Klaagliederen 5
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Kralice Bible (1613)
1Gedenk toch, Jahweh, wat wij verduren, Zie toe, en aanschouw onze smaad:
1Rozpomeň se, Hospodine, co se nám děje; popatř a viz pohanění naše.
2Ons erfdeel is aan anderen vervallen, Onze huizen aan vreemden.
2Dědictví naše obráceno jest k cizím, domové naši k cizozemcům.
3Wezen zijn wij, vaderloos, Als weduwen zijn onze moeders;
3Sirotci jsme a bez otce, matky naše jsou jako vdovy.
4Ons water drinken wij voor geld, Wij moeten ons eigen hout betalen.
4Vody své za peníze pijeme, dříví naše za záplatu přichází.
5Voortgezweept, met het juk om de hals, Uitgeput, maar men gunt ons geen rust!
5Na hrdle svém protivenství snášíme, pracujeme, nedopouští se nám odpočinouti.
6Naar Egypte steken wij de handen uit, Naar Assjoer om brood!
6Egyptským podáváme ruky i Assyrským, abychom nasyceni byli chlebem.
7Onze vaderen hebben gezondigd: zij zijn niet meer, Wij dragen hun schuld:
7Otcové naši hřešili, není jich, my pak trestáni po nich neseme.
8Slaven zijn onze heersers, En niemand, die ons uit hun handen verlost.
8Služebníci panují nad námi; není žádného, kdo by vytrhl z ruky jejich.
9Met gevaar voor ons leven halen wij brood, Voor het dreigende zwaard der woestijn;
9S opovážením se života svého hledáme chleba svého, pro strach meče i na poušti.
10Onze huid is heet als een oven, Door de koorts van de honger.
10Kůže naše jako pec zčernaly od náramného hladu.
11De vrouwen worden in Sion onteerd, De maagden in de steden van Juda;
11Ženám na Sionu i pannám v městech Judských násilé činí.
12Vorsten door hen opgehangen, Geen oudsten gespaard.
12Knížata rukou jejich zvěšena jsou, osoby starých nemají v poctivosti.
13De jongens moeten de molensteen torsen, De knapen bezwijken onder het hout;
13Mládence k žernovu berou, a pacholata pod dřívím klesají.
14Geen grijsaards meer in de poorten, Geen jonge mannen meer met hun lier.
14Starci sedati v branách přestali a mládenci od zpěvů svých.
15Geen blijdschap meer voor ons hart, Onze reidans veranderd in rouw,
15Přestala radost srdce našeho, obrátilo se v kvílení plésání naše.
16Gevallen de kroon van ons hoofd: Wee onzer, wij hebben gezondigd!
16Spadla koruna s hlavy naší; běda nám již, že jsme hřešili.
17Hierom is ons hart verslagen, Staan onze ogen zo dof:
17Protoť jest mdlé srdce naše, pro tyť věci zatměly se oči naše,
18Om de Sionsberg, die ligt verlaten, Waar enkel jakhalzen lopen.
18Pro horu Sion, že zpuštěna jest; lišky chodí po ní.
19Maar Gij zetelt in eeuwigheid, Jahweh; Uw troon van geslacht tot geslacht!
19Ty Hospodine, na věky zůstáváš, a stolice tvá od národu do pronárodu.
20Waarom zoudt Gij ons dan altijd vergeten, Ten einde toe ons verlaten?
20Proč se zapomínáš na věky na nás, a opouštíš nás za tak dlouhé časy?
21Ach Jahweh, breng ons tot U terug: wij willen bekeren; Maak onze dagen weer als voorheen!
21Obrať nás, ó Hospodine, k sobě, a obráceni budeme; obnov dny naše, jakž byly za starodávna.
22Neen, Gij hebt ons niet voor immer verworpen, Gij blijft op ons niet zo hevig verbolgen!
22Nebo zdali všelijak zavržeš nás, a hněvati se budeš na nás velice?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.