Klagelieder 5
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Gedenke, HERR, wie es uns geht; schaue und siehe an unsre Schmach!
1Rememoru, ho Eternulo, kio fariĝis al ni; Rigardu kaj vidu nian malhonoron!
2Unser Erbe ist den Fremden zuteil geworden und unsre Häuser den Ausländern.
2Nia heredaĵo transiris al fremduloj, Niaj domoj al aligentuloj.
3Wir sind Waisen und haben keinen Vater; unsre Mütter sind Witwen.
3Ni fariĝis orfoj senpatraj, Niaj patrinoj estas kiel vidvinoj.
4Unser Wasser müssen wir um Geld trinken; unser Holz muß man bezahlt bringen lassen.
4Nian akvon ni trinkas pro mono; Nian lignon ni ricevas nur pro pago.
5Man treibt uns über Hals; und wenn wir schon müde sind, läßt man uns doch keine Ruhe.
5Oni pelas nin je nia kolo; Ni laciĝis, sed oni ne permesas al ni ripozi.
6Wir haben uns müssen Ägypten und Assur ergeben, auf daß wir Brot satt zu essen haben.
6Al Egiptujo ni etendis la manon, Al Asirio, por satiĝi per pano.
7Unsre Väter haben gesündigt und sind nicht mehr vorhanden, und wir müssen ihre Missetaten entgelten.
7Niaj patroj pekis, sed ili jam ne ekzistas; Kaj ni devas suferi pro iliaj malbonagoj.
8Knechte herrschen über uns, und ist niemand, der uns von ihrer Hand errette.
8Sklavoj regas super ni; Kaj neniu liberigas nin el iliaj manoj.
9Wir müssen unser Brot mit Gefahr unsers Lebens holen vor dem Schwert in der Wüste.
9Kun danĝero por nia vivo ni akiras nian panon, Pro la glavo en la dezerto.
10Unsre Haut ist verbrannt wie in einem Ofen vor dem greulichen Hunger.
10Nia haŭto varmegiĝis kiel forno, Por la kruela malsato.
11Sie haben die Weiber zu Zion geschwächt und die Jungfrauen in den Städten Juda's.
11La virinojn en Cion ili senhonorigis, La virgulinojn en la urboj de Judujo.
12Die Fürsten sind von ihnen gehenkt, und die Person der Alten hat man nicht geehrt.
12La princoj estas pendigitaj je siaj manoj; La maljunulojn oni ne respektis.
13Die Jünglinge haben Mühlsteine müssen tragen und die Knaben über dem Holztragen straucheln.
13La junuloj devas porti muelŝtonojn; La knaboj falas sub la lignoŝarĝoj.
14Es sitzen die Alten nicht mehr unter dem Tor, und die Jünglinge treiben kein Saitenspiel mehr.
14La maljunuloj jam ne sidas ĉe la pordegoj, La junuloj jam ne kantas.
15Unsers Herzens Freude hat ein Ende; unser Reigen ist in Wehklagen verkehrt.
15Malaperis la gajeco de nia koro; Niaj dancrondoj aliformiĝis en funebron.
16Die Krone unsers Hauptes ist abgefallen. O weh, daß wir so gesündigt haben!
16Defalis la krono de nia kapo; Ho ve al ni, ke ni pekis!
17Darum ist auch unser Herz betrübt, und unsre Augen sind finster geworden
17Pro tio senfortiĝis nia koro, Pro tio senlumiĝis niaj okuloj:
18um des Berges Zion willen, daß er so wüst liegt, daß die Füchse darüber laufen.
18Pro la monto Cion, ke ĝi fariĝis dezerta, Ke vulpoj vagas sur ĝi.
19Aber du, HERR, der du ewiglich bleibst und dein Thron für und für,
19Sed Vi, ho Eternulo, kiu restas eterne Kaj kies trono staras de generacio al generacio,
20warum willst du unser so gar vergessen und uns lebenslang so gar verlassen?
20Kial Vi forgesis nin kvazaŭ por eterne, Forlasis nin por longa tempo?
21Bringe uns, HERR, wieder zu dir, daß wir wieder heimkommen; erneuere unsre Tage wie vor alters!
21Reirigu nin, ho Eternulo, al Vi, ke ni revenu; Renovigu niajn tagojn kiel en la tempo antaŭa.
22Denn du hast uns verworfen und bist allzusehr über uns erzürnt.
22Ĉar ĉu Vi nin tute forpuŝis? Vi tre forte ekkoleris kontraŭ ni.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.