Плач Јеремијин 3
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Ја сам човек који видех муку од прута гнева Његовог.
1من آن مرد هستم که از عصای غضب وی مذلت دیده‌ام.
2Одведе ме и оправи ме у таму, а не на видело.
2او مرا رهبری نموده، به تاریکی در‌آورده است و نه به روشنایی.
3Само се на ме обраћа, обраћа руку своју по вас дан.
3به درستی که دست خویش را تمامی روز به ضد من بارها برگردانیده است.
4Учини, те ми остаре тело и кожа, потре кости моје.
4گوشت و پوست مرا مندرس ساخته واستخوانهایم را خرد کرده است.
5Зазида ме, и опточи ме жучју и муком.
5به ضد من بنا نموده، مرا به تلخی و مشقت احاطه کرده است.
6Посади ме у таму као умрле одавна.
6مرا مثل آنانی که از قدیم مرده‌اند در تاریکی نشانیده است.
7Огради ме да не изађем, и метну на ме тешке окове.
7گرد من حصار کشیده که نتوانم بیرون آمد وزنجیر مرا سنگین ساخته است.
8Кад вичем и вапим, одбија молитву моју.
8و نیز چون فریاد و استغاثه می‌نمایم دعای مرا منع می‌کند.
9Загради путеве моје тесаним каменом, и преврати стазе моје.
9راههای مرا با سنگهای تراشیده سد کرده است و طریقهایم را کج نموده است.
10Поста ми као медвед у заседи, као лав у потаји.
10او برای من خرسی است در کمین نشسته وشیری که در بیشه خود می‌باشد.
11Помете путеве моје, и раздре ме, и уништи ме.
11راه مرا منحرف ساخته، مرا دریده است ومرا مبهوت گردانیده است.
12Натеже лук свој, и метну ме стрели за белегу.
12کمان خود را زه کرده، مرا برای تیرهای خویش، هدف ساخته است.
13Устрели ме у бубреге стрелама из тула свог.
13و تیرهای ترکش خود را به گرده های من فرو برده است.
14Постах подсмех свему народу свом и песма њихова по вас дан.
14من به جهت تمامی قوم خود مضحکه وتمامی روز سرود ایشان شده‌ام.
15Насити ме горчином, опоји ме пеленом.
15مرا به تلخیها سیر کرده و مرا به افسنتین مست گردانیده است.
16Поломи ми зубе камењем, ували ме у пепео.
16دندانهایم را به سنگ ریزها شکسته و مرا به خاکستر پوشانیده است.
17Удаљио си душу моју од мира, заборавих добро.
17تو جان مرا از سلامتی دور انداختی و من سعادتمندی را فراموش کردم،
18И рекох: Пропаде сила моја и надање моје од Господа.
18و گفتم که قوت و امید من از یهوه تلف شده است.
19Опомени се муке моје и јада мог, пелена и жучи.
19مذلت و شقاوت مرا افسنتین و تلخی به یادآور.
20Душа се моја опомиње без престанка, и поништила се у мени.
20تو البته به یاد خواهی آورد زیرا که جان من در من منحنی شده است.
21Али ово напомињем срцу свом, те се надам:
21و من آن را در دل خود خواهم گذرانید و ازاین سبب امیدوار خواهم بود.
22Милост је Господња што не изгибосмо сасвим, јер милосрђа Његовог није нестало.
22از رافت های خداوند است که تلف نشدیم زیرا که رحمت های او بی‌زوال است.
23Понавља се свако јутро; велика је вера твоја.
23آنها هر صبح تازه می‌شود و امانت تو بسیاراست.
24Господ је део мој, говори душа моја; зато ћу се у Њега уздати.
24و جان من می‌گوید که خداوند نصیب من است، بنابراین بر او امیدوارم.
25Добар је Господ онима који га чекају, души, која га тражи.
25خداوند به جهت کسانی که بر او توکل دارند و برای آنانی که او را می‌طلبند نیکو است.
26Добро је мирно чекати спасење Господње.
26خوب است که انسان امیدوار باشد و باسکوت انتظار نجات خداوند را بکشد.
27Добро је човеку носити јарам за младости своје.
27برای انسان نیکو است که یوغ را در جوانی خود بردارد.
28Сам ће седети и ћутати, јер Бог метну бреме на њ.
28به تنهایی بنشیند و ساکت باشد زیرا که اوآن را بر وی نهاده است.
29Метнуће уста своја у прах, еда би било надања.
29دهان خود را بر خاک بگذارد که شاید امیدباشد.
30Подметнуће образ свој ономе који га бије, биће сит срамоте.
30رخسار خود را به زنندگان بسپارد و ازخجالت سیر شود.
31Јер Господ не одбацује за свагда.
31زیرا خداوند تا به ابد او را ترک نخواهدنمود.
32Јер ако и уцвели, опет ће се и смиловати ради мноштва милости своје.
32زیرا اگر‌چه کسی را محزون سازد لیکن برحسب کثرت رافت خود رحمت خواهد فرمود.
33Јер не мучи из срца свог ни цвели синове човечје.
33چونکه بنی آدم را از دل خود نمی رنجاند ومحزون نمی سازد.
34Кад газе ногама све сужње на земљи,
34تمامی اسیران زمین را زیر پا پایمال کردن،
35Кад изврћу правицу човеку пред Вишњим,
35و منحرف ساختن حق انسان به حضورحضرت اعلی،
36Кад чине криво човеку у парници његовој, не види ли Господ?
36و منقلب نمودن آدمی در دعویش منظورخداوند نیست.
37Ко је рекао што и збило се, а Господ да није заповедио?
37کیست که بگوید و واقع شود اگر خداوندامر نفرموده باشد.
38Не долазе ли и зла и добра из уста Вишњег?
38آیا از فرمان حضرت اعلی هم بدی و هم نیکویی صادر نمی شود؟
39Зашто се тужи човек жив, човек на кар за грехе своје?
39پس چرا انسان تا زنده است و آدمی به‌سبب سزای گناهان خویش شکایت کند؟
40Претражимо и разгледајмо путе своје, и повратимо се ка Господу.
40راههای خود را تجسس و تفحص بنماییم و بسوی خداوند بازگشت کنیم.
41Подигнимо срце своје и руке к Богу на небесима.
41دلها و دستهای خویش را بسوی خدایی که در آسمان است برافرازیم،
42Згрешисмо и непокорни бисмо; Ти не прашташ.
42(و بگوییم ): «ما گناه کردیم و عصیان ورزیدیم و تو عفو نفرمودی.
43Обастро си се гневом, и гониш нас, убијаш и не жалиш.
43خویشتن را به غضب پوشانیده، ما را تعاقب نمودی و به قتل رسانیده، شفقت نفرمودی.
44Обастро си си се облаком да не продре молитва.
44خویشتن را به ابر غلیظ مستور ساختی، تادعای ما نگذرد.
45Начинио си од нас сметлиште и одмет усред тих народа.
45ما را در میان امت‌ها فضله و خاکروبه گردانیده‌ای.»
46Разваљују уста своја на нас сви непријатељи наши.
46تمامی دشمنان ما بر ما دهان خود رامی گشایند.
47Страх и јама задеси нас, пустошење и затирање.
47خوف و دام و هلاکت و خرابی بر ما عارض گردیده است.
48Потоци теку из очију мојих ради погибли кћери народа мог.
48به‌سبب هلاکت دختر قوم من، نهرهای آب از چشمانم می‌ریزد.
49Очи моје лију сузе без престанка, јер нема одмора,
49چشم من بلا انقطاع جاری است و بازنمی ایستد.
50Докле Господ не погледа и не види с неба.
50تا خداوند از آسمان ملاحظه نماید و ببیند.
51Око моје мучи ми душу ради свих кћери града мог.
51چشمانم به جهت جمیع دختران شهرم، جان مرا می‌رنجاند.
52Терају ме једнако као птицу непријатељи моји низашта.
52آنانی که بی‌سبب دشمن منند مرا مثل مرغ بشدت تعاقب می‌نمایند.
53Свалише у јаму живот мој и набацаше камење на ме.
53جان مرا در سیاه چال منقطع ساختند وسنگها بر من‌انداختند.
54Дође ми вода сврх главе; рекох: Погибох!
54آبها از سر من گذشت پس گفتم: منقطع شدم.
55Призивах име Твоје, Господе, из јаме најдубље.
55آنگاه‌ای خداوند، از عمق های سیاه چال اسم تو را خواندم.
56Ти чу глас мој; не затискуј уха свог од уздисања мог, од вике моје.
56آواز مرا شنیدی، پس گوش خود را از آه واستغاثه من مپوشان!
57Приступао си кад Те призивах, и говорио си: Не бој се.
57در روزی که تو را خواندم نزدیک شده، فرمودی که نترس.
58Расправљао си, Господе, парбу душе моје, и избављао си живот мој.
58ای خداوند دعوی جان مرا انجام داده و حیات مرا فدیه نموده‌ای!
59Видиш, Господе, неправду која ми се чини; расправи парбу моју.
59ای خداوند ظلمی را که به من نموده انددیده‌ای پس مرا دادرسی فرما!
60Видиш сву освету њихову, све што ми мисле.
60تمامی کینه ایشان و همه تدبیرهایی را که به ضد من کردند دیده‌ای.
61Чујеш руг њихов, Господе, све што ми мисле,
61ای خداوند مذمت ایشان را و همه تدبیرهایی را که به ضد من کردند شنیده‌ای!
62Шта говоре они који устају на ме и шта намишљају против мене по вас дан.
62سخنان مقاومت کنندگانم را و فکرهایی راکه تمامی روز به ضد من دارند (دانسته‌ای ).
63Види, кад седају и кад устају, ја сам им песма.
63نشستن و برخاستن ایشان را ملاحظه فرمازیرا که من سرود ایشان شده‌ام.
64Плати им, Господе, по делима руку њихових.
64ای خداوند موافق اعمال دستهای ایشان مکافات به ایشان برسان.
65Подај им упорно срце, проклетство своје.
65غشاوه قلب به ایشان بده و لعنت تو برایشان باد!
66Гони их гневом, и истреби их испод небеса Господњих.
66ایشان را به غضب تعاقب نموده، از زیرآسمانهای خداوند هلاک کن.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.