Psalms 40
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Unto the end, a psalm for David himself.
1انتظار بسیار برای خداوند کشیده‌ام، وبه من مایل شده، فریاد مرا شنید.
2Blessed is he that understandeth concerning the needy and the poor: the Lord will deliver him in the evil day.
2و مرااز چاه هلاکت برآورد و از گل لجن و پایهایم را برصخره گذاشته، قدمهایم را مستحکم گردانید.
3The Lord preserve him and give him life, and make him blessed upon the earth: and deliver him not up to the will of his enemies.
3وسرودی تازه در دهانم گذارد یعنی حمد خدای ما را. بسیاری چون این را بینند ترسان شده، برخداوند توکل خواهند کرد.
4The Lord help him on his bed of sorrow: thou hast turned all his couch in his sickness.
4خوشابحال کسی‌که بر خداوند توکل دارد و به متکبران ظالم ومرتدان دروغ مایل نشود.
5I said: O Lord, be thou merciful to me: heal my soul, for I have sinned against thee.
5ای یهوه خدای ما چه بسیار است کارهای عجیب که تو کرده‌ای وتدبیرهایی که برای ما نموده‌ای. در نزد تو آنها راتقویم نتوان کرد، اگر آنها را تقریر و بیان بکنم، ازحد شمار زیاده است.
6My enemies have spoken evils against me: when shall he die and his name perish?
6در قربانی و هدیه رغبت نداشتی. اما گوشهای مرا باز کردی. قربانی سوختنی و قربانی گناه را نخواستی.
7And if he came in to see me, he spoke vain things: his heart gathered together iniquity to itself. He went out and spoke to the same purpose.
7آنگاه گفتم: «اینک می‌آیم! در طومار کتاب درباره من نوشته شده است.
8All my enemies whispered together against me: they devised evils to me.
8در بجا آوردن اراده تو‌ای خدای من رغبت می‌دارم و شریعت تو در اندرون دل من است.»
9They determined against me an unjust word: shall he that sleepeth rise again no more?
9در جماعت بزرگ به عدالت بشارت داده‌ام. اینک لبهای خود را باز نخواهم داشت وتو‌ای خداوند می‌دانی.
10For even the man of peace, in whom I trusted, who ate my bread, hath greatly supplanted me.
10عدالت تو را در دل خود مخفی نداشته‌ام. امانت و نجات تو را بیان کرده‌ام. رحمت و راستی تو را از جماعت بزرگ پنهان نکرده‌ام.
11But thou, O Lord, have mercy on me, and raise me up again: and I will requite them.
11پس تو‌ای خداوند لطف خودرا از من باز مدار. رحمت و راستی تو دائم مرامحافظت کند.
12By this I know, that thou hast had a good will for me: because my enemy shall not rejoice over me.
12زیرا که بلایای بیشمار مرااحاطه می‌کند. گناهانم دور مرا گرفته است به حدی که نمی توانم دید. از مویهای سر من زیاده است و دل من مرا ترک کرده است.
13But thou hast upheld me by reason of my innocence: and hast established me in thy sight for ever.
13ای خداوند مرحمت فرموده، مرا نجات بده. ای خداوند به اعانت من تعجیل فرما.
14Blessed by the Lord the God of Israel from eternity to eternity. So be it. So be it.
14آنانی که قصد هلاکت جان من دارند، جمیع خجل و شرمنده شوند. و آنانی که در بدی من رغبت دارند، به عقب برگردانیده و رسوا گردند.
no verse 15 in this text
15آنانی که بر من هه هه می‌گویند، به‌سبب خجالت خویش حیران شوند.
no verse 16 in this text
16و اما جمیع طالبان تو در تو وجد و شادی نمایند و آنانی که نجات تو را دوست دارند، دائم گویند که خداوند بزرگ است.
no verse 17 in this text
17و اما من مسکین و فقیرهستم و خداوند درباره من تفکر می‌کند. تو معاون و نجات‌دهنده من هستی. ای خدای من، تاخیرمفرما.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.