Plorkanto 3
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1Mi estas la viro, kiu spertis suferon sub la vergo de Lia kolero.
1Я чоловік, що зазнав горя від палицї гнїву його;
2Min Li kondukis kaj irigis en mallumon, ne en lumon.
2Він повів мене й увів у пітьму, а не в сьвітло.
3Nur sur min Li turnas Sian manon ĉiutage denove.
3Так, він обернувся проти мене, і день у день простягає на мене руку свою;
4Li maljunigis mian karnon kaj haŭton, rompis miajn ostojn.
4Поморщив тїло моє й кожу мою, та потер костї мої;
5Li konstruis ĉirkaŭ mi, ĉirkaŭis min per maldolĉaĵoj kaj malfacilaĵoj.
5Обгородив мене (нещастєм), обложив горем і нуждою;
6En mallumon Li lokis min, kiel porĉiamajn mortintojn.
6Він посадив мене в темне місце, як тих, що давно померли;
7Li ĉirkaŭbaris min, ke mi ne povu eliri; Li ligis min per pezaj ĉenoj.
7Наче муром, обвів мене, щоб я не вийшов, закував у тяжкі кайдани;
8Kvankam mi krias kaj vokas, Li kovras Siajn orelojn antaŭ mia preĝo.
8Як я прошу, як благаю, він одпихає молитву твою;
9Li baris miajn vojojn per hakitaj ŝtonoj; Li kurbigis miajn vojetojn.
9Дороги мої він каміннєм закидав, попсував стежки мої.
10Li estas por mi kiel urso en embusko, kiel leono en kaŝita loko.
10Став проти мене, наче ведмедем у засїдцї, — левом у сховищу;
11Li depuŝis min de miaj vojoj, kaj disŝiris min; Li faris min objekto de teruro.
11Поперевертав дороги мої, розірвав мене, й у нїщо обернув;
12Li streĉis Sian pafarkon, kaj starigis min kiel celon por Siaj sagoj.
12Напяв лука свого й поставив мене за мету стрілам своїм;
13En miajn renojn Li pafis la filojn de Sia sagujo.
13Послав у нирки мої стріли з сагайдака свого.
14Mi fariĝis mokataĵo por mia tuta popolo, ilia ĉiutaga rekantaĵo.
14Я стався сьміховищем усьому народові мому, повсякдневною присьпівкою їх.
15Li satigis min per maldolĉaĵo, trinkoplenigis min per vermuto.
15До переситу нагодовав мене гіркотою, напоїв полином;
16Li disrompis miajn dentojn en malgrandajn pecojn, Li enpuŝis min en cindron.
16Покрушив каміннєм зуби мої, покрив мене попелом.
17Mia animo estas forpuŝita for de paco; bonstaton mi forgesis.
17Покинув супокій душу мою; я вже й забув про днї добрі,
18Kaj mi diris: Pereis mia forto kaj mia espero al la Eternulo.
18І сказав я собі: погасла сила моя й надїя моя на Господа.
19La memoro pri mia mizero kaj miaj suferoj estas vermuto kaj galo.
19О, спогадай про мою муку й нужду, про полин і жовч!
20Konstante rememorante tion, senfortiĝas en mi mia animo.
20Глибоко вбилось усе те в память мою й душа моя в менї заниває.
21Sed tion mi respondas al mia koro, kaj tial mi esperas:
21Та я так відповідаю серцю мойму, та й тому вповаю:
22Ĝi estas favorkoreco de la Eternulo, ke ni ne tute pereis; ĉar Lia kompatemeco ne finiĝis,
22Ізза милосердя Господнього ми не вигинули, бо милосердє його не вичерпується.
23Sed ĉiumatene ĝi renoviĝas; granda estas Via fideleco.
23Що ранок воно одновляється, велика бо вірність твоя!
24Mia parto estas la Eternulo, diras mia animo; tial mi esperas al Li.
24Господь пай мій, говорить собі душа моя, то ж і буду я вповати на него.
25La Eternulo estas bona por tiuj, kiuj esperas al Li, por la animo, kiu serĉas Lin.
25Благий Господь до тих, хто надїється на його, — до душі, що його шукає.
26Bone estas esperi pacience helpon de la Eternulo.
26Добре тому, хто без нарікання дожидає рятунку від Господа.
27Bone estas al la homo, kiu portas jugon en sia juneco;
27Благо людинї, що змалку несе ярмо (закону Господнього);
28Li sidas solece kaj silentas, kiam li estas ŝarĝita;
28(що) Седить на самотї й мовчить, бо він (Бог) наложив се ярмо на його;
29Li metas sian buŝon en polvon, kredante, ke ekzistas espero;
29А він нахиляє уста свої в порох, та й думає: може бути, ще є надїя;
30Li donas sian vangon al tiu, kiu lin batas; li satigas sin per malhonoro.
30Хто надставляє бючому свою щоку й приймає, хоч би й до переситу зневагу;
31Ĉar ne por eterne forlasas la Sinjoro;
31Бо не на віки Господь покидає;
32Se Li iun suferigas, Li ankaŭ kompatas pro Sia granda favorkoreco;
32Та хоч і пішле злиднї, то й помилує по великій добротї своїй;
33Ĉar ne el Sia koro Li sendas mizeron kaj suferon al la homoj.
33Не по свойму бо серцї карає він і посиляє смуток на дїтей людських,
34Kiam oni premas sub siaj piedoj ĉiujn malliberulojn de la tero,
34А тодї, як вони під ноги беруть безсильних на землї,
35Kiam oni forklinas la rajton de homo antaŭ la vizaĝo de la Plejaltulo,
35Як несправедливо судять ближнього перед очима Всевишнього,
36Kiam oni estas maljusta kontraŭ homo en lia juĝa afero — Ĉu la Sinjoro tion ne vidas?
36Як притискають другого в його дїлах; бо хиба ж Господь сього не бачить?
37Kiu povas per sia diro atingi, ke io fariĝu, se la Sinjoro tion ne ordonis?
37Хто ж бо сьміє сказати: І таке часом дїється, що Господь не повелїває!
38Ĉu ne el la buŝo de la Plejaltulo eliras la decidoj pri malbono kaj pri bono?
38Хиба ж не з уст (не з приказу) Всевишнього виходить нужда й щастє?
39Kial murmuras homo vivanta? Ĉiu murmuru kontraŭ siaj pekoj.
39Чом же нарікає живуща людина? Нехай би нарікала на свої гріхи.
40Ni trarigardu kaj esploru nian konduton, kaj ni revenu al la Eternulo;
40Розпитуймо й розвідуймо наші дороги та й обернїмось до Господа;
41Ni levu nian koron kaj niajn manojn al Dio en la ĉielo.
41Здіймімо серце й руки наші до Бога на небі (й говорімо):
42Ni pekis kaj malobeis, kaj Vi ne pardonis.
42Ми одпали, ми непокірливі, тим то й не пощадив єси нас;
43Vi kovris Vin per kolero kaj persekutis nin; Vi mortigis, Vi ne kompatis.
43Ти оболїк себе гнївом і гнав та побивав нас без ощадку;
44Vi kovris Vin per nubo, por ke ne atingu Vin la preĝo.
44Ти закрив себе хмарою (гріхів наших), щоб не доходила до тебе молитва наша;
45Vi faris nin balaindaĵo kaj abomenindaĵo inter la popoloj.
45Соромом і гидотою зробив нас єси серед народів.
46Malfermegis kontraŭ ni sian buŝon ĉiuj niaj malamikoj.
46Отворили на нас роти свої всї вороги наші.
47Teruro kaj pereo trafis nin, ruinigo kaj malfeliĉo.
47Страх і яма, опустошеннє й погибель — се наша доля.
48Torentojn da akvo verŝas mia okulo pri la malfeliĉo de la filino de mia popolo.
48Потоки вод проливає око моє над погибелю дочки народу мого.
49Mia okulo fluigas kaj ne ĉesas, ne ekzistas por ĝi halto,
49Без упину виливає сльози око моє, та нема пільги,
50Ĝis la Eternulo ekrigardos kaj ekvidos de la ĉielo.
50Покіль із неба Господь не спогляне та не побачить.
51Mia okulo suferigas mian animon pri ĉiuj filinoj de mia urbo.
51Око моє наповнює смутком душу мою, споглядаючи на всї дочки міста мого.
52Senkaŭze ĉasas min kiel birdon miaj malamikoj;
52Всякими способами намагались зловити мене, мов ту пташину, вороги мої, без усякої причини;
53Ili pereigas mian vivon en kavo, ili ĵetas sur min ŝtonojn.
53Вкинули мене живцем у яму й прикидали каміннєм.
54Akvo leviĝis kontraŭ mian kapon, kaj mi diris: Mi tute pereis.
54Води знялися аж до голови в мене, я сказав собі: Пропав я!
55Mi vokis Vian nomon, ho Eternulo, el la profunda kavo;
55І призивав я імя твоє, Господи, з ями глубокої:
56Vi aŭdis mian voĉon; ne kovru Vian orelon antaŭ mia vokado pri liberigo.
56Почуй голос мій; не затулюй уха твого від мого зітхання, від благання мого!
57Vi alproksimiĝis, kiam mi vokis al Vi; Vi diris: Ne timu.
57Так, ти зближувався, як я молився до тебе, й казав менї: Не бійся!
58Vi, ho Sinjoro, defendis mian juĝaferon; Vi liberigis mian vivon.
58Ти боронив, Господи, мою справу; вибавляв життє моє.
59Vi vidis, ho Eternulo, la maljustaĵon, kiun mi suferas; juĝu mian aferon.
59Ти, Господи, й тепер бачиш кривду мою; розсуди ж справу мою!
60Vi vidis ilian tutan venĝon, ĉiujn iliajn intencojn kontraŭ mi.
60Ти бачиш ненависть і те, що вони проти мене замишляють.
61Vi aŭdis ilian insultadon, ho Eternulo, ĉiujn iliajn intencojn kontraŭ mi,
61Ти чуєш, Господи, їх наругу, — всї їх підходи під мене,
62La parolojn de tiuj, kiuj leviĝis kontraŭ min, kaj iliajn pensojn kontraŭ mi dum la tuta tago.
62(чуєш) Бесїди противників моїх і безнастанні хитрощі їх проти мене.
63Rigardu, kiam ili sidas kaj kiam ili leviĝas; mi ĉiam estas ilia rekantaĵo.
63Глянь, чи вони седять, чи встають, — про мене в них все — глумлива пісня.
64Redonu al ili repagon, ho Eternulo, laŭ la faroj de iliaj manoj.
64О, ти певно відплатиш їм, Господи, по учинкам рук їх;
65Donu al ili doloron en la koro, sentigu al ili Vian malbenon.
65Заслїпиш їх серця і проклін твій упаде на них;
66Persekutu ilin en kolero, kaj ekstermu ilin el sub la ĉielo de la Eternulo.
66Гонити меш їх, Господи, гнївом, і викорениш їх ізпід неба!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.