Plorkanto 5
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Kralice Bible (1613)
1Rememoru, ho Eternulo, kio fariĝis al ni; Rigardu kaj vidu nian malhonoron!
1Rozpomeň se, Hospodine, co se nám děje; popatř a viz pohanění naše.
2Nia heredaĵo transiris al fremduloj, Niaj domoj al aligentuloj.
2Dědictví naše obráceno jest k cizím, domové naši k cizozemcům.
3Ni fariĝis orfoj senpatraj, Niaj patrinoj estas kiel vidvinoj.
3Sirotci jsme a bez otce, matky naše jsou jako vdovy.
4Nian akvon ni trinkas pro mono; Nian lignon ni ricevas nur pro pago.
4Vody své za peníze pijeme, dříví naše za záplatu přichází.
5Oni pelas nin je nia kolo; Ni laciĝis, sed oni ne permesas al ni ripozi.
5Na hrdle svém protivenství snášíme, pracujeme, nedopouští se nám odpočinouti.
6Al Egiptujo ni etendis la manon, Al Asirio, por satiĝi per pano.
6Egyptským podáváme ruky i Assyrským, abychom nasyceni byli chlebem.
7Niaj patroj pekis, sed ili jam ne ekzistas; Kaj ni devas suferi pro iliaj malbonagoj.
7Otcové naši hřešili, není jich, my pak trestáni po nich neseme.
8Sklavoj regas super ni; Kaj neniu liberigas nin el iliaj manoj.
8Služebníci panují nad námi; není žádného, kdo by vytrhl z ruky jejich.
9Kun danĝero por nia vivo ni akiras nian panon, Pro la glavo en la dezerto.
9S opovážením se života svého hledáme chleba svého, pro strach meče i na poušti.
10Nia haŭto varmegiĝis kiel forno, Por la kruela malsato.
10Kůže naše jako pec zčernaly od náramného hladu.
11La virinojn en Cion ili senhonorigis, La virgulinojn en la urboj de Judujo.
11Ženám na Sionu i pannám v městech Judských násilé činí.
12La princoj estas pendigitaj je siaj manoj; La maljunulojn oni ne respektis.
12Knížata rukou jejich zvěšena jsou, osoby starých nemají v poctivosti.
13La junuloj devas porti muelŝtonojn; La knaboj falas sub la lignoŝarĝoj.
13Mládence k žernovu berou, a pacholata pod dřívím klesají.
14La maljunuloj jam ne sidas ĉe la pordegoj, La junuloj jam ne kantas.
14Starci sedati v branách přestali a mládenci od zpěvů svých.
15Malaperis la gajeco de nia koro; Niaj dancrondoj aliformiĝis en funebron.
15Přestala radost srdce našeho, obrátilo se v kvílení plésání naše.
16Defalis la krono de nia kapo; Ho ve al ni, ke ni pekis!
16Spadla koruna s hlavy naší; běda nám již, že jsme hřešili.
17Pro tio senfortiĝis nia koro, Pro tio senlumiĝis niaj okuloj:
17Protoť jest mdlé srdce naše, pro tyť věci zatměly se oči naše,
18Pro la monto Cion, ke ĝi fariĝis dezerta, Ke vulpoj vagas sur ĝi.
18Pro horu Sion, že zpuštěna jest; lišky chodí po ní.
19Sed Vi, ho Eternulo, kiu restas eterne Kaj kies trono staras de generacio al generacio,
19Ty Hospodine, na věky zůstáváš, a stolice tvá od národu do pronárodu.
20Kial Vi forgesis nin kvazaŭ por eterne, Forlasis nin por longa tempo?
20Proč se zapomínáš na věky na nás, a opouštíš nás za tak dlouhé časy?
21Reirigu nin, ho Eternulo, al Vi, ke ni revenu; Renovigu niajn tagojn kiel en la tempo antaŭa.
21Obrať nás, ó Hospodine, k sobě, a obráceni budeme; obnov dny naše, jakž byly za starodávna.
22Ĉar ĉu Vi nin tute forpuŝis? Vi tre forte ekkoleris kontraŭ ni.
22Nebo zdali všelijak zavržeš nás, a hněvati se budeš na nás velice?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.