Klaagliederen 5
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Gedenk toch, Jahweh, wat wij verduren, Zie toe, en aanschouw onze smaad:
1Опомени се, Господе, шта нас задеси; погледај и види срамоту нашу.
2Ons erfdeel is aan anderen vervallen, Onze huizen aan vreemden.
2Наследство наше привали се туђинцима, домови наши иностранцима.
3Wezen zijn wij, vaderloos, Als weduwen zijn onze moeders;
3Постасмо сироте, без оца, матере наше као удовице.
4Ons water drinken wij voor geld, Wij moeten ons eigen hout betalen.
4Своју воду пијемо за новце, своја дрва купујемо.
5Voortgezweept, met het juk om de hals, Uitgeput, maar men gunt ons geen rust!
5На врату нам је јарам, и гоне нас; уморени немамо одмора.
6Naar Egypte steken wij de handen uit, Naar Assjoer om brood!
6Пружамо руку к Мисирцима и Асирцима, да се наситимо хлеба.
7Onze vaderen hebben gezondigd: zij zijn niet meer, Wij dragen hun schuld:
7Оци наши згрешише, и нема их, а ми носимо безакоња њихова.
8Slaven zijn onze heersers, En niemand, die ons uit hun handen verlost.
8Робови нам господаре, нема никога да избави из руку њихових.
9Met gevaar voor ons leven halen wij brood, Voor het dreigende zwaard der woestijn;
9Са страхом за живот свој од мача у пустињи доносимо себи хлеб.
10Onze huid is heet als een oven, Door de koorts van de honger.
10Кожа нам поцрне као пећ од љуте глади.
11De vrouwen worden in Sion onteerd, De maagden in de steden van Juda;
11Срамоте жене на Сиону и девојке по градовима Јудиним.
12Vorsten door hen opgehangen, Geen oudsten gespaard.
12Кнезове вешају својим рукама, не поштују лице старачко.
13De jongens moeten de molensteen torsen, De knapen bezwijken onder het hout;
13Младиће узимају под жрвње, и деца падају под дрвима.
14Geen grijsaards meer in de poorten, Geen jonge mannen meer met hun lier.
14Стараца нема више на вратима, ни младића на певању.
15Geen blijdschap meer voor ons hart, Onze reidans veranderd in rouw,
15Неста радости срцу нашем, игра наша претвори се у жалост.
16Gevallen de kroon van ons hoofd: Wee onzer, wij hebben gezondigd!
16Паде венац с главе наше; тешко нама, што згрешисмо!
17Hierom is ons hart verslagen, Staan onze ogen zo dof:
17Стога је срце наше жалосно, стога очи наше потамнеше,
18Om de Sionsberg, die ligt verlaten, Waar enkel jakhalzen lopen.
18Са горе Сиона, што опусте, и лисице иду по њој.
19Maar Gij zetelt in eeuwigheid, Jahweh; Uw troon van geslacht tot geslacht!
19Ти, Господе, остајеш довека, престо Твој од колена до колена.
20Waarom zoudt Gij ons dan altijd vergeten, Ten einde toe ons verlaten?
20Зашто хоћеш да нас заборавиш довека, да нас оставиш задуго?
21Ach Jahweh, breng ons tot U terug: wij willen bekeren; Maak onze dagen weer als voorheen!
21Обрати нас, Господе, к себи, и обратићемо се; понови дане наше како беху пре.
22Neen, Gij hebt ons niet voor immer verworpen, Gij blijft op ons niet zo hevig verbolgen!
22Јер еда ли ћеш нас сасвим одбацити и гневити се на нас веома?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.