Sprüche 5
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Mein Kind, merke auf meine Weisheit; neige dein Ohr zu meiner Lehre,
1ای پسر من، به حکمت من توجه نما، و گوش خود را به فطانت من فراگیر،
2daß du bewahrest guten Rat und dein Mund wisse Unterschied zu halten.
2تاتدابیر را محافظت نمایی، و لبهایت معرفت رانگاه دارد.
3Denn die Lippen der Hure sind süß wie Honigseim, und ihre Kehle ist glätter als Öl,
3زیرا که لبهای زن اجنبی عسل رامی چکاند، و دهان او از روغن ملایم تر است.
4aber hernach bitter wie Wermut und scharf wie ein zweischneidiges Schwert.
4لیکن آخر او مثل افسنتین تلخ است و برنده مثل شمشیر دودم.
5Ihre Füße laufen zum Tod hinunter; ihre Gänge führen ins Grab.
5پایهایش به موت فرو می‌رود، وقدمهایش به هاویه متمسک می‌باشد.
6Sie geht nicht stracks auf dem Wege des Lebens; unstet sind ihre Tritte, daß sie nicht weiß, wo sie geht.
6به طریق حیات هرگز سالک نخواهد شد. قدمهایش آواره شده است و او نمی داند.
7So gehorchet mir nun, meine Kinder, und weichet nicht von der Rede meines Mundes.
7و الان‌ای پسرانم مرابشنوید، و از سخنان دهانم انحراف مورزید.
8Laß deine Wege ferne von ihr sein, und nahe nicht zur Tür ihres Hauses,
8طریق خود را از او دور ساز، و به در خانه اونزدیک مشو.
9daß du nicht den Fremden gebest deine Ehre und deine Jahre dem Grausamen;
9مبادا عنفوان جوانی خود را به دیگران بدهی، و سالهای خویش را به ستم کیشان.
10daß sich nicht Fremde von deinem Vermögen sättigen und deine Arbeit nicht sei in eines andern Haus,
10و غریبان از اموال تو سیر شوند، و ثمره محنت تو به خانه بیگانه رود.
11und müssest hernach seufzen, wenn du Leib und Gut verzehrt hast,
11که در عاقبت خودنوحه گری نمایی، هنگامی که گوشت و بدنت فانی شده باشد،
12und sprechen: “Ach, wie habe ich die Zucht gehaßt und wie hat mein Herz die Strafe verschmäht!
12و گویی چرا ادب را مکروه داشتم، و دل من تنبیه را خوار شمرد،
13wie habe ich nicht gehorcht der Stimme meiner Lehrer und mein Ohr nicht geneigt zu denen, die mich lehrten!
13و آواز مرشدان خود را نشنیدم، و به معلمان خود گوش ندادم.
14Ich bin schier in alles Unglück gekommen vor allen Leuten und allem Volk.”
14نزدیک بود که هر گونه بدی را مرتکب شوم، در میان قوم و جماعت.
15Trink Wasser aus deiner Grube und Flüsse aus deinem Brunnen.
15آب را از منبع خود بنوش، و نهرهای جاری را از چشمه خویش.
16Laß deine Brunnen herausfließen und die Wasserbäche auf die Gassen.
16جویهای تو بیرون خواهد ریخت، و نهرهای آب در شوارع عام،
17Habe du aber sie allein, und kein Fremder mit dir.
17و از آن خودت به تنهایی خواهد بود، و نه از آن غریبان با تو.
18Dein Born sei gesegnet, und freue dich des Weibes deiner Jugend.
18چشمه تو مبارک باشد، و از زن جوانی خویش مسرور باش،
19Sie ist lieblich wie die Hinde und holdselig wie ein Reh. Laß dich ihre Liebe allezeit sättigen und ergötze dich allewege in ihrer Liebe.
19مثل غزال محبوب و آهوی جمیل. پستانهایش تو را همیشه خرم سازد، و از محبت او دائم محفوظ باش.
20Mein Kind, warum willst du dich an der Fremden ergötzen und herzest eine andere?
20لیکن‌ای پسر من، چرا از زن بیگانه فریفته شوی؟ و سینه زن غریب را در بر‌گیری؟
21Denn jedermanns Wege sind offen vor dem HERRN, und er mißt alle ihre Gänge.
21زیراکه راههای انسان در مدنظر خداوند است، وتمامی طریقهای وی را می‌سنجد.
22Die Missetat des Gottlosen wird ihn fangen, und er wird mit dem Strick seiner Sünde gehalten werden.
22تقصیرهای شریر او را گرفتار می‌سازد، و به بندهای گناهان خود بسته می‌شود.
23Er wird sterben, darum daß er sich nicht will ziehen lassen; und um seiner großen Torheit willen wird's ihm nicht wohl gehen.
23او بدون ادب خواهد مرد، و به کثرت حماقت خویش تلف خواهد گردید.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.