму мом пригни ухо своје,
1ای پسر من، به حکمت من توجه نما، و گوش خود را به فطانت من فراگیر،
2Да се држиш разборитости, и усне твоје да хране знање.
2تاتدابیر را محافظت نمایی، و لبهایت معرفت رانگاه دارد.
3Јер с усана туђе жене капље мед, и грло јој је мекше од уља;
3زیرا که لبهای زن اجنبی عسل رامی چکاند، و دهان او از روغن ملایم تر است.
4Али јој је последак горак као пелен, оштар као мач с обе стране оштар.
4لیکن آخر او مثل افسنتین تلخ است و برنده مثل شمشیر دودم.
5Ноге јој силазе к смрти, до пакла допиру кораци њени.
5پایهایش به موت فرو می‌رود، وقدمهایش به هاویه متمسک می‌باشد.
6Да не би мерио пут животни, савијају се стазе њене да не знаш.
6به طریق حیات هرگز سالک نخواهد شد. قدمهایش آواره شده است و او نمی داند.
7Зато, децо, послушајте мене, и не одступајте од речи уста мојих.
7و الان‌ای پسرانم مرابشنوید، و از سخنان دهانم انحراف مورزید.
8Нека је далеко од ње пут твој, и не приближуј се к вратима куће њене,
8طریق خود را از او دور ساز، و به در خانه اونزدیک مشو.
9Да не би дао другима славе своје и година својих немилостивоме,
9مبادا عنفوان جوانی خود را به دیگران بدهی، و سالهای خویش را به ستم کیشان.
10Да се не би туђинци наситили твог блага и труд твој да не би био у туђој кући,
10و غریبان از اموال تو سیر شوند، و ثمره محنت تو به خانه بیگانه رود.
11И да не ридаш на послетку, кад се строши месо твоје и тело твоје,
11که در عاقبت خودنوحه گری نمایی، هنگامی که گوشت و بدنت فانی شده باشد،
12И кажеш: Како мрзих на наставу, и како срце моје презира карање!
12و گویی چرا ادب را مکروه داشتم، و دل من تنبیه را خوار شمرد،
13И не послушах глас учитеља својих, и не пригнух уха свог к онима који ме учаху!
13و آواز مرشدان خود را نشنیدم، و به معلمان خود گوش ندادم.
14Умало не западох у свако зло усред збора и скупштине.
14نزدیک بود که هر گونه بدی را مرتکب شوم، در میان قوم و جماعت.
15Пиј воду из свог студенца и што тече из твог извора.
15آب را از منبع خود بنوش، و نهرهای جاری را از چشمه خویش.
16Нека се разливају твоји извори на поље, и потоци по улицама.
16جویهای تو بیرون خواهد ریخت، و نهرهای آب در شوارع عام،
17Имај их сам за се, а не туђин с тобом.
17و از آن خودت به تنهایی خواهد بود، و نه از آن غریبان با تو.
18Благословен да је извор твој, и весели се женом младости своје;
18چشمه تو مبارک باشد، و از زن جوانی خویش مسرور باش،
19Нека ти је као кошута мила и као срна љупка; дојке њене нека те опијају у свако доба, у љубави њеној посрћи једнако.
19مثل غزال محبوب و آهوی جمیل. پستانهایش تو را همیشه خرم سازد، و از محبت او دائم محفوظ باش.
20А зашто би, сине, посртао за туђинком и голио недра туђој,
20لیکن‌ای پسر من، چرا از زن بیگانه فریفته شوی؟ و سینه زن غریب را در بر‌گیری؟
21Кад су пред очима Господу путеви свачији, и мери све стазе његове?
21زیراکه راههای انسان در مدنظر خداوند است، وتمامی طریقهای وی را می‌سنجد.
22Безбожника ће ухватити његова безакоња, и у ужа греха својих заплешће се;
22تقصیرهای شریر او را گرفتار می‌سازد، و به بندهای گناهان خود بسته می‌شود.
23Умреће без наставе, и од мноштва лудости своје лутаће.
23او بدون ادب خواهد مرد، و به کثرت حماقت خویش تلف خواهد گردید.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.