Plorkanto 5
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Rememoru, ho Eternulo, kio fariĝis al ni; Rigardu kaj vidu nian malhonoron!
1Опомени се, Господе, шта нас задеси; погледај и види срамоту нашу.
2Nia heredaĵo transiris al fremduloj, Niaj domoj al aligentuloj.
2Наследство наше привали се туђинцима, домови наши иностранцима.
3Ni fariĝis orfoj senpatraj, Niaj patrinoj estas kiel vidvinoj.
3Постасмо сироте, без оца, матере наше као удовице.
4Nian akvon ni trinkas pro mono; Nian lignon ni ricevas nur pro pago.
4Своју воду пијемо за новце, своја дрва купујемо.
5Oni pelas nin je nia kolo; Ni laciĝis, sed oni ne permesas al ni ripozi.
5На врату нам је јарам, и гоне нас; уморени немамо одмора.
6Al Egiptujo ni etendis la manon, Al Asirio, por satiĝi per pano.
6Пружамо руку к Мисирцима и Асирцима, да се наситимо хлеба.
7Niaj patroj pekis, sed ili jam ne ekzistas; Kaj ni devas suferi pro iliaj malbonagoj.
7Оци наши згрешише, и нема их, а ми носимо безакоња њихова.
8Sklavoj regas super ni; Kaj neniu liberigas nin el iliaj manoj.
8Робови нам господаре, нема никога да избави из руку њихових.
9Kun danĝero por nia vivo ni akiras nian panon, Pro la glavo en la dezerto.
9Са страхом за живот свој од мача у пустињи доносимо себи хлеб.
10Nia haŭto varmegiĝis kiel forno, Por la kruela malsato.
10Кожа нам поцрне као пећ од љуте глади.
11La virinojn en Cion ili senhonorigis, La virgulinojn en la urboj de Judujo.
11Срамоте жене на Сиону и девојке по градовима Јудиним.
12La princoj estas pendigitaj je siaj manoj; La maljunulojn oni ne respektis.
12Кнезове вешају својим рукама, не поштују лице старачко.
13La junuloj devas porti muelŝtonojn; La knaboj falas sub la lignoŝarĝoj.
13Младиће узимају под жрвње, и деца падају под дрвима.
14La maljunuloj jam ne sidas ĉe la pordegoj, La junuloj jam ne kantas.
14Стараца нема више на вратима, ни младића на певању.
15Malaperis la gajeco de nia koro; Niaj dancrondoj aliformiĝis en funebron.
15Неста радости срцу нашем, игра наша претвори се у жалост.
16Defalis la krono de nia kapo; Ho ve al ni, ke ni pekis!
16Паде венац с главе наше; тешко нама, што згрешисмо!
17Pro tio senfortiĝis nia koro, Pro tio senlumiĝis niaj okuloj:
17Стога је срце наше жалосно, стога очи наше потамнеше,
18Pro la monto Cion, ke ĝi fariĝis dezerta, Ke vulpoj vagas sur ĝi.
18Са горе Сиона, што опусте, и лисице иду по њој.
19Sed Vi, ho Eternulo, kiu restas eterne Kaj kies trono staras de generacio al generacio,
19Ти, Господе, остајеш довека, престо Твој од колена до колена.
20Kial Vi forgesis nin kvazaŭ por eterne, Forlasis nin por longa tempo?
20Зашто хоћеш да нас заборавиш довека, да нас оставиш задуго?
21Reirigu nin, ho Eternulo, al Vi, ke ni revenu; Renovigu niajn tagojn kiel en la tempo antaŭa.
21Обрати нас, Господе, к себи, и обратићемо се; понови дане наше како беху пре.
22Ĉar ĉu Vi nin tute forpuŝis? Vi tre forte ekkoleris kontraŭ ni.
22Јер еда ли ћеш нас сасвим одбацити и гневити се на нас веома?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.