Oihaih Laa 3
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Kai loe anih palungphuihaih quiboeng hoiah patang ka khang boeh.
1Mi estas la viro, kiu spertis suferon sub la vergo de Lia kolero.
2Anih mah khodai ai, khoving thungah ang hoih.
2Min Li kondukis kaj irigis en mallumon, ne en lumon.
3Anih mah ang thuitaek; athun qui vaihi hoi vaihi a ban hoiah ang thuitaek.
3Nur sur min Li turnas Sian manon ĉiutage denove.
4Anih mah ka ngan hoi ahin ang hmawnsak; ka huhnawk doeh angkhaehsak.
4Li maljunigis mian karnon kaj haŭton, rompis miajn ostojn.
5Kai tuk hanah misatuh kaminawk to pakhueng moe, kakhaa hoi karai hmuen hoiah ang takui khoep.
5Li konstruis ĉirkaŭ mi, ĉirkaŭis min per maldolĉaĵoj kaj malfacilaĵoj.
6Canghnii ah kadueh kami baktiah, khoving thungah ang suek.
6En mallumon Li lokis min, kiel porĉiamajn mortintojn.
7Sipae hoi ang takui khoep pongah, ka loih thai ai; kazit sumqui hoiah ang pathlet.
7Li ĉirkaŭbaris min, ke mi ne povu eliri; Li ligis min per pezaj ĉenoj.
8Ka hangh moe, lawk ka thuih naah doeh, lawk ka thuihaih to ang pakaa pae ving.
8Kvankam mi krias kaj vokas, Li kovras Siajn orelojn antaŭ mia preĝo.
9Ka caehhaih loklam to thlung hoiah ang pakaa pae khoep moe, kang koih loklam to ang pazuisak.
9Li baris miajn vojojn per hakitaj ŝtonoj; Li kurbigis miajn vojetojn.
10Anih loe kai hanah, moi angang taqom baktih, amtueng ai ahmuen ah kaom kaipui baktiah oh.
10Li estas por mi kiel urso en embusko, kiel leono en kaŝita loko.
11Anih mah kai loklam amkhraengsak moe, ang taprawt pet pacoengah, kai hae amrosak.
11Li depuŝis min de miaj vojoj, kaj disŝiris min; Li faris min objekto de teruro.
12Anih mah kalii anueng moe, kai to palaa kahhaih ahmuen ah ang suek.
12Li streĉis Sian pafarkon, kaj starigis min kiel celon por Siaj sagoj.
13Kalii tabu thung ih anih ih palaanawk mah ka kaeng ah cop.
13En miajn renojn Li pafis la filojn de Sia sagujo.
14Kai loe kaimah ih kaminawk mah pahnui thuih han ih ni ka oh sut boeh; ni thokkruek laasak thuih hanah ka oh.
14Mi fariĝis mokataĵo por mia tuta popolo, ilia ĉiutaga rekantaĵo.
15Anih mah kakhaa tui hoiah ang bawh moe, kakhaa ahmuet hoiah ang paquisak.
15Li satigis min per maldolĉaĵo, trinkoplenigis min per vermuto.
16Anih mah thlung hoiah ka ha angkhaehsak moe, maiphu hoiah ang phumh.
16Li disrompis miajn dentojn en malgrandajn pecojn, Li enpuŝis min en cindron.
17Monghaih hoi kangthla ah ka hinghaih pakhra na suek ving boeh pongah, khosak hoihaih to ka pahnet boeh.
17Mia animo estas forpuŝita for de paco; bonstaton mi forgesis.
18To pongah Angraeng khae ih thacakhaih hoi oephaih to om ai boeh, tiah ka thuih.
18Kaj mi diris: Pereis mia forto kaj mia espero al la Eternulo.
19Patangkhanghaih hoi raihaih, kakhaa tui hoi kakhaa ahmuet doeh ka pahnet ai vop.
19La memoro pri mia mizero kaj miaj suferoj estas vermuto kaj galo.
20To baktih hmuennawk to ka hinghaih pakhra mah panoek poe moe, ka thung ah angam sut boeh.
20Konstante rememorante tion, senfortiĝas en mi mia animo.
21Palung thungah ka poek poe pongah oephaih ka tawnh.
21Sed tion mi respondas al mia koro, kaj tial mi esperas:
22Angraeng amlunghaih loe boeng thai ai, anih mah palungnathaih tawn ai nahaeloe, aicae loe amro tih boeh.
22Ĝi estas favorkoreco de la Eternulo, ke ni ne tute pereis; ĉar Lia kompatemeco ne finiĝis,
23Akhawnbang kruek tahmenhaih kangtha a hnuk o; na oep thohhaih loe paroeai len.
23Sed ĉiumatene ĝi renoviĝas; granda estas Via fideleco.
24Angraeng loe kai ih taham ah oh, tiah ka hinghaih pakhra mah thuih pongah, anih to ka zing han.
24Mia parto estas la Eternulo, diras mia animo; tial mi esperas al Li.
25Angraeng hoihhaih loe anih oephaih tawn kami, hinghaih pakhra hoi anih pakrong kaminawk khaeah oh.
25La Eternulo estas bona por tiuj, kiuj esperas al Li, por la animo, kiu serĉas Lin.
26Kami loe Angraeng pahlonghaih to oep moe, zing han hoih.
26Bone estas esperi pacience helpon de la Eternulo.
27Kami loe thendoeng nathuem ah tok karai sak han hoih.
27Bone estas al la homo, kiu portas jugon en sia juneco;
28Anih nuiah hmuen to amtik boeh pongah, angmabueng anghnut moe, anghngai duem han oh.
28Li sidas solece kaj silentas, kiam li estas ŝarĝita;
29Oephaih om tih hmang tiah poek nahaeloe, a mikhmai to maiphu pongah akuep nasoe.
29Li metas sian buŝon en polvon, kredante, ke ekzistas espero;
30Anih tabaeng kami khaeah tangbaeng patueng pae nasoe loe, ahmin sethaih hoiah koi nasoe.
30Li donas sian vangon al tiu, kiu lin batas; li satigas sin per malhonoro.
31Sithaw mah aicae dungzan khoek to vaa mak ai;
31Ĉar ne por eterne forlasas la Sinjoro;
32anih mah palungsethaih phaksak, toe paroeai pop anih palungnathaih hoi amlunghaih to amtuengsak let tih.
32Se Li iun suferigas, Li ankaŭ kompatas pro Sia granda favorkoreco;
33Anih loe kaminawk nuiah palungsethaih hoi amtanghaih phaksak han koeh ai.
33Ĉar ne el Sia koro Li sendas mizeron kaj suferon al la homoj.
34Long ah thongkrah kaminawk boih khok hoiah cawh moe,
34Kiam oni premas sub siaj piedoj ĉiujn malliberulojn de la tero,
35sang koek Sithaw hmaa ah kami mah toenghaih baktiah hnuk han koi hmuen lak pae ving pacoengah,
35Kiam oni forklinas la rajton de homo antaŭ la vizaĝo de la Plejaltulo,
36kami mah hnuk han koi hmuen sungsak ving hanah Angraeng mah koeh ai.
36Kiam oni estas maljusta kontraŭ homo en lia juĝa afero — Ĉu la Sinjoro tion ne vidas?
37Angraeng lokpaekhaih om ai ah, mi mah maw a thuih ih lok baktiah angcoengsak thaih?
37Kiu povas per sia diro atingi, ke io fariĝu, se la Sinjoro tion ne ordonis?
38Sang koek Sithaw ih pakha thung hoiah na ai maw kahoih hoi kasae hmuen to angzo hmaek?
38Ĉu ne el la buŝo de la Plejaltulo eliras la decidoj pri malbono kaj pri bono?
39Kami mah a zaehaih pongah danpaek naah, tipongah kahing kami loe laisaep khing loe?
39Kial murmuras homo vivanta? Ĉiu murmuru kontraŭ siaj pekoj.
40To tiah oh pongah loe a caeh o haih loklam hae pakrong tanoek si loe, Angraeng khaeah amlaem o let si.
40Ni trarigardu kaj esploru nian konduton, kaj ni revenu al la Eternulo;
41Vannawk ranui ah kaom Sithaw khaeah, ban a payangh o moe, lawk a thuih o naah, poekhaih palungthin doeh anih khaeah paek o si.
41Ni levu nian koron kaj niajn manojn al Dio en la ĉielo.
42Ka zae o moe, na lok kang aek o moeng boeh; kaicae zaehaih to nang tahmen ai vop.
42Ni pekis kaj malobeis, kaj Vi ne pardonis.
43Palung na phuihaih hoiah nang kraeng khoep moe, nang pacaekthlaek boeh; tahmenhaih tawn ai ah, nang hum boeh.
43Vi kovris Vin per kolero kaj persekutis nin; Vi mortigis, Vi ne kompatis.
44Lawk ka thuih o haih nang khaeah phak han ai ah, nangmah hoi nangmah tamai hoi nang yaw khoep boeh.
44Vi kovris Vin per nubo, por ke ne atingu Vin la preĝo.
45Kaminawk salakah anghnoeng baktih, panuet thok hmuen baktiah nang ohsak boeh.
45Vi faris nin balaindaĵo kaj abomenindaĵo inter la popoloj.
46Kaicae ih misa boih mah, pakha ang angh o thuih.
46Malfermegis kontraŭ ni sian buŝon ĉiuj niaj malamikoj.
47Kaicae nui ah zithaih, amtimhaih, amrohaih hoi anghmat angtaahaih to phak boeh.
47Teruro kaj pereo trafis nin, ruinigo kaj malfeliĉo.
48Kai kami ih canunawk amro o boeh pongah, ka mik hoiah vapui tui to long.
48Torentojn da akvo verŝas mia okulo pri la malfeliĉo de la filino de mia popolo.
49Ka mikkhraetui loe kang ai ah long tih, anghak mak ai,
49Mia okulo fluigas kaj ne ĉesas, ne ekzistas por ĝi halto,
50Angraeng mah hnu ai karoek to van hoiah dan tathuk.
50Ĝis la Eternulo ekrigardos kaj ekvidos de la ĉielo.
51Ka vangpui thung ih canunawk boih pongah, ka mik mah palung ang setsak.
51Mia okulo suferigas mian animon pri ĉiuj filinoj de mia urbo.
52Takung om ai ah ka misanawk mah tavaa baktiah ang mee o.
52Senkaŭze ĉasas min kiel birdon miaj malamikoj;
53Tangqom thungah ka hinghaih ang boeng o sak moe, ka nuiah thlung ang vah o thuih.
53Ili pereigas mian vivon en kavo, ili ĵetas sur min ŝtonojn.
54Tui mah ka lu uem naah, ka duek boeh, tiah ka poek.
54Akvo leviĝis kontraŭ mian kapon, kaj mi diris: Mi tute pereis.
55Aw Angraeng, tangqom thung hoiah na hmin to kang kawk.
55Mi vokis Vian nomon, ho Eternulo, el la profunda kavo;
56Ka lok nang thaih pae; ka hamhaih hoi abomhaih kang hnik naah, na naa tamuep ving hmah.
56Vi aŭdis mian voĉon; ne kovru Vian orelon antaŭ mia vokado pri liberigo.
57Nang kang kawk naah, kai nang hnai thuih moe, zii hmah, tiah nang naa.
57Vi alproksimiĝis, kiam mi vokis al Vi; Vi diris: Ne timu.
58Aw Angraeng, ka hing thai hanah tok na sak moe, ka hinghaih pakhra to nang pahlong boeh.
58Vi, ho Sinjoro, defendis mian juĝaferon; Vi liberigis mian vivon.
59Aw Angraeng, ka sakpazaehaih na hnuk boeh; toenghaih hoiah kai lok na caek ah.
59Vi vidis, ho Eternulo, la maljustaĵon, kiun mi suferas; juĝu mian aferon.
60Nihcae mah misa ah ang suekhaih hoi a poek o ih hmuen to na hnuk boih boeh.
60Vi vidis ilian tutan venĝon, ĉiujn iliajn intencojn kontraŭ mi.
61Aw Angraeng, nihcae kasaethuihaih hoi poekhaihnawk to na thaih boeh.
61Vi aŭdis ilian insultadon, ho Eternulo, ĉiujn iliajn intencojn kontraŭ mi,
62Athun qui kai patoem kaminawk hoi kai misa angthawk thuih kaminawk mah thuih ih lok to na thaih boeh.
62La parolojn de tiuj, kiuj leviĝis kontraŭ min, kaj iliajn pensojn kontraŭ mi dum la tuta tago.
63Nihcae anghnuthaih hoi angthawkhaih to khenah; kai loe nihcae laasak thuih han ih ni ka oh sut boeh.
63Rigardu, kiam ili sidas kaj kiam ili leviĝas; mi ĉiam estas ilia rekantaĵo.
64Aw Angraeng, angmacae ban mah sak ih hmuen baktih toengah, nihcae khaeah pathok pae let ah.
64Redonu al ili repagon, ho Eternulo, laŭ la faroj de iliaj manoj.
65Nihcae han qahhaih palungthin to paek ah loe, nihcae to tangoeng thuih ah.
65Donu al ili doloron en la koro, sentigu al ili Vian malbenon.
66Palungphuihaih hoiah nihcae to pacaekthlaek hanah, maeto doeh anghmat ai ah Angraeng ih van tlim ah kaom hmuennawk to amrosak boih ah.
66Persekutu ilin en kolero, kaj ekstermu ilin el sub la ĉielo de la Eternulo.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.