Lamentações 5
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Lembra-te, SENHOR, do que nos aconteceu. Olha, e vê a nossa desonra.
1Опомени се, Господе, шта нас задеси; погледај и види срамоту нашу.
2Nossa herança foi entregue a estranhos, nossas casas a estrangeiros.
2Наследство наше привали се туђинцима, домови наши иностранцима.
3Somos órfãos e sem pai. Nossas mães são como viúvas.
3Постасмо сироте, без оца, матере наше као удовице.
4Temos que pagar pela água que bebemos. Nossa lenha nos é vendida.
4Своју воду пијемо за новце, своја дрва купујемо.
5Nossos perseguidores estão sobre os nossos pescoços. Estamos exaustos, e não temos descanso.
5На врату нам је јарам, и гоне нас; уморени немамо одмора.
6Estendemos as mãos aos egípcios, e aos assírios, para nos fartarmos de pão.
6Пружамо руку к Мисирцима и Асирцима, да се наситимо хлеба.
7Nossos pais pecaram, e já não existem. Nós carregamos as suas iniquidades.
7Оци наши згрешише, и нема их, а ми носимо безакоња њихова.
8Servos dominam sobre nós. Não há ninguém para nos livrar de suas mãos.
8Робови нам господаре, нема никога да избави из руку њихових.
9Conseguimos o nosso pão com risco de vida, por causa da espada no deserto.
9Са страхом за живот свој од мача у пустињи доносимо себи хлеб.
10Nossa pele é negra como um forno, por causa do calor abrasador da fome.
10Кожа нам поцрне као пећ од љуте глади.
11Violaram as mulheres em Sião, as virgens nas cidades de Judá.
11Срамоте жене на Сиону и девојке по градовима Јудиним.
12Príncipes foram pendurados pelas mãos. Os rostos dos anciãos não foram honrados.
12Кнезове вешају својим рукама, не поштују лице старачко.
13Os jovens carregam pedras de moinho. Os meninos tropeçaram sob fardos de lenha.
13Младиће узимају под жрвње, и деца падају под дрвима.
14Os anciãos deixaram a porta da cidade, e os jovens deixaram a sua música.
14Стараца нема више на вратима, ни младића на певању.
15A alegria do nosso coração cessou. Nossa dança se transformou em luto.
15Неста радости срцу нашем, игра наша претвори се у жалост.
16A coroa caiu da nossa cabeça. Ai de nós, porque pecamos!
16Паде венац с главе наше; тешко нама, што згрешисмо!
17Por isso o nosso coração está desfalecido. Por essas coisas os nossos olhos se escurecem:
17Стога је срце наше жалосно, стога очи наше потамнеше,
18pelo monte Sião, que está desolado. As raposas andam sobre ele.
18Са горе Сиона, што опусте, и лисице иду по њој.
19Tu, SENHOR, permaneces para sempre. O teu trono é de geração em geração.
19Ти, Господе, остајеш довека, престо Твој од колена до колена.
20Por que te esqueces de nós para sempre, e nos desamparas por tanto tempo?
20Зашто хоћеш да нас заборавиш довека, да нас оставиш задуго?
21Faze-nos voltar para ti, SENHOR, e voltaremos. Renova os nossos dias como nos tempos antigos.
21Обрати нас, Господе, к себи, и обратићемо се; понови дане наше како беху пре.
22Mas tu nos rejeitaste totalmente. Estás muito irado contra nós.
22Јер еда ли ћеш нас сасвим одбацити и гневити се на нас веома?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.