Плач Јеремијин 3
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Ја сам човек који видех муку од прута гнева Његовог.
1Mi estas la viro, kiu spertis suferon sub la vergo de Lia kolero.
2Одведе ме и оправи ме у таму, а не на видело.
2Min Li kondukis kaj irigis en mallumon, ne en lumon.
3Само се на ме обраћа, обраћа руку своју по вас дан.
3Nur sur min Li turnas Sian manon ĉiutage denove.
4Учини, те ми остаре тело и кожа, потре кости моје.
4Li maljunigis mian karnon kaj haŭton, rompis miajn ostojn.
5Зазида ме, и опточи ме жучју и муком.
5Li konstruis ĉirkaŭ mi, ĉirkaŭis min per maldolĉaĵoj kaj malfacilaĵoj.
6Посади ме у таму као умрле одавна.
6En mallumon Li lokis min, kiel porĉiamajn mortintojn.
7Огради ме да не изађем, и метну на ме тешке окове.
7Li ĉirkaŭbaris min, ke mi ne povu eliri; Li ligis min per pezaj ĉenoj.
8Кад вичем и вапим, одбија молитву моју.
8Kvankam mi krias kaj vokas, Li kovras Siajn orelojn antaŭ mia preĝo.
9Загради путеве моје тесаним каменом, и преврати стазе моје.
9Li baris miajn vojojn per hakitaj ŝtonoj; Li kurbigis miajn vojetojn.
10Поста ми као медвед у заседи, као лав у потаји.
10Li estas por mi kiel urso en embusko, kiel leono en kaŝita loko.
11Помете путеве моје, и раздре ме, и уништи ме.
11Li depuŝis min de miaj vojoj, kaj disŝiris min; Li faris min objekto de teruro.
12Натеже лук свој, и метну ме стрели за белегу.
12Li streĉis Sian pafarkon, kaj starigis min kiel celon por Siaj sagoj.
13Устрели ме у бубреге стрелама из тула свог.
13En miajn renojn Li pafis la filojn de Sia sagujo.
14Постах подсмех свему народу свом и песма њихова по вас дан.
14Mi fariĝis mokataĵo por mia tuta popolo, ilia ĉiutaga rekantaĵo.
15Насити ме горчином, опоји ме пеленом.
15Li satigis min per maldolĉaĵo, trinkoplenigis min per vermuto.
16Поломи ми зубе камењем, ували ме у пепео.
16Li disrompis miajn dentojn en malgrandajn pecojn, Li enpuŝis min en cindron.
17Удаљио си душу моју од мира, заборавих добро.
17Mia animo estas forpuŝita for de paco; bonstaton mi forgesis.
18И рекох: Пропаде сила моја и надање моје од Господа.
18Kaj mi diris: Pereis mia forto kaj mia espero al la Eternulo.
19Опомени се муке моје и јада мог, пелена и жучи.
19La memoro pri mia mizero kaj miaj suferoj estas vermuto kaj galo.
20Душа се моја опомиње без престанка, и поништила се у мени.
20Konstante rememorante tion, senfortiĝas en mi mia animo.
21Али ово напомињем срцу свом, те се надам:
21Sed tion mi respondas al mia koro, kaj tial mi esperas:
22Милост је Господња што не изгибосмо сасвим, јер милосрђа Његовог није нестало.
22Ĝi estas favorkoreco de la Eternulo, ke ni ne tute pereis; ĉar Lia kompatemeco ne finiĝis,
23Понавља се свако јутро; велика је вера твоја.
23Sed ĉiumatene ĝi renoviĝas; granda estas Via fideleco.
24Господ је део мој, говори душа моја; зато ћу се у Њега уздати.
24Mia parto estas la Eternulo, diras mia animo; tial mi esperas al Li.
25Добар је Господ онима који га чекају, души, која га тражи.
25La Eternulo estas bona por tiuj, kiuj esperas al Li, por la animo, kiu serĉas Lin.
26Добро је мирно чекати спасење Господње.
26Bone estas esperi pacience helpon de la Eternulo.
27Добро је човеку носити јарам за младости своје.
27Bone estas al la homo, kiu portas jugon en sia juneco;
28Сам ће седети и ћутати, јер Бог метну бреме на њ.
28Li sidas solece kaj silentas, kiam li estas ŝarĝita;
29Метнуће уста своја у прах, еда би било надања.
29Li metas sian buŝon en polvon, kredante, ke ekzistas espero;
30Подметнуће образ свој ономе који га бије, биће сит срамоте.
30Li donas sian vangon al tiu, kiu lin batas; li satigas sin per malhonoro.
31Јер Господ не одбацује за свагда.
31Ĉar ne por eterne forlasas la Sinjoro;
32Јер ако и уцвели, опет ће се и смиловати ради мноштва милости своје.
32Se Li iun suferigas, Li ankaŭ kompatas pro Sia granda favorkoreco;
33Јер не мучи из срца свог ни цвели синове човечје.
33Ĉar ne el Sia koro Li sendas mizeron kaj suferon al la homoj.
34Кад газе ногама све сужње на земљи,
34Kiam oni premas sub siaj piedoj ĉiujn malliberulojn de la tero,
35Кад изврћу правицу човеку пред Вишњим,
35Kiam oni forklinas la rajton de homo antaŭ la vizaĝo de la Plejaltulo,
36Кад чине криво човеку у парници његовој, не види ли Господ?
36Kiam oni estas maljusta kontraŭ homo en lia juĝa afero — Ĉu la Sinjoro tion ne vidas?
37Ко је рекао што и збило се, а Господ да није заповедио?
37Kiu povas per sia diro atingi, ke io fariĝu, se la Sinjoro tion ne ordonis?
38Не долазе ли и зла и добра из уста Вишњег?
38Ĉu ne el la buŝo de la Plejaltulo eliras la decidoj pri malbono kaj pri bono?
39Зашто се тужи човек жив, човек на кар за грехе своје?
39Kial murmuras homo vivanta? Ĉiu murmuru kontraŭ siaj pekoj.
40Претражимо и разгледајмо путе своје, и повратимо се ка Господу.
40Ni trarigardu kaj esploru nian konduton, kaj ni revenu al la Eternulo;
41Подигнимо срце своје и руке к Богу на небесима.
41Ni levu nian koron kaj niajn manojn al Dio en la ĉielo.
42Згрешисмо и непокорни бисмо; Ти не прашташ.
42Ni pekis kaj malobeis, kaj Vi ne pardonis.
43Обастро си се гневом, и гониш нас, убијаш и не жалиш.
43Vi kovris Vin per kolero kaj persekutis nin; Vi mortigis, Vi ne kompatis.
44Обастро си си се облаком да не продре молитва.
44Vi kovris Vin per nubo, por ke ne atingu Vin la preĝo.
45Начинио си од нас сметлиште и одмет усред тих народа.
45Vi faris nin balaindaĵo kaj abomenindaĵo inter la popoloj.
46Разваљују уста своја на нас сви непријатељи наши.
46Malfermegis kontraŭ ni sian buŝon ĉiuj niaj malamikoj.
47Страх и јама задеси нас, пустошење и затирање.
47Teruro kaj pereo trafis nin, ruinigo kaj malfeliĉo.
48Потоци теку из очију мојих ради погибли кћери народа мог.
48Torentojn da akvo verŝas mia okulo pri la malfeliĉo de la filino de mia popolo.
49Очи моје лију сузе без престанка, јер нема одмора,
49Mia okulo fluigas kaj ne ĉesas, ne ekzistas por ĝi halto,
50Докле Господ не погледа и не види с неба.
50Ĝis la Eternulo ekrigardos kaj ekvidos de la ĉielo.
51Око моје мучи ми душу ради свих кћери града мог.
51Mia okulo suferigas mian animon pri ĉiuj filinoj de mia urbo.
52Терају ме једнако као птицу непријатељи моји низашта.
52Senkaŭze ĉasas min kiel birdon miaj malamikoj;
53Свалише у јаму живот мој и набацаше камење на ме.
53Ili pereigas mian vivon en kavo, ili ĵetas sur min ŝtonojn.
54Дође ми вода сврх главе; рекох: Погибох!
54Akvo leviĝis kontraŭ mian kapon, kaj mi diris: Mi tute pereis.
55Призивах име Твоје, Господе, из јаме најдубље.
55Mi vokis Vian nomon, ho Eternulo, el la profunda kavo;
56Ти чу глас мој; не затискуј уха свог од уздисања мог, од вике моје.
56Vi aŭdis mian voĉon; ne kovru Vian orelon antaŭ mia vokado pri liberigo.
57Приступао си кад Те призивах, и говорио си: Не бој се.
57Vi alproksimiĝis, kiam mi vokis al Vi; Vi diris: Ne timu.
58Расправљао си, Господе, парбу душе моје, и избављао си живот мој.
58Vi, ho Sinjoro, defendis mian juĝaferon; Vi liberigis mian vivon.
59Видиш, Господе, неправду која ми се чини; расправи парбу моју.
59Vi vidis, ho Eternulo, la maljustaĵon, kiun mi suferas; juĝu mian aferon.
60Видиш сву освету њихову, све што ми мисле.
60Vi vidis ilian tutan venĝon, ĉiujn iliajn intencojn kontraŭ mi.
61Чујеш руг њихов, Господе, све што ми мисле,
61Vi aŭdis ilian insultadon, ho Eternulo, ĉiujn iliajn intencojn kontraŭ mi,
62Шта говоре они који устају на ме и шта намишљају против мене по вас дан.
62La parolojn de tiuj, kiuj leviĝis kontraŭ min, kaj iliajn pensojn kontraŭ mi dum la tuta tago.
63Види, кад седају и кад устају, ја сам им песма.
63Rigardu, kiam ili sidas kaj kiam ili leviĝas; mi ĉiam estas ilia rekantaĵo.
64Плати им, Господе, по делима руку њихових.
64Redonu al ili repagon, ho Eternulo, laŭ la faroj de iliaj manoj.
65Подај им упорно срце, проклетство своје.
65Donu al ili doloron en la koro, sentigu al ili Vian malbenon.
66Гони их гневом, и истреби их испод небеса Господњих.
66Persekutu ilin en kolero, kaj ekstermu ilin el sub la ĉielo de la Eternulo.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.