Lamentações 5
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Freedom Bible (Thai)
1Lembra-te, SENHOR, do que nos aconteceu. Olha, e vê a nossa desonra.
1พระยาห์เวห์ ขอระลึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเรา ขอมองดูความอัปยศของพวกเรา
2Nossa herança foi entregue a estranhos, nossas casas a estrangeiros.
2มรดกของพวกเราตกไปเป็นของคนแปลกหน้า บ้านของพวกเราตกไปเป็นของคนต่างชาติ
3Somos órfãos e sem pai. Nossas mães são como viúvas.
3พวกเรากำพร้า ไม่มีพ่อ แม่ของพวกเราเป็นเหมือนหญิงม่าย
4Temos que pagar pela água que bebemos. Nossa lenha nos é vendida.
4แม้แต่น้ำดื่ม พวกเราก็ต้องจ่ายเงิน ไม้ของพวกเราเอง พวกเรายังต้องซื้อ
5Nossos perseguidores estão sobre os nossos pescoços. Estamos exaustos, e não temos descanso.
5ผู้ไล่ล่าตามติดจนแทบหายใจรดต้นคอพวกเรา พวกเราเหนื่อยล้า ไม่ได้พัก
6Estendemos as mãos aos egípcios, e aos assírios, para nos fartarmos de pão.
6พวกเรายอมอยู่ใต้อำนาจชาวอียิปต์ และชาวอัสซีเรีย เพื่อได้กินขนมปังจนอิ่ม
7Nossos pais pecaram, e já não existem. Nós carregamos as suas iniquidades.
7บรรพบุรุษของพวกเราทำบาป และไม่อยู่แล้ว แต่พวกเราแบกรับความผิดของพวกเขา
8Servos dominam sobre nós. Não há ninguém para nos livrar de suas mãos.
8คนรับใช้ปกครองพวกเรา ไม่มีใครช่วยพวกเราให้พ้นมือพวกเขา
9Conseguimos o nosso pão com risco de vida, por causa da espada no deserto.
9พวกเราหาขนมปังมาได้โดยเสี่ยงชีวิต เพราะดาบในถิ่นทุรกันดาร
10Nossa pele é negra como um forno, por causa do calor abrasador da fome.
10ผิวของพวกเราดำเหมือนเตา เพราะความอดอยากที่แผดเผา
11Violaram as mulheres em Sião, as virgens nas cidades de Judá.
11พวกเขาข่มขืนผู้หญิงในศิโยน และสาวพรหมจารีในเมืองต่าง ๆ ของยูดาห์
12Príncipes foram pendurados pelas mãos. Os rostos dos anciãos não foram honrados.
12ขุนนางถูกมัดมือแขวนไว้ ผู้อาวุโสไม่ได้รับเกียรติ
13Os jovens carregam pedras de moinho. Os meninos tropeçaram sob fardos de lenha.
13ชายหนุ่มแบกหินโม่ เด็ก ๆ แบกไม้จนสะดุดล้ม
14Os anciãos deixaram a porta da cidade, e os jovens deixaram a sua música.
14ผู้อาวุโสไม่มานั่งประชุมที่ประตูเมืองอีกแล้ว ชายหนุ่มก็เลิกเล่นดนตรี
15A alegria do nosso coração cessou. Nossa dança se transformou em luto.
15ความยินดีในใจพวกเราสิ้นสุดลง การเต้นรำกลายเป็นความโศกเศร้า
16A coroa caiu da nossa cabeça. Ai de nós, porque pecamos!
16มงกุฎหล่นจากศีรษะพวกเรา พวกเราถึงคราววิบัติแล้ว เพราะพวกเราทำบาป!
17Por isso o nosso coração está desfalecido. Por essas coisas os nossos olhos se escurecem:
17เพราะเหตุนี้ ใจพวกเราจึงอ่อนล้า เพราะสิ่งเหล่านี้ ตาพวกเราจึงพร่ามัว
18pelo monte Sião, que está desolado. As raposas andam sobre ele.
18เพราะภูเขาศิโยนรกร้าง หมาจิ้งจอกเดินอยู่บนนั้น
19Tu, SENHOR, permaneces para sempre. O teu trono é de geração em geração.
19พระยาห์เวห์ พระองค์ดำรงอยู่ตลอดไป บัลลังก์ของพระองค์คงอยู่ทุกชั่วอายุคน
20Por que te esqueces de nós para sempre, e nos desamparas por tanto tempo?
20ทำไมพระองค์จึงลืมพวกเราตลอดไป และทอดทิ้งพวกเรานานเช่นนี้?
21Faze-nos voltar para ti, SENHOR, e voltaremos. Renova os nossos dias como nos tempos antigos.
21พระยาห์เวห์ โปรดพาพวกเรากลับมาหาพระองค์ แล้วพวกเราจะกลับมา โปรดฟื้นชีวิตของพวกเราให้กลับเป็นดังวันเก่าก่อน
22Mas tu nos rejeitaste totalmente. Estás muito irado contra nós.
22แต่พระองค์ปฏิเสธพวกเราอย่างสิ้นเชิง พระองค์โกรธพวกเราอย่างยิ่ง
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.