Giobbe 11
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Clementine Vulgate, 1598
1E SOFAR Naamatita rispose e disse:
1Respondens autem Sophar Naamathites, dixit:
2Non risponderebbesi egli ad un uomo di tante parole? Ed un uomo loquace sarebbe egli per ciò reputato giusto?
2[Numquid qui multa loquitur, non et audiet? aut vir verbosus justificabitur?
3Faranno le tue ciancie tacer gli uomini? Ti farai tu beffe, senza che alcuno ti faccia vergogna?
3Tibi soli tacebunt homines? et cum ceteros irriseris, a nullo confutaberis?
4Or tu hai detto: La mia maniera di vita è pura, Ed io sono stato netto davanti agli occhi tuoi.
4Dixisti enim: Purus est sermo meus, et mundus sum in conspectu tuo.
5Ma volesse pure Iddio parlare, Ed aprir le sue labbra teco;
5Atque utinam Deus loqueretur tecum, et aperiret labia sua tibi,
6E dichiararti i segreti della sapienza; Perciocchè sono doppi; E tu conosceresti che Iddio ti fa portar pena minore Che la tua iniquità non merita di ragione.
6ut ostenderet tibi secreta sapientiæ, et quod multiplex esset lex ejus: et intelligeres quod multo minora exigaris ab eo quam meretur iniquitas tua !
7Potresti tu trovar modo d'investigare Iddio? Potresti tu trovar l'Onnipotente in perfezione?
7Forsitan vestigia Dei comprehendes, et usque ad perfectum Omnipotentem reperies?
8Queste cose sono le altezze de' cieli, che ci faresti? Son più profonde che l'inferno, come le conosceresti?
8Excelsior cælo est, et quid facies? profundior inferno, et unde cognosces?
9La lor distesa è più lunga che la terra, E la lor larghezza è più grande che il mare.
9Longior terra mensura ejus, et latior mari.
10Se Iddio sovverte, ovvero s'egli serra, E raccoglie, chi ne lo storrà?
10Si subverterit omnia, vel in unum coarctaverit, quis contradicet ei?
11Perciocchè egli conosce gli uomini vani; E veggendo l'iniquità, non vi porrebbe egli mente?
11Ipse enim novit hominum vanitatem; et videns iniquitatem, nonne considerat?
12Ma l'uomo è scemo di senno, e temerario di cuore; E nasce simile a un puledro di un asino salvatico.
12Vir vanus in superbiam erigitur, et tamquam pullum onagri se liberum natum putat.
13Se tu addirizzi il cuor tuo, E spieghi le palme delle tue mani a lui;
13Tu autem firmasti cor tuum, et expandisti ad eum manus tuas.
14Se vi è iniquità nella tua mano, e tu l'allontani da te , E non lasci dimorare alcuna perversità ne' tuoi tabernacoli;
14Si iniquitatem quæ est in manu tua abstuleris a te, et non manserit in tabernaculo tuo injustitia,
15Allora certamente tu alzerai la faccia netta di macchia, E sarai stabilito, e non avrai paura di nulla ;
15tunc levare poteris faciem tuam absque macula; et eris stabilis, et non timebis.
16Perciocchè tu dimenticherai gli affanni, E te ne ricorderai come d'acque trascorse;
16Miseriæ quoque oblivisceris, et quasi aquarum quæ præterierunt recordaberis.
17E ti si leverà un tempo più chiaro che il mezzodì; Tu risplenderai, tu sarai simile alla mattina;
17Et quasi meridianus fulgor consurget tibi ad vesperam; et cum te consumptum putaveris, orieris ut lucifer.
18E sarai in sicurtà; perciocchè vi sarà che sperare; E pianterai il tuo padiglione, e giacerai sicuramente;
18Et habebis fiduciam, proposita tibi spe: et defossus securus dormies.
19E ti coricherai, e niuno ti spaventerà; E molti ti supplicheranno.
19Requiesces, et non erit qui te exterreat; et deprecabuntur faciem tuam plurimi.
20Ma gli occhi degli empi verranno meno, Ed ogni rifugio sarà perduto per loro; E la loro unica speranza sarà di render lo spirito.
20Oculi autem impiorum deficient, et effugium peribit ab eis: et spes illorum abominatio animæ.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.