Psalms 79
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Unto the end, for them that shall he changed, a testimony for Asaph, a psalm.
1ای خدا، امت‌ها به میراث تو داخل شده، هیکل قدس تو را بی‌عصمت ساختند. اورشلیم را خرابه‌ها نمودند.
2Give ear, O thou that rulest Israel: thou that leadest Joseph like a sheep. Thou that sittest upon the cherubims, shine forth
2لاشهای بندگانت را به مرغان هوا برای خوراک دادند وگوشت مقدسانت را به وحوش صحرا.
3Before Ephraim, Benjamin, and Manasses. Stir up thy might, and come to save us.
3خون ایشان را گرداگرد اورشلیم مثل آب ریختند وکسی نبود که ایشان را دفن کند.
4Convert us, O God: and shew us thy face, and we shall be saved.
4نزد همسایگان خود عار گردیده‌ایم و نزد مجاوران خویش استهزا و سخریه شده‌ایم.
5O Lord God of hosts, how long wilt thou be angry against the prayer of thy servant?
5تا کی‌ای خداوند تا به ابد خشمناک خواهی بود؟ آیا غیرت تو مثل آتش افروخته خواهد شد تا ابدالاباد؟
6How long wilt thou feed us with the bread of tears: and give us for our drink tears in measure?
6قهر خودرا بر امت هایی که تو را نمی شناسند بریز و برممالکی که نام تو را نمی خوانند!
7Thou hast made us to be a contradiction to our neighbours: and our enemies have scoffed at us.
7زیرا که یعقوب را خورده، و مسکن او را خراب کرده‌اند.
8O God of hosts, convert us: and shew thy face, and we shall be saved.
8گناهان اجداد ما را بر ما بیاد میاور. رحمت های تو بزودی پیش روی ما آید زیرا که بسیار ذلیل شده‌ایم.
9Thou hast brought a vineyard out of Egypt: thou hast cast cut the Gentiles and planted it.
9ای خدا، ای نجات‌دهنده ما، به‌خاطر جلال نام خود ما را یاری فرما و ما رانجات ده و بخاطر نام خود گناهان ما را بیامرز.
10Thou wast the guide of its journey in its sight: thou plantedst the roots thereof, and it filled the land.
10چرا امت‌ها گویند که خدای ایشان کجاست؟ انتقام خون بندگانت که ریخته شده است، برامت‌ها در نظر ما معلوم شود.
11The shadow of it covered the hills: and the branches thereof the cedars of God.
11ناله اسیران به حضور تو برسد. به حسب عظمت بازوی خود آنانی را که به موت سپرده شده‌اند، برهان.
12It stretched forth its branches unto the sea, and its boughs unto the river.
12وجزای هفت چندان به آغوش همسایگان مارسان، برای اهانتی که به تو کرده‌اند، ای خداوند.
13Why hast thou broken down the hedge thereof, so that all they who pass by the way do pluck it?
13پس ما که قوم تو و گوسفندان مرتع تو هستیم، تو را تا به ابد شکر خواهیم گفت و تسبیح تو رانسلا بعد نسل ذکر خواهیم نمود.
14The boar out of the wood hath laid it waste: and a singular wild beast hath devoured it.
no verse 14 in this text
15Turn again, O God of hosts, look down from heaven, and see, and visit this vineyard:
no verse 15 in this text
16And perfect the same which thy right hand hath planted: and upon the son of man whom thou hast confirmed for thyself.
no verse 16 in this text
17Things set on fire and dug down shall perish at the rebuke of thy countenance.
no verse 17 in this text
18Let thy hand be upon the man of thy right hand: and upon the son of man whom thou hast confirmed for thyself.
no verse 18 in this text
19And we depart not from thee, thou shalt quicken us: and we will call upon thy name.
no verse 19 in this text
20O Lord God of hosts, convert us: and shew thy face, and we shall be saved.
no verse 20 in this text
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.