Lamentations 5
Louis Segond 1910Translation
Louis Segond 1910
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Souviens-toi, Éternel, de ce qui nous est arrivé! Regarde, vois notre opprobre!
1Rememoru, ho Eternulo, kio fariĝis al ni; Rigardu kaj vidu nian malhonoron!
2Notre héritage a passé à des étrangers, Nos maisons à des inconnus.
2Nia heredaĵo transiris al fremduloj, Niaj domoj al aligentuloj.
3Nous sommes orphelins, sans père; Nos mères sont comme des veuves.
3Ni fariĝis orfoj senpatraj, Niaj patrinoj estas kiel vidvinoj.
4Nous buvons notre eau à prix d’argent, Nous payons notre bois.
4Nian akvon ni trinkas pro mono; Nian lignon ni ricevas nur pro pago.
5Nous sommes poursuivis, le joug sur le cou; Nous sommes épuisés, nous n’avons point de repos.
5Oni pelas nin je nia kolo; Ni laciĝis, sed oni ne permesas al ni ripozi.
6Nous avons tendu la main vers l’Égypte, vers l’Assyrie, Pour nous rassasier de pain.
6Al Egiptujo ni etendis la manon, Al Asirio, por satiĝi per pano.
7Nos pères ont péché, ils ne sont plus, Et c’est nous qui portons la peine de leurs iniquités.
7Niaj patroj pekis, sed ili jam ne ekzistas; Kaj ni devas suferi pro iliaj malbonagoj.
8Des esclaves dominent sur nous, Et personne ne nous délivre de leurs mains.
8Sklavoj regas super ni; Kaj neniu liberigas nin el iliaj manoj.
9Nous cherchons notre pain au péril de notre vie, Devant l’épée du désert.
9Kun danĝero por nia vivo ni akiras nian panon, Pro la glavo en la dezerto.
10Notre peau est brûlante comme un four, Par l’ardeur de la faim.
10Nia haŭto varmegiĝis kiel forno, Por la kruela malsato.
11Ils ont déshonoré les femmes dans Sion, Les vierges dans les villes de Juda.
11La virinojn en Cion ili senhonorigis, La virgulinojn en la urboj de Judujo.
12Des chefs ont été pendus par leurs mains; La personne des vieillards n’a pas été respectée.
12La princoj estas pendigitaj je siaj manoj; La maljunulojn oni ne respektis.
13Les jeunes hommes ont porté la meule, Les enfants chancelaient sous des fardeaux de bois.
13La junuloj devas porti muelŝtonojn; La knaboj falas sub la lignoŝarĝoj.
14Les vieillards ne vont plus à la porte, Les jeunes hommes ont cessé leurs chants.
14La maljunuloj jam ne sidas ĉe la pordegoj, La junuloj jam ne kantas.
15La joie a disparu de nos cœurs, Le deuil a remplacé nos danses.
15Malaperis la gajeco de nia koro; Niaj dancrondoj aliformiĝis en funebron.
16La couronne de notre tête est tombée! Malheur à nous, parce que nous avons péché!
16Defalis la krono de nia kapo; Ho ve al ni, ke ni pekis!
17Si notre cœur est souffrant, Si nos yeux sont obscurcis,
17Pro tio senfortiĝis nia koro, Pro tio senlumiĝis niaj okuloj:
18C’est que la montagne de Sion est ravagée, C’est que les renards s’y promènent.
18Pro la monto Cion, ke ĝi fariĝis dezerta, Ke vulpoj vagas sur ĝi.
19Toi, l’Éternel, tu règnes à jamais; Ton trône subsiste de génération en génération.
19Sed Vi, ho Eternulo, kiu restas eterne Kaj kies trono staras de generacio al generacio,
20Pourquoi nous oublierais-tu pour toujours, Nous abandonnerais-tu pour de longues années?
20Kial Vi forgesis nin kvazaŭ por eterne, Forlasis nin por longa tempo?
21Fais-nous revenir vers toi, ô Éternel, et nous reviendrons! Donne-nous encore des jours comme ceux d’autrefois!
21Reirigu nin, ho Eternulo, al Vi, ke ni revenu; Renovigu niajn tagojn kiel en la tempo antaŭa.
22Nous aurais-tu entièrement rejetés, Et t’irriterais-tu contre nous jusqu’à l’excès?
22Ĉar ĉu Vi nin tute forpuŝis? Vi tre forte ekkoleris kontraŭ ni.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.