Klaagliederen 3
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Kralice Bible (1613)
1Ik ben de man, die ellende aanschouwde Door de roede van zijn verbolgenheid;
1Já jsem muž okoušející trápení od metly rozhněvání Božího.
2Hij heeft mij gedreven en opgejaagd De diepste duisternis in;
2Zahnal mne, a uvedl do tmy a ne k světlu.
3Telkens keerde Hij zijn hand tegen mij, Elke dag opnieuw.
3Toliko proti mně se postavuje, a obrací ruku svou přes celý den.
4Hij heeft mijn vlees en huid doen verkwijnen, Mijn beenderen gebroken;
4Uvedl sešlost na tělo mé a kůži mou, a polámal kosti mé.
5Overal rond mij opgestapeld Gal en kommer;
5Zastavěl mne a obklíčil přeodpornou hořkostí.
6Mij in het donker doen zitten Als de doden uit aloude tijden.
6Postavil mne v tmavých místech jako ty, kteříž již dávno zemřeli.
7Hij metselde mij in, zodat ik niet kon ontsnappen, En verzwaarde mijn ketens;
7Ohradil mne, abych nevyšel; obtížil ocelivý řetěz můj.
8Hoe ik ook klaagde en schreide, Hij bleef doof voor mijn smeken;
8A jakžkoli volám a křičím, zacpává uši před mou modlitbou.
9Hij versperde mijn wegen met stenen, Vernielde mijn paden.
9Ohradil cesty mé tesaným kamenem, a stezky mé zmátl.
10Hij loerde op mij als een beer, Als een leeuw, die in hinderlaag ligt;
10Jest nedvěd číhající na mne, lev v skrejších.
11Hij sleurde mij van mijn wegen, om mij te verscheuren, En stortte mij in het verderf;
11Cesty mé stočil, anobrž roztrhal mne, a na to mne přivedl, abych byl pustý.
12Hij spande zijn boog, En maakte mij doel van de pijl.
12Natáhl lučiště své, a vystavil mne za cíl střelám.
13Hij schoot door mijn nieren De pijlen van zijn koker.
13Postřelil ledví má střelami toulu svého.
14Voor alle volken werd ik een hoon, Een spotlied altijd herhaald.
14Jsem v posměchu se vším lidem svým, a písničkou jejich přes celý den.
15Hij heeft met bitterheid mij verzadigd, Met alsem gedrenkt.
15Sytí mne hořkostmi, opojuje mne pelynkem.
16Op kiezel heeft Hij mijn tanden doen bijten, Met as mij gespijsd;
16Nadto potřel o kameníčko zuby mé, vrazil mne do popela.
17De vrede werd mijn ziel ontroofd, Wat geluk is, ken ik niet meer.
17Tak jsi vzdálil, ó Bože, duši mou od pokoje, až zapomínám na pohodlí,
18Ik zeide: Weg is mijn roemen, Mijn hopen op Jahweh!
18A říkám: Zahynulatě síla má i naděje má, kterouž jsem měl v Hospodinu.
19Gedenk toch mijn nood en mijn angst, Mijn alsem en gal!
19A však duše má rozvažujíc trápení svá a pláč svůj, pelynek a žluč,
20Ja, Gij zult zeker gedenken, Hoe mijn ziel gaat gebukt:
20Rozvažujíc to ustavičně, ponižuje se ve mně.
21Dit blijf ik altijd bepeinzen, Hierop altijd vertrouwen!
21A přivodě sobě to ku paměti, (naději mám),
22Neen, Jahweh’s genaden nemen geen einde, Nooit houdt zijn barmhartigheid op:
22Že veliké jest milosrdenství Hospodinovo, když jsme do konce nevyhynuli. Nepřestávajíť zajisté slitování jeho,
23Iedere morgen zijn ze nieuw, En groot is uw trouw.
23Ale nová jsou každého jitra; převeliká jest pravda tvá.
24Mijn deel is Jahweh! zegt mijn ziel, En daarom vertrouw ik op Hem!
24Díl můj jest Hospodin, říká duše má; protož naději mám v něm.
25Goed is Jahweh voor die op Hem hopen, Voor iedereen, die Hem zoekt;
25Dobrý jest Hospodin těm, jenž očekávají na něj, duši té, kteráž ho hledá.
26Goed is het, gelaten te wachten Op redding van Jahweh;
26Dobré jest trpělivě očekávajícímu na spasení Hospodinovo.
27Goed is het den mens, zijn juk te dragen Van de prilste jeugd af!
27Dobré jest muži tomu, kterýž by nosil jho od dětinství svého,
28Hij moet in de eenzaamheid zwijgen, Wanneer Hij het hem oplegt;
28Kterýž by pak byl opuštěn, trpělivě se má v tom, což na něj vloženo,
29Zijn mond in het stof blijven drukken. Misschien is er hoop;
29Dávaje do prachu ústa svá, až by se ukázala naděje,
30Zijn wangen bieden aan hem, die hem slaat, Verzadigd worden met smaad.
30Nastavuje líce tomu, kdož jej bije, a sytě se potupou.
31Neen, de Heer verlaat niet voor immer De kinderen der mensen!
31Neboť nezamítá Pán na věčnost;
32Neen, na de kastijding erbarmt Hij zich weer, Naar zijn grote ontferming:
32Nýbrž ačkoli zarmucuje, však slitovává se podlé množství milosrdenství svého.
33Want niet van harte plaagt en bedroeft Hij De kinderen der mensen!
33Netrápíť zajisté z srdce svého, aniž zarmucuje synů lidských.
34Dat men onder de voeten treedt, Allen, die in het land zijn gevangen:
34Aby kdo potíral nohama svýma všecky vězně v zemi,
35Dat men het recht van een ander verkracht Voor het aanschijn van den Allerhoogste:
35Aby nespravedlivě soudil muže před oblíčejem Nejvyššího,
36Dat men den naaste geen recht laat geschieden: Zou de Heer dat niet zien?
36Aby převracel člověka v při jeho, Pán nelibuje.
37Neen, op wiens bevel het ook is geschied, Heeft de Heer het niet geboden?
37Kdo jest, ješto když řekl, stalo se něco, a Pán nepřikázal?
38Komt niet uit de mond van den Allerhoogste Het kwaad en het goed?
38Z úst Nejvyššího zdali nepochází zlé i dobré?
39Wat klaagt dan de mens bij zijn leven: Laat iedereen klagen over zijn zonde!
39Proč by tedy sobě stýskal člověk živý, muž nad kázní za hříchy své?
40Laten wij ons gedrag onderzoeken en toetsen, En ons tot Jahweh bekeren;
40Zpytujme raději a ohledujme cest našich, a navraťme se až k Hospodinu.
41Heffen wij ons hart op de handen omhoog Tot God in de hemel!
41Pozdvihujme srdcí i rukou svých k Bohu silnému v nebe.
42Wij bleven zondigen, en waren opstandig: Gij kondt geen vergiffenis schenken!
42Myť jsme se zpronevěřili, a zpurní jsme byli, protož ty neodpouštíš.
43Toen hebt Gij in toorn u gepantserd en ons achtervolgd, Meedogenloos ons gedood;
43Obestřels se hněvem a stiháš nás, morduješ a nešanuješ.
44U gehuld in een wolk, Waar geen bidden doorheen kon;
44Obestřels se oblakem, aby nemohla proniknouti k tobě modlitba.
45Tot vuil en uitschot ons gemaakt Te midden der volken.
45Za smeti a povrhel položil jsi nás u prostřed národů těchto.
46Nu sperren allen de mond tegen ons op, Die onze vijanden zijn;
46Rozdírají na nás ústa svá všickni nepřátelé naši.
47Nu liggen wij in schrik en strik, Verwoesting, vernieling;
47Strach a jáma potkala nás, zpuštění a setření.
48Nu storten onze ogen beken van tranen Om de ondergang van de dochter van mijn volk.
48Potokové vod tekou z očí mých pro potření dcery lidu mého.
49Rusteloos stromen mijn ogen En zonder verpozing,
49Oči mé slzí bez přestání, proto že není žádného odtušení,
50Totdat Jahweh neerblikt, Uit de hemel toeziet.
50Ažby popatřil a shlédl Hospodin s nebe.
51Mijn oog doet mij wee Van al het schreien over mijn stad.
51Oči mé rmoutí duši mou pro všecky dcery města mého.
52Als een vogel maakten ze jacht op mij, Die zonder reden mijn vijanden zijn;
52Loviliť jsou mne ustavičně, jako ptáče, nepřátelé moji bez příčiny.
53Zij smoorden mij levend in een put, En wierpen mij nog stenen na;
53Uvrhli do jámy život můj, a přimetali mne kamením.
54Het water stroomde over mijn hoofd, Ik dacht: Nu ben ik verloren!
54Rozvodnily se vody nad hlavou mou, řekl jsem: Jižtě po mně.
55Toen riep ik uw Naam aan, o Jahweh, Uit het diepst van de put!
55Vzývám jméno tvé, ó Hospodine, z jámy nejhlubší.
56Gij hebt mijn smeken gehoord, uw oor niet gesloten Voor mijn zuchten en schreien;
56Hlas můj vyslýchával jsi; nezacpávejž ucha svého před vzdycháním mým a voláním mým.
57Gij zijt gekomen, toen ik U riep, En hebt gesproken: Wees niet bang!
57V ten den, v němž jsem tě vzýval, přicházeje, říkávals: Neboj se.
58Heer, Gij naamt het voor mij op, En hebt mijn leven gered!
58Pane, zasazuje se o při duše mé, vysvobozoval jsi život můj.
59Jahweh, Gij hebt mijn verdrukking gezien, Mij recht verschaft;
59Vidíš, ó Hospodine, převrácenost, kteráž se mně děje, dopomoziž mi k spravedlnosti.
60Gij hebt hun wraakzucht aanschouwd, Al hun plannen tegen mij.
60Vidíš všecko vymstívání se jejich, všecky úklady jejich proti mně.
61Jahweh, Gij hebt hun spotten gehoord, Al hun plannen tegen mij.
61Slýcháš utrhání jejich, ó Hospodine, i všecky obmysly jejich proti mně,
62Mijn vijand heeft lippen zowel als gedachten Altijd tegen mij gericht.
62Řeči povstávajících proti mně, a přemyšlování jejich proti mně přes celý den.
63Zie toe; want of ze zitten of staan, Een spotlied ben ik voor hen!
63Pohleď, jak při sedání jejich i povstání jejich jsem písničkou jejich.
64Jahweh, vergeld ze hun daden, Het werk hunner handen!
64Dej jim odplatu, Hospodine, podlé díla rukou jejich.
65Sla hun hart met verblinding, Henzelf met uw vloek;
65Dej jim zatvrdilé srdce a prokletí své na ně.
66Vervolg en verniel ze in gramschap Onder uw hemel, o Jahweh!
66Stihej v prchlivosti, a vyhlaď je, ať nejsou pod nebem tvým.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.