Klaagliederen 5
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Gedenk toch, Jahweh, wat wij verduren, Zie toe, en aanschouw onze smaad:
1Rememoru, ho Eternulo, kio fariĝis al ni; Rigardu kaj vidu nian malhonoron!
2Ons erfdeel is aan anderen vervallen, Onze huizen aan vreemden.
2Nia heredaĵo transiris al fremduloj, Niaj domoj al aligentuloj.
3Wezen zijn wij, vaderloos, Als weduwen zijn onze moeders;
3Ni fariĝis orfoj senpatraj, Niaj patrinoj estas kiel vidvinoj.
4Ons water drinken wij voor geld, Wij moeten ons eigen hout betalen.
4Nian akvon ni trinkas pro mono; Nian lignon ni ricevas nur pro pago.
5Voortgezweept, met het juk om de hals, Uitgeput, maar men gunt ons geen rust!
5Oni pelas nin je nia kolo; Ni laciĝis, sed oni ne permesas al ni ripozi.
6Naar Egypte steken wij de handen uit, Naar Assjoer om brood!
6Al Egiptujo ni etendis la manon, Al Asirio, por satiĝi per pano.
7Onze vaderen hebben gezondigd: zij zijn niet meer, Wij dragen hun schuld:
7Niaj patroj pekis, sed ili jam ne ekzistas; Kaj ni devas suferi pro iliaj malbonagoj.
8Slaven zijn onze heersers, En niemand, die ons uit hun handen verlost.
8Sklavoj regas super ni; Kaj neniu liberigas nin el iliaj manoj.
9Met gevaar voor ons leven halen wij brood, Voor het dreigende zwaard der woestijn;
9Kun danĝero por nia vivo ni akiras nian panon, Pro la glavo en la dezerto.
10Onze huid is heet als een oven, Door de koorts van de honger.
10Nia haŭto varmegiĝis kiel forno, Por la kruela malsato.
11De vrouwen worden in Sion onteerd, De maagden in de steden van Juda;
11La virinojn en Cion ili senhonorigis, La virgulinojn en la urboj de Judujo.
12Vorsten door hen opgehangen, Geen oudsten gespaard.
12La princoj estas pendigitaj je siaj manoj; La maljunulojn oni ne respektis.
13De jongens moeten de molensteen torsen, De knapen bezwijken onder het hout;
13La junuloj devas porti muelŝtonojn; La knaboj falas sub la lignoŝarĝoj.
14Geen grijsaards meer in de poorten, Geen jonge mannen meer met hun lier.
14La maljunuloj jam ne sidas ĉe la pordegoj, La junuloj jam ne kantas.
15Geen blijdschap meer voor ons hart, Onze reidans veranderd in rouw,
15Malaperis la gajeco de nia koro; Niaj dancrondoj aliformiĝis en funebron.
16Gevallen de kroon van ons hoofd: Wee onzer, wij hebben gezondigd!
16Defalis la krono de nia kapo; Ho ve al ni, ke ni pekis!
17Hierom is ons hart verslagen, Staan onze ogen zo dof:
17Pro tio senfortiĝis nia koro, Pro tio senlumiĝis niaj okuloj:
18Om de Sionsberg, die ligt verlaten, Waar enkel jakhalzen lopen.
18Pro la monto Cion, ke ĝi fariĝis dezerta, Ke vulpoj vagas sur ĝi.
19Maar Gij zetelt in eeuwigheid, Jahweh; Uw troon van geslacht tot geslacht!
19Sed Vi, ho Eternulo, kiu restas eterne Kaj kies trono staras de generacio al generacio,
20Waarom zoudt Gij ons dan altijd vergeten, Ten einde toe ons verlaten?
20Kial Vi forgesis nin kvazaŭ por eterne, Forlasis nin por longa tempo?
21Ach Jahweh, breng ons tot U terug: wij willen bekeren; Maak onze dagen weer als voorheen!
21Reirigu nin, ho Eternulo, al Vi, ke ni revenu; Renovigu niajn tagojn kiel en la tempo antaŭa.
22Neen, Gij hebt ons niet voor immer verworpen, Gij blijft op ons niet zo hevig verbolgen!
22Ĉar ĉu Vi nin tute forpuŝis? Vi tre forte ekkoleris kontraŭ ni.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.