Плач Јеремијин 5
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Опомени се, Господе, шта нас задеси; погледај и види срамоту нашу.
1Gedenk toch, Jahweh, wat wij verduren, Zie toe, en aanschouw onze smaad:
2Наследство наше привали се туђинцима, домови наши иностранцима.
2Ons erfdeel is aan anderen vervallen, Onze huizen aan vreemden.
3Постасмо сироте, без оца, матере наше као удовице.
3Wezen zijn wij, vaderloos, Als weduwen zijn onze moeders;
4Своју воду пијемо за новце, своја дрва купујемо.
4Ons water drinken wij voor geld, Wij moeten ons eigen hout betalen.
5На врату нам је јарам, и гоне нас; уморени немамо одмора.
5Voortgezweept, met het juk om de hals, Uitgeput, maar men gunt ons geen rust!
6Пружамо руку к Мисирцима и Асирцима, да се наситимо хлеба.
6Naar Egypte steken wij de handen uit, Naar Assjoer om brood!
7Оци наши згрешише, и нема их, а ми носимо безакоња њихова.
7Onze vaderen hebben gezondigd: zij zijn niet meer, Wij dragen hun schuld:
8Робови нам господаре, нема никога да избави из руку њихових.
8Slaven zijn onze heersers, En niemand, die ons uit hun handen verlost.
9Са страхом за живот свој од мача у пустињи доносимо себи хлеб.
9Met gevaar voor ons leven halen wij brood, Voor het dreigende zwaard der woestijn;
10Кожа нам поцрне као пећ од љуте глади.
10Onze huid is heet als een oven, Door de koorts van de honger.
11Срамоте жене на Сиону и девојке по градовима Јудиним.
11De vrouwen worden in Sion onteerd, De maagden in de steden van Juda;
12Кнезове вешају својим рукама, не поштују лице старачко.
12Vorsten door hen opgehangen, Geen oudsten gespaard.
13Младиће узимају под жрвње, и деца падају под дрвима.
13De jongens moeten de molensteen torsen, De knapen bezwijken onder het hout;
14Стараца нема више на вратима, ни младића на певању.
14Geen grijsaards meer in de poorten, Geen jonge mannen meer met hun lier.
15Неста радости срцу нашем, игра наша претвори се у жалост.
15Geen blijdschap meer voor ons hart, Onze reidans veranderd in rouw,
16Паде венац с главе наше; тешко нама, што згрешисмо!
16Gevallen de kroon van ons hoofd: Wee onzer, wij hebben gezondigd!
17Стога је срце наше жалосно, стога очи наше потамнеше,
17Hierom is ons hart verslagen, Staan onze ogen zo dof:
18Са горе Сиона, што опусте, и лисице иду по њој.
18Om de Sionsberg, die ligt verlaten, Waar enkel jakhalzen lopen.
19Ти, Господе, остајеш довека, престо Твој од колена до колена.
19Maar Gij zetelt in eeuwigheid, Jahweh; Uw troon van geslacht tot geslacht!
20Зашто хоћеш да нас заборавиш довека, да нас оставиш задуго?
20Waarom zoudt Gij ons dan altijd vergeten, Ten einde toe ons verlaten?
21Обрати нас, Господе, к себи, и обратићемо се; понови дане наше како беху пре.
21Ach Jahweh, breng ons tot U terug: wij willen bekeren; Maak onze dagen weer als voorheen!
22Јер еда ли ћеш нас сасвим одбацити и гневити се на нас веома?
22Neen, Gij hebt ons niet voor immer verworpen, Gij blijft op ons niet zo hevig verbolgen!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.