Proverbs 5
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1My son, attend unto my wisdom; incline thine ear to my understanding;
1ای پسر من، به حکمت من توجه نما، و گوش خود را به فطانت من فراگیر،
2That thou mayest preserve discretion, and that thy lips may keep knowledge.
2تاتدابیر را محافظت نمایی، و لبهایت معرفت رانگاه دارد.
3For the lips of a strange woman drop honey, and her mouth is smoother than oil;
3زیرا که لبهای زن اجنبی عسل رامی چکاند، و دهان او از روغن ملایم تر است.
4But her end is bitter as wormwood, sharp as a two-edged sword.
4لیکن آخر او مثل افسنتین تلخ است و برنده مثل شمشیر دودم.
5Her feet go down to death; her steps take hold on the nether-world;
5پایهایش به موت فرو می‌رود، وقدمهایش به هاویه متمسک می‌باشد.
6Lest she should walk the even path of life, her ways wander, but she knoweth it not.
6به طریق حیات هرگز سالک نخواهد شد. قدمهایش آواره شده است و او نمی داند.
7Now therefore, O ye children, hearken unto me, and depart not from the words of my mouth.
7و الان‌ای پسرانم مرابشنوید، و از سخنان دهانم انحراف مورزید.
8Remove thy way far from her, and come not nigh the door of her house;
8طریق خود را از او دور ساز، و به در خانه اونزدیک مشو.
9Lest thou give thy vigour unto others, and thy years unto the cruel;
9مبادا عنفوان جوانی خود را به دیگران بدهی، و سالهای خویش را به ستم کیشان.
10Lest strangers be filled with thy strength, and thy labours be in the house of an alien;
10و غریبان از اموال تو سیر شوند، و ثمره محنت تو به خانه بیگانه رود.
11And thou moan, when thine end cometh, when thy flesh and thy body are consumed,
11که در عاقبت خودنوحه گری نمایی، هنگامی که گوشت و بدنت فانی شده باشد،
12And say: 'How have I hated instruction, and my heart despised reproof;
12و گویی چرا ادب را مکروه داشتم، و دل من تنبیه را خوار شمرد،
13Neither have I hearkened to the voice of my teachers, nor inclined mine ear to them that instructed me!
13و آواز مرشدان خود را نشنیدم، و به معلمان خود گوش ندادم.
14I was well nigh in all evil in the midst of the congregation and assembly.'
14نزدیک بود که هر گونه بدی را مرتکب شوم، در میان قوم و جماعت.
15Drink waters out of thine own cistern, and running waters out of thine own well.
15آب را از منبع خود بنوش، و نهرهای جاری را از چشمه خویش.
16Let thy springs be dispersed abroad, and courses of water in the streets.
16جویهای تو بیرون خواهد ریخت، و نهرهای آب در شوارع عام،
17Let them be only thine own, and not strangers' with thee.
17و از آن خودت به تنهایی خواهد بود، و نه از آن غریبان با تو.
18Let thy fountain be blessed; and have joy of the wife of thy youth.
18چشمه تو مبارک باشد، و از زن جوانی خویش مسرور باش،
19A lovely hind and a graceful doe, let her breasts satisfy thee at all times; with her love be thou ravished always.
19مثل غزال محبوب و آهوی جمیل. پستانهایش تو را همیشه خرم سازد، و از محبت او دائم محفوظ باش.
20Why then wilt thou, my son, be ravished with a strange woman, and embrace the bosom of an alien?
20لیکن‌ای پسر من، چرا از زن بیگانه فریفته شوی؟ و سینه زن غریب را در بر‌گیری؟
21For the ways of man are before the eyes of the LORD, and He maketh even all his paths.
21زیراکه راههای انسان در مدنظر خداوند است، وتمامی طریقهای وی را می‌سنجد.
22His own iniquities shall ensnare the wicked, and he shall be holden with the cords of his sin.
22تقصیرهای شریر او را گرفتار می‌سازد، و به بندهای گناهان خود بسته می‌شود.
23He shall die for lack of instruction; and in the greatness of his folly he shall reel.
23او بدون ادب خواهد مرد، و به کثرت حماقت خویش تلف خواهد گردید.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.