Lamentações 5
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Lembra-te, SENHOR, do que nos aconteceu. Olha, e vê a nossa desonra.
1Rememoru, ho Eternulo, kio fariĝis al ni; Rigardu kaj vidu nian malhonoron!
2Nossa herança foi entregue a estranhos, nossas casas a estrangeiros.
2Nia heredaĵo transiris al fremduloj, Niaj domoj al aligentuloj.
3Somos órfãos e sem pai. Nossas mães são como viúvas.
3Ni fariĝis orfoj senpatraj, Niaj patrinoj estas kiel vidvinoj.
4Temos que pagar pela água que bebemos. Nossa lenha nos é vendida.
4Nian akvon ni trinkas pro mono; Nian lignon ni ricevas nur pro pago.
5Nossos perseguidores estão sobre os nossos pescoços. Estamos exaustos, e não temos descanso.
5Oni pelas nin je nia kolo; Ni laciĝis, sed oni ne permesas al ni ripozi.
6Estendemos as mãos aos egípcios, e aos assírios, para nos fartarmos de pão.
6Al Egiptujo ni etendis la manon, Al Asirio, por satiĝi per pano.
7Nossos pais pecaram, e já não existem. Nós carregamos as suas iniquidades.
7Niaj patroj pekis, sed ili jam ne ekzistas; Kaj ni devas suferi pro iliaj malbonagoj.
8Servos dominam sobre nós. Não há ninguém para nos livrar de suas mãos.
8Sklavoj regas super ni; Kaj neniu liberigas nin el iliaj manoj.
9Conseguimos o nosso pão com risco de vida, por causa da espada no deserto.
9Kun danĝero por nia vivo ni akiras nian panon, Pro la glavo en la dezerto.
10Nossa pele é negra como um forno, por causa do calor abrasador da fome.
10Nia haŭto varmegiĝis kiel forno, Por la kruela malsato.
11Violaram as mulheres em Sião, as virgens nas cidades de Judá.
11La virinojn en Cion ili senhonorigis, La virgulinojn en la urboj de Judujo.
12Príncipes foram pendurados pelas mãos. Os rostos dos anciãos não foram honrados.
12La princoj estas pendigitaj je siaj manoj; La maljunulojn oni ne respektis.
13Os jovens carregam pedras de moinho. Os meninos tropeçaram sob fardos de lenha.
13La junuloj devas porti muelŝtonojn; La knaboj falas sub la lignoŝarĝoj.
14Os anciãos deixaram a porta da cidade, e os jovens deixaram a sua música.
14La maljunuloj jam ne sidas ĉe la pordegoj, La junuloj jam ne kantas.
15A alegria do nosso coração cessou. Nossa dança se transformou em luto.
15Malaperis la gajeco de nia koro; Niaj dancrondoj aliformiĝis en funebron.
16A coroa caiu da nossa cabeça. Ai de nós, porque pecamos!
16Defalis la krono de nia kapo; Ho ve al ni, ke ni pekis!
17Por isso o nosso coração está desfalecido. Por essas coisas os nossos olhos se escurecem:
17Pro tio senfortiĝis nia koro, Pro tio senlumiĝis niaj okuloj:
18pelo monte Sião, que está desolado. As raposas andam sobre ele.
18Pro la monto Cion, ke ĝi fariĝis dezerta, Ke vulpoj vagas sur ĝi.
19Tu, SENHOR, permaneces para sempre. O teu trono é de geração em geração.
19Sed Vi, ho Eternulo, kiu restas eterne Kaj kies trono staras de generacio al generacio,
20Por que te esqueces de nós para sempre, e nos desamparas por tanto tempo?
20Kial Vi forgesis nin kvazaŭ por eterne, Forlasis nin por longa tempo?
21Faze-nos voltar para ti, SENHOR, e voltaremos. Renova os nossos dias como nos tempos antigos.
21Reirigu nin, ho Eternulo, al Vi, ke ni revenu; Renovigu niajn tagojn kiel en la tempo antaŭa.
22Mas tu nos rejeitaste totalmente. Estás muito irado contra nós.
22Ĉar ĉu Vi nin tute forpuŝis? Vi tre forte ekkoleris kontraŭ ni.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.