Psalmaro 109
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Ho Dio, mia gloro, ne silentu.
1Voor muziekbegeleiding. Een psalm van David. Mijn God, tot wien mijn loflied klinkt, Zwijg toch niet stil!
2Ĉar buŝon malvirtan kaj buŝon malican ili malfermis kontraŭ mi, Ili parolas kun mi per mensogema lango.
2Want men zet een mond vol boosheid en bedrog tegen mij op, En belastert mij met leugentongen;
3Per vortoj de malamo ili min ĉirkaŭis, Kaj ili militas kontraŭ mi sen mia kulpo.
3Men bestookt mij met woorden van haat, En bestrijdt mij zonder enige grond;
4Por mia amo ili min malamas; Sed mi preĝas.
4Men belaagt mij tot loon voor mijn liefde, En tot loon voor mijn bidden;
5Ili pagas al mi malbonon por bono Kaj malamon por mia amo.
5Men vergeldt mij kwaad voor goed, En haat voor mijn liefde.
6Metu malvirtulon super lin; Kaj kontraŭulo stariĝu ĉe lia dekstra mano.
6Stel een gewetenloos rechter over hem aan, En aan zijn rechterhand trede een valse aanklager op;
7Kiam li estos juĝata, li eliru kulpa; Kaj lia preĝo estu peko.
7Voor het gerecht worde hij schuldig bevonden, En smeke hij tevergeefs om genade.
8Liaj tagoj estu malmultaj; Lian oficon ricevu alia.
8Mogen zijn dagen maar kort zijn, En zijn ambt aan een ander vervallen.
9Liaj infanoj estu orfoj, Kaj lia edzino estu vidvino.
9Zijn kinderen mogen wezen, Zijn vrouw een weduwe worden;
10Liaj infanoj vagadu, Kaj ili petu kaj serĉu apud siaj ruinoj.
10Mogen zijn zonen als bedelaars zwerven, Zelfs uit hun krotten worden verjaagd.
11Kreditoro forprenu ĉion, kion li havas; Kaj fremduloj disrabu lian laboron.
11De woekeraar legge beslag op heel zijn bezit, En vreemden mogen met zijn verdiensten gaan strijken.
12Neniu faru al li ion bonan; Kaj ne troviĝu kompatanto por liaj orfoj.
12Laat niemand zich zijner ontfermen, Niemand zich over zijn wezen erbarmen;
13Lia idaro estu kondamnita al ekstermo; En la dua generacio elviŝiĝu ilia nomo.
13Laat zijn kroost ten ondergang worden gedoemd, Zijn naam al verdwijnen in het eerste geslacht.
14La malbonago de liaj patroj rememoriĝu al la Eternulo, Kaj la peko de lia patrino ne elviŝiĝu.
14Moge Jahweh de misdaad zijner vaderen gedenken, En de schuld van zijn moeder nooit worden gedelgd;
15Ili estu ĉiam antaŭ la Eternulo, Kaj Li ekstermu la memoron pri ili de sur la tero.
15Jahweh houde ze altijd voor ogen, Zodat zelfs hun aandenken van de aarde verdwijnt.
16Pro tio, ke li ne memoris fari bonfarojn, Kaj ke li persekutis mizerulon kaj malriĉulon kaj korsuferanton, Por lin mortigi.
16Want hij dacht er niet aan, barmhartig te zijn, Maar vervolgde den ellendige, arme en bedroefde ten dode.
17Li amis malbenon, kaj ĝi venis sur lin; Li ne volis benon, kaj ĝi malproksimiĝis de li.
17Hij hield van vervloeking: die treffe hem dan; Geen zegen wilde hij spreken: die blijve hem verre!
18Li metis sur sin malbenon, kiel veston; Kaj ĝi penetris en lian internon, kiel akvo, Kaj en liajn ostojn, kiel oleo.
18De vloek trok hij aan als een kleed: Die dringe hem als water in het lijf, als olie in zijn gebeente;
19Ĝi estu por li kiel vesto, per kiu li sin kovras, Kaj kiel zono, kiun li ĉiam portas ĉirkaŭ si.
19Die worde de mantel, waarin hij zich hult, De gordel, die hij altijd moet dragen.
20Tia estas de la Eternulo la agado kontraŭ miaj kontraŭuloj, Kaj kontraŭ tiuj, kiuj parolas malbonon kontraŭ mia animo.
20Zó moge Jahweh mijn haters vergelden, En die laag van mij lasteren!
21Kaj Vi, ho Eternulo, mia Sinjoro, agu kun mi pro Via nomo; Ĉar bona estas Via favorkoreco, savu min.
21Maar treed Gìj voor mij op, o Jahweh, mijn Heer, En red mij omwille van uw Naam naar de rijkdom uwer genade!
22Ĉar mi estas malriĉulo kaj mizerulo, Kaj mia koro estas rompita en mia interno.
22Want ik ben arm en ellendig, En mijn hart krimpt ineen in mijn borst;
23Kiel ombro longiĝanta mi malaperas; Oni forskuas min kiel akridon.
23Ik zink weg als een verdwijnende schaduw, Word voortgejaagd als een sprinkhanenzwerm;
24Miaj genuoj senfortiĝis de fastado, Kaj mia karno perdis la grason.
24Van het vasten knikken mijn knieën, En mijn vermagerd lichaam schrompelt ineen.
25Kaj mi fariĝis mokataĵo por ili; Kiam ili vidas min, ili balancas sian kapon.
25Zó ben ik hun een bespotting geworden; Die mij zien, schudden meewarig het hoofd.
26Helpu min, ho Eternulo, mia Dio; Savu min laŭ Via boneco.
26Help mij, Jahweh, mijn God, En red mij naar uw genade;
27Kaj oni sciu, ke tio estas Via mano; Ke Vi, ho Eternulo, tion faris.
27Opdat men erkenne, dat het uw hand is, Jahweh: dat Gij het volbracht!
28Ili malbenas, sed Vi benu; Ili leviĝis, sed ili estos hontigitaj, kaj Via sklavo ĝojos.
28Laat hèn dan maar vloeken, als Gìj mij wilt zegenen; Mijn vijand zich schamen, maar uw knecht zich verheugen;
29Miaj kontraŭuloj kovriĝu per malhonoro, Kaj ili envolviĝu en sian honton kiel en veston.
29Mogen mijn tegenstanders met smaad worden bekleed, En zich in hun schande hullen als in een mantel!
30Mi forte gloros la Eternulon per mia buŝo, Kaj meze de multaj homoj mi Lin laŭdos.
30Dan zal ik Jahweh juichend danken, En voor een talloze schare Hem prijzen;
31Ĉar Li staras ĉe la dekstra flanko de malriĉulo, Por savi lin de tiuj, kiuj juĝas lian animon.
31Omdat Hij aan de rechterhand van den ongelukkige staat, Om hem te redden, van die hem verdoemen!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.