Klaagliederen 3
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Tongan Bible, Revised West Version
1Ik ben de man, die ellende aanschouwde Door de roede van zijn verbolgenheid;
1Ko au ko e tangata kuo mamata ki he mamahi ʻi he meʻa tā ʻa hono houhau.
2Hij heeft mij gedreven en opgejaagd De diepste duisternis in;
2Kuo ne tataki au mo ʻomi au ki he poʻuli, kae ʻikai ki he maama.
3Telkens keerde Hij zijn hand tegen mij, Elke dag opnieuw.
3Ko e moʻoni kuo ne liliu kiate au, ʻoku ne liliu hono nima kiate au ʻi he ʻaho kotoa.
4Hij heeft mijn vlees en huid doen verkwijnen, Mijn beenderen gebroken;
4Ko hoku kili mo hoku kakano kuo ne ngaohi ke motuʻa; kuo ne fesiʻi hoku ngaahi hui.
5Overal rond mij opgestapeld Gal en kommer;
5Kuo ne langaʻi meʻa kiate au, pea kuo ne takatakai au ʻaki ʻae kona mo e mamahi.
6Mij in het donker doen zitten Als de doden uit aloude tijden.
6Kuo ne fokotuʻu au ʻi he ngaahi potu fakapoʻuli, ʻo hangē ko kinautolu naʻe pekia ʻi muʻa.
7Hij metselde mij in, zodat ik niet kon ontsnappen, En verzwaarde mijn ketens;
7Kuo ne ʻāʻi takatakai au pea ʻoku ʻikai te u faʻa hao kituʻa: kuo ne fakamamafa ʻa ʻeku haʻi ukamea.
8Hoe ik ook klaagde en schreide, Hij bleef doof voor mijn smeken;
8ʻO kau ka tangi foki mo kalanga, ʻoku ne taʻetokangaʻi ʻeku kole.
9Hij versperde mijn wegen met stenen, Vernielde mijn paden.
9Kuo ne ʻāʻi hoku ngaahi hala ʻaki ʻae ngaahi maka kuo tā, kuo ne fakapikoʻi hoku ngaahi hala.
10Hij loerde op mij als een beer, Als een leeuw, die in hinderlaag ligt;
10Naʻa ne hangē ha pea ʻoku toitoi kiate au, pea hangē ha laione ʻi he ngaahi potu lilo.
11Hij sleurde mij van mijn wegen, om mij te verscheuren, En stortte mij in het verderf;
11Kuo ne mimioʻi hoku ngaahi ʻaluʻanga, pea kuo ne haehae au fakaikiiki: kuo ne ngaohi au ke lala pe.
12Hij spande zijn boog, En maakte mij doel van de pijl.
12Kuo ne teke ʻa ʻene kaufana, pea kuo ne fokotuʻu au ko e fakaʻilonga ki he ngahau.
13Hij schoot door mijn nieren De pijlen van zijn koker.
13Kuo ne pule ki he ngaahi ngahau ʻo ʻene tangai ke ʻasi ki hoku ngaahi kongaloto.
14Voor alle volken werd ik een hoon, Een spotlied altijd herhaald.
14Ko e manukiʻanga au ki hoku kakai; pea ko ʻenau tāʻanga ʻi he ʻaho kotoa pē.
15Hij heeft met bitterheid mij verzadigd, Met alsem gedrenkt.
15Kuo ne fakafonu au ʻaki ʻae kona, kuo ne fakakonaʻi au ʻaki ʻae konaʻiʻī.
16Op kiezel heeft Hij mijn tanden doen bijten, Met as mij gespijsd;
16Kuo ne fesiʻi foki hoku kau nifo ʻaki ʻae kilikili, kuo ne pani au ʻaki ʻae efu.
17De vrede werd mijn ziel ontroofd, Wat geluk is, ken ik niet meer.
17Pea kuo ke hiki hoku laumālie ke mamaʻo mei he melino: naʻe ngalo ʻiate au ʻae monūʻia.
18Ik zeide: Weg is mijn roemen, Mijn hopen op Jahweh!
18Pea ne u pehē, “Ko ʻeku mālohi mo ʻeku ʻamanaki kuo ʻauha meia Sihova;”
19Gedenk toch mijn nood en mijn angst, Mijn alsem en gal!
19ʻI heʻeku manatu ki hoku mahaki pea mo ʻeku mamahi, ʻae kona pea mo e ʻahu.
20Ja, Gij zult zeker gedenken, Hoe mijn ziel gaat gebukt:
20ʻOku kei manatu ki ai hoku laumālie, pea ʻoku angavaivai ia ʻiate au.
21Dit blijf ik altijd bepeinzen, Hierop altijd vertrouwen!
21Ko ia ʻoku ou fakamanatu ki hoku loto, pea ko ia ʻoku ou kei maʻu ai ʻae ʻamanaki.
22Neen, Jahweh’s genaden nemen geen einde, Nooit houdt zijn barmhartigheid op:
22Ko e meʻa ʻi he ʻaloʻofa ʻa Sihova ʻoku ʻikai te tau ʻauha, koeʻuhi ʻoku ʻikai ke ngata ʻene manavaʻofa.
23Iedere morgen zijn ze nieuw, En groot is uw trouw.
23ʻOku foʻou ia ʻi he pongipongi kotoa pē, ʻoku lahi hoʻo angatonu.
24Mijn deel is Jahweh! zegt mijn ziel, En daarom vertrouw ik op Hem!
24ʻOku pehē ʻe hoku laumālie, “Ko hoku tofiʻa ʻa Sihova: ko ia te u ʻamanaki lelei ʻiate ia.”
25Goed is Jahweh voor die op Hem hopen, Voor iedereen, die Hem zoekt;
25ʻOku lelei ʻa Sihova kiate kinautolu ʻoku tatali kiate ia, ki he laumālie ʻoku kumi kiate ia.
26Goed is het, gelaten te wachten Op redding van Jahweh;
26ʻOku lelei ki he tangata ke ne ʻamanaki, pea ne tatali fakatatoka foki ki he fakamoʻui meia Sihova.
27Goed is het den mens, zijn juk te dragen Van de prilste jeugd af!
27ʻOku lelei ki he tangata ke ne fua ʻae haʻamo ʻi heʻene kei talavou.
28Hij moet in de eenzaamheid zwijgen, Wanneer Hij het hem oplegt;
28ʻOku ne nofo tokotaha pe, pea ʻoku longo pe, koeʻuhi kuo ne fua ia ʻe ia pe.
29Zijn mond in het stof blijven drukken. Misschien is er hoop;
29ʻOku ne ʻai hono ngutu ʻi he efu, ko e meʻa naʻa ʻoku kei ai ha ʻamanaki.
30Zijn wangen bieden aan hem, die hem slaat, Verzadigd worden met smaad.
30ʻOku ne tuku hono kouʻahe kiate ia ʻoku ne taaʻi ia: ʻoku ne pito ʻaupito ʻi he lauʻi kovi.
31Neen, de Heer verlaat niet voor immer De kinderen der mensen!
31He koeʻuhi ʻe ʻikai liʻaki ke lauikuonga ʻe Sihova:
32Neen, na de kastijding erbarmt Hij zich weer, Naar zijn grote ontferming:
32He kapau te ne fakamamahi, ka te ne manavaʻofa foki ʻo fakatatau ki hono lahi ʻo ʻene ngaahi ʻaloʻofa.
33Want niet van harte plaagt en bedroeft Hij De kinderen der mensen!
33He ʻoku ʻikai te ne fie tautea, pe fakamamahi ʻae fānau ʻae tangata.
34Dat men onder de voeten treedt, Allen, die in het land zijn gevangen:
34Ke laiki ʻi hono lalo vaʻe ʻae ngaahi pōpula kotoa pē ʻo māmani,
35Dat men het recht van een ander verkracht Voor het aanschijn van den Allerhoogste:
35Ke fakatafe ʻae totonu ʻoe tangata ʻi he ʻao ʻoe fofonga ʻoe Fungani Māʻoniʻoni,
36Dat men den naaste geen recht laat geschieden: Zou de Heer dat niet zien?
36Ke kākaaʻi ʻae tangata ʻi hono fakamaauʻi ʻoku ʻikai lelei ai ʻa Sihova.
37Neen, op wiens bevel het ook is geschied, Heeft de Heer het niet geboden?
37Ko hai ia ʻoku fakahā, pea ʻoku hoko ia, ʻo kapau ʻoku ʻikai ke fekau ʻe Sihova?
38Komt niet uit de mond van den Allerhoogste Het kwaad en het goed?
38ʻOku ʻikai ke ʻalu mei he fofonga ʻoe Fungani Māʻolunga ʻae lelei mo e kovi.
39Wat klaagt dan de mens bij zijn leven: Laat iedereen klagen over zijn zonde!
39Ko e hā ʻoku lāunga ai ʻae tangata moʻui, ʻae tangata koeʻuhi ko e tautea ʻo ʻene ngaahi angahala?
40Laten wij ons gedrag onderzoeken en toetsen, En ons tot Jahweh bekeren;
40Ke tau kumi mo ʻahiʻahiʻi hotau ngaahi ʻaluʻanga, pea toe tafoki kia Sihova.
41Heffen wij ons hart op de handen omhoog Tot God in de hemel!
41Ke tau hiki hake hotau loto mo hotau nima ki he ʻOtua ʻi he ngaahi langi.
42Wij bleven zondigen, en waren opstandig: Gij kondt geen vergiffenis schenken!
42“Kuo mau fai talangataʻa, pea kuo mau angatuʻu: ʻoku teʻeki ai te ke fakamolemole.
43Toen hebt Gij in toorn u gepantserd en ons achtervolgd, Meedogenloos ons gedood;
43“Kuo ke ʻuʻufi ʻaki ʻae houhau, pea fakatangaʻi ʻakimautolu: kuo ke tāmateʻi pea naʻe ʻikai te ke manavaʻofa.
44U gehuld in een wolk, Waar geen bidden doorheen kon;
44Kuo ke ʻufiʻufi koe ʻaki ʻae ʻao, ke ʻoua naʻa ʻasi atu ʻa ʻemau kole.
45Tot vuil en uitschot ons gemaakt Te midden der volken.
45Kuo ke ngaohi ʻakimautolu ko e efe mo e ʻotoʻota ʻi he lotolotonga ʻoe kakai.
46Nu sperren allen de mond tegen ons op, Die onze vijanden zijn;
46“Kuo mafaʻa ʻae ngutu ʻa homau kau fili kotoa pē kiate kimautolu.
47Nu liggen wij in schrik en strik, Verwoesting, vernieling;
47Kuo hoko mai ʻae manavahē mo e tauhele kiate kimautolu, ʻae lala mo e ʻauha.”
48Nu storten onze ogen beken van tranen Om de ondergang van de dochter van mijn volk.
48ʻOku tafe hifo hoku mata, hangē ko e ngaahi vaitafe, koeʻuhi ko e ʻauha ʻae ʻofefine ʻo hoku kakai.
49Rusteloos stromen mijn ogen En zonder verpozing,
49“ʻOku tafe hifo ʻa hoku mata, pea ʻikai ʻosi, ʻoku ʻikai siʻi ke tuku.
50Totdat Jahweh neerblikt, Uit de hemel toeziet.
50Ke ʻoua ke ʻafio mai ʻa Sihova, pea vakai mei he langi.
51Mijn oog doet mij wee Van al het schreien over mijn stad.
51Ko hoku mata ʻoku ne ueʻi hoku loto, koeʻuhi ko e ngaahi ʻofefine kotoa pē ʻo ʻeku kolo.
52Als een vogel maakten ze jacht op mij, Die zonder reden mijn vijanden zijn;
52“Naʻe tuli fakamamahi au ʻe hoku kau fili hangē ha manupuna, taʻehanoʻuhinga.
53Zij smoorden mij levend in een put, En wierpen mij nog stenen na;
53Kuo nau motuhi ʻeku moʻui ʻi he fale fakapōpula, pea kuo lī ha maka kiate au.
54Het water stroomde over mijn hoofd, Ik dacht: Nu ben ik verloren!
54naʻe melemo hoku ʻulu ʻi he ngaahi vai; pea ne u toki pehē, ‘Kuo motuhi au.’
55Toen riep ik uw Naam aan, o Jahweh, Uit het diepst van de put!
55“ʻE Sihova ne u ui ki ho huafa mei he fale fakapōpula taumamaʻo.
56Gij hebt mijn smeken gehoord, uw oor niet gesloten Voor mijn zuchten en schreien;
56Kuo ke fanongo ki hoku leʻo; ʻoua naʻa ke fufū ho fofonga ki heʻeku mānava, ki heʻeku tangi.
57Gij zijt gekomen, toen ik U riep, En hebt gesproken: Wees niet bang!
57Naʻa ke ʻunuʻunu mai ʻo ofi ʻi he ʻaho ko ia ne u ui kiate koe: naʻa ke pehē, “ʻOua naʻa manavahē.”
58Heer, Gij naamt het voor mij op, En hebt mijn leven gered!
58“ʻE Sihova kuo ke langomakiʻi hoku laumālie; kuo ke huhuʻi ʻeku moʻui.
59Jahweh, Gij hebt mijn verdrukking gezien, Mij recht verschaft;
59ʻE Sihova kuo ke ʻafioʻi ki he kovi kuo fai kiate au, fakamaau ʻe koe ʻeku meʻa.
60Gij hebt hun wraakzucht aanschouwd, Al hun plannen tegen mij.
60Kuo ke ʻafio ki heʻenau lili kotoa pē, mo ʻenau ngaahi filioʻi kiate au.
61Jahweh, Gij hebt hun spotten gehoord, Al hun plannen tegen mij.
61“ʻE ʻEiki kuo ke fanongo ki heʻenau taukae, pea mo ʻenau ngaahi filioʻi kiate au;
62Mijn vijand heeft lippen zowel als gedachten Altijd tegen mij gericht.
62ʻae loungutu ʻonautolu naʻe tuʻu hake kiate au, pea mo ʻenau fakatupu meʻa kiate au ʻi he ʻaho kotoa pē.
63Zie toe; want of ze zitten of staan, Een spotlied ben ik voor hen!
63Vakai ki heʻenau nofo hifo mo ʻenau tuʻu hake; ko au ko ʻenau taʻanga.
64Jahweh, vergeld ze hun daden, Het werk hunner handen!
64“ʻE ʻEiki ke ke tuku kiate kinautolu ha totongi, ʻo fakatatau ki he ngāue ʻa honau nima.
65Sla hun hart met verblinding, Henzelf met uw vloek;
65Tuku kiate kinautolu ʻae mamahi ʻoe loto, ʻa hoʻo malaʻia kiate kinautolu.
66Vervolg en verniel ze in gramschap Onder uw hemel, o Jahweh!
66Fakatanga mo fakaʻauha ʻakinautolu ʻi he houhau mei he lalo langi ʻa Sihova.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.