Klagelieder 3
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Ich bin ein elender Mann, der die Rute seines Grimmes sehen muß.
1من آن مرد هستم که از عصای غضب وی مذلت دیده‌ام.
2Er hat mich geführt und lassen gehen in die Finsternis und nicht in Licht.
2او مرا رهبری نموده، به تاریکی در‌آورده است و نه به روشنایی.
3Er hat seine Hand gewendet wider mich und handelt gar anders mit mir für und für.
3به درستی که دست خویش را تمامی روز به ضد من بارها برگردانیده است.
4Er hat mir Fleisch und Haut alt gemacht und mein Gebein zerschlagen.
4گوشت و پوست مرا مندرس ساخته واستخوانهایم را خرد کرده است.
5Er hat mich verbaut und mich mit Galle und Mühe umgeben.
5به ضد من بنا نموده، مرا به تلخی و مشقت احاطه کرده است.
6Er hat mich in Finsternis gelegt wie die, so längst tot sind.
6مرا مثل آنانی که از قدیم مرده‌اند در تاریکی نشانیده است.
7Er hat mich vermauert, daß ich nicht heraus kann, und mich in harte Fesseln gelegt.
7گرد من حصار کشیده که نتوانم بیرون آمد وزنجیر مرا سنگین ساخته است.
8Und wenn ich gleich schreie und rufe, so stopft er die Ohren zu vor meinem Gebet.
8و نیز چون فریاد و استغاثه می‌نمایم دعای مرا منع می‌کند.
9Er hat meinen Weg vermauert mit Werkstücken und meinen Steig umgekehrt.
9راههای مرا با سنگهای تراشیده سد کرده است و طریقهایم را کج نموده است.
10Er hat auf mich gelauert wie ein Bär, wie ein Löwe im Verborgenen.
10او برای من خرسی است در کمین نشسته وشیری که در بیشه خود می‌باشد.
11Er läßt mich des Weges fehlen. Er hat mich zerstückt und zunichte gemacht.
11راه مرا منحرف ساخته، مرا دریده است ومرا مبهوت گردانیده است.
12Er hat seinen Bogen gespannt und mich dem Pfeil zum Ziel gesteckt.
12کمان خود را زه کرده، مرا برای تیرهای خویش، هدف ساخته است.
13Er hat aus dem Köcher in meine Nieren schießen lassen.
13و تیرهای ترکش خود را به گرده های من فرو برده است.
14Ich bin ein Spott allem meinem Volk und täglich ihr Liedlein.
14من به جهت تمامی قوم خود مضحکه وتمامی روز سرود ایشان شده‌ام.
15Er hat mich mit Bitterkeit gesättigt und mit Wermut getränkt.
15مرا به تلخیها سیر کرده و مرا به افسنتین مست گردانیده است.
16Er hat meine Zähne zu kleinen Stücken zerschlagen. Er wälzt mich in der Asche.
16دندانهایم را به سنگ ریزها شکسته و مرا به خاکستر پوشانیده است.
17Meine Seele ist aus dem Frieden vertrieben; ich muß des Guten vergessen.
17تو جان مرا از سلامتی دور انداختی و من سعادتمندی را فراموش کردم،
18Ich sprach: Mein Vermögen ist dahin und meine Hoffnung auf den HERRN.
18و گفتم که قوت و امید من از یهوه تلف شده است.
19Gedenke doch, wie ich so elend und verlassen, mit Wermut und Galle getränkt bin!
19مذلت و شقاوت مرا افسنتین و تلخی به یادآور.
20Du wirst ja daran gedenken; denn meine Seele sagt mir es.
20تو البته به یاد خواهی آورد زیرا که جان من در من منحنی شده است.
21Das nehme ich zu Herzen, darum hoffe ich noch.
21و من آن را در دل خود خواهم گذرانید و ازاین سبب امیدوار خواهم بود.
22Die Güte des HERRN ist's, daß wir nicht gar aus sind; seine Barmherzigkeit hat noch kein Ende,
22از رافت های خداوند است که تلف نشدیم زیرا که رحمت های او بی‌زوال است.
23sondern sie ist alle Morgen neu, und deine Treue ist groß.
23آنها هر صبح تازه می‌شود و امانت تو بسیاراست.
24Der HERR ist mein Teil, spricht meine Seele; darum will ich auf ihn hoffen.
24و جان من می‌گوید که خداوند نصیب من است، بنابراین بر او امیدوارم.
25Denn der HERR ist freundlich dem, der auf sie harrt, und der Seele, die nach ihm fragt.
25خداوند به جهت کسانی که بر او توکل دارند و برای آنانی که او را می‌طلبند نیکو است.
26Es ist ein köstlich Ding, geduldig sein und auf die Hilfe des HERRN hoffen.
26خوب است که انسان امیدوار باشد و باسکوت انتظار نجات خداوند را بکشد.
27Es ist ein köstlich Ding einem Mann, daß er das Joch in seiner Jugend trage;
27برای انسان نیکو است که یوغ را در جوانی خود بردارد.
28daß ein Verlassener geduldig sei, wenn ihn etwas überfällt,
28به تنهایی بنشیند و ساکت باشد زیرا که اوآن را بر وی نهاده است.
29und seinen Mund in den Staub stecke und der Hoffnung warte
29دهان خود را بر خاک بگذارد که شاید امیدباشد.
30und lasse sich auf die Backen schlagen und viel Schmach anlegen.
30رخسار خود را به زنندگان بسپارد و ازخجالت سیر شود.
31Denn der Herr verstößt nicht ewiglich;
31زیرا خداوند تا به ابد او را ترک نخواهدنمود.
32sondern er betrübt wohl, und erbarmt sich wieder nach seiner Güte.
32زیرا اگر‌چه کسی را محزون سازد لیکن برحسب کثرت رافت خود رحمت خواهد فرمود.
33Denn er nicht von Herzen die Menschen plagt und betrübt,
33چونکه بنی آدم را از دل خود نمی رنجاند ومحزون نمی سازد.
34als wollte er die Gefangenen auf Erden gar unter seine Füße zertreten
34تمامی اسیران زمین را زیر پا پایمال کردن،
35und eines Mannes Recht vor dem Allerhöchsten beugen lassen
35و منحرف ساختن حق انسان به حضورحضرت اعلی،
36und eines Menschen Sache verkehren lassen, gleich als sähe es der Herr nicht.
36و منقلب نمودن آدمی در دعویش منظورخداوند نیست.
37Wer darf denn sagen, daß solches geschehe ohne des Herrn Befehl
37کیست که بگوید و واقع شود اگر خداوندامر نفرموده باشد.
38und daß nicht Böses und Gutes komme aus dem Munde des Allerhöchsten?
38آیا از فرمان حضرت اعلی هم بدی و هم نیکویی صادر نمی شود؟
39Wie murren denn die Leute im Leben also? Ein jeglicher murre wider seine Sünde!
39پس چرا انسان تا زنده است و آدمی به‌سبب سزای گناهان خویش شکایت کند؟
40Und laßt uns erforschen und prüfen unser Wesen und uns zum HERRN bekehren!
40راههای خود را تجسس و تفحص بنماییم و بسوی خداوند بازگشت کنیم.
41Laßt uns unser Herz samt den Händen aufheben zu Gott im Himmel!
41دلها و دستهای خویش را بسوی خدایی که در آسمان است برافرازیم،
42Wir, wir haben gesündigt und sind ungehorsam gewesen; darum hast du billig nicht verschont;
42(و بگوییم ): «ما گناه کردیم و عصیان ورزیدیم و تو عفو نفرمودی.
43sondern du hast uns mit Zorn überschüttet und verfolgt und ohne Barmherzigkeit erwürgt.
43خویشتن را به غضب پوشانیده، ما را تعاقب نمودی و به قتل رسانیده، شفقت نفرمودی.
44Du hast dich mit einer Wolke verdeckt, daß kein Gebet hindurch konnte.
44خویشتن را به ابر غلیظ مستور ساختی، تادعای ما نگذرد.
45Du hast uns zu Kot und Unflat gemacht unter den Völkern.
45ما را در میان امت‌ها فضله و خاکروبه گردانیده‌ای.»
46Alle unsre Feinde sperren ihr Maul auf wider uns.
46تمامی دشمنان ما بر ما دهان خود رامی گشایند.
47Wir werden gedrückt und geplagt mit Schrecken und Angst.
47خوف و دام و هلاکت و خرابی بر ما عارض گردیده است.
48Meine Augen rinnen mit Wasserbächen über den Jammer der Tochter meines Volks.
48به‌سبب هلاکت دختر قوم من، نهرهای آب از چشمانم می‌ریزد.
49Meine Augen fließen und können nicht ablassen; denn es ist kein Aufhören da,
49چشم من بلا انقطاع جاری است و بازنمی ایستد.
50bis der HERR vom Himmel herabschaue uns sehe darein.
50تا خداوند از آسمان ملاحظه نماید و ببیند.
51Mein Auge frißt mir das Leben weg um die Töchter meiner Stadt.
51چشمانم به جهت جمیع دختران شهرم، جان مرا می‌رنجاند.
52Meine Feinde haben mich gehetzt wie einen Vogel ohne Ursache;
52آنانی که بی‌سبب دشمن منند مرا مثل مرغ بشدت تعاقب می‌نمایند.
53sie haben mein Leben in einer Grube fast umgebracht und Steine auf mich geworfen;
53جان مرا در سیاه چال منقطع ساختند وسنگها بر من‌انداختند.
54sie haben mein Haupt mit Wasser überschüttet; da sprach ich: Nun bin ich gar dahin.
54آبها از سر من گذشت پس گفتم: منقطع شدم.
55Ich rief aber deinen Namen an, HERR, unten aus der Grube,
55آنگاه‌ای خداوند، از عمق های سیاه چال اسم تو را خواندم.
56und du erhörtest meine Stimme: Verbirg deine Ohren nicht vor meinem Seufzen und Schreien!
56آواز مرا شنیدی، پس گوش خود را از آه واستغاثه من مپوشان!
57Du nahest dich zu mir, wenn ich dich anrufe, und sprichst: Fürchte dich nicht!
57در روزی که تو را خواندم نزدیک شده، فرمودی که نترس.
58Du führest, Herr, die Sache meiner Seele und erlösest mein Leben.
58ای خداوند دعوی جان مرا انجام داده و حیات مرا فدیه نموده‌ای!
59Du siehest, HERR, wie mir so Unrecht geschieht; hilf mir zu meinem Recht!
59ای خداوند ظلمی را که به من نموده انددیده‌ای پس مرا دادرسی فرما!
60Du siehst alle ihre Rache und alle ihre Gedanken wider mich.
60تمامی کینه ایشان و همه تدبیرهایی را که به ضد من کردند دیده‌ای.
61HERR, du hörest ihr Schmähen und alle ihre Gedanken über mich,
61ای خداوند مذمت ایشان را و همه تدبیرهایی را که به ضد من کردند شنیده‌ای!
62die Lippen meiner Widersacher und ihr dichten wider mich täglich.
62سخنان مقاومت کنندگانم را و فکرهایی راکه تمامی روز به ضد من دارند (دانسته‌ای ).
63Schaue doch, sie sitzen oder stehen auf, so singen sie von mir ein Liedlein.
63نشستن و برخاستن ایشان را ملاحظه فرمازیرا که من سرود ایشان شده‌ام.
64Vergilt ihnen, HERR, wie sie verdient haben!
64ای خداوند موافق اعمال دستهای ایشان مکافات به ایشان برسان.
65Laß ihnen das Herz erschrecken, laß sie deinen Fluch fühlen!
65غشاوه قلب به ایشان بده و لعنت تو برایشان باد!
66Verfolge sie mit deinem Grimm und vertilge sie unter dem Himmel des HERRN.
66ایشان را به غضب تعاقب نموده، از زیرآسمانهای خداوند هلاک کن.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.