متّی 22
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1و عیسی توجه نموده، باز به مثلها ایشان را خطاب کرده، گفت:
1И одговарајући Исус опет рече им у причама говорећи:
2«ملکوت آسمان پادشاهی را ماند که برای پسر خویش عروسی کرد.
2Царство је небеско као човек цар који начини свадбу сину свом.
3و غلامان خود را فرستاد تا دعوت‌شدگان را به عروسی بخوانند و نخواستند بیایند.
3И посла слуге своје да зову званице на свадбу; и не хтеше доћи.
4باز غلامان دیگر روانه نموده، فرمود: “دعوت‌شدگان را بگویید که اینک خوان خود را حاضر ساخته‌ام و گاوان و پرواریهای من کشته شده و همه‌چیز آماده است، به عروسی بیایید.”
4Опет посла друге слуге говорећи: Кажите званицама: Ево сам обед свој уготовио, и јунци моји и храњеници поклани су, и све је готово; дођите на свадбу.
5ولی ایشان بی‌اعتنایی نموده، راه خود را گرفتند، یکی به مزرعه خود و دیگری به تجارت خویش رفت.
5А они не маривши отидоше овај у поље своје, а овај к трговини својој.
6و دیگران غلامان او را گرفته، دشنام داده، کشتند.
6А остали ухватише слуге његове, изружише их, и побише их.
7پادشاه چون شنید، غضب نموده، لشکریان خود را فرستاده، آن قاتلان را به قتل رسانید و شهر ایشان را بسوخت.
7А кад то чу цар онај, разгневи се и пославши војску своју погуби крвнике оне, и град њихов запали.
8آنگاه غلامان خود را فرمود: “عروسی حاضر است؛ لیکن دعوت‌شدگان لیاقت نداشتند.
8Тада рече слугама својим: Свадба је дакле готова, а званице не бише достојне.
9الان به شوارع عامه بروید و هرکه را بیابید به عروسی بطلبید.”
9Идите дакле на раскршће и кога год нађете, дозовите на свадбу.
10پس آن غلامان به‌سر راهها رفته، نیک و بد هرکه را یافتند جمع کردند، چنانکه خانه عروسی ازمجلسیان مملو گشت.
10И изишавши слуге оне на раскршћа сабраше све које нађоше, зле и добре; и столови напунише се гостију.
11آنگاه پادشاه بجهت دیدن اهل مجلس داخل شده، شخصی را درآنجا دید که جامه عروسی در بر ندارد.
11Изашавши пак цар да види госте угледа онде човека необученог у свадбено рухо.
12بدوگفت: “ای عزیز چطور در اینجا آمدی و حال آنکه جامه عروسی در بر نداری؟” او خاموش شد.
12И рече му: Пријатељу! Како си дошао амо без свадбеног руха? А он оћуте.
13آنگاه پادشاه خادمان خود را فرمود: “این شخص را دست و پا بسته بردارید و در ظلمت خارجی اندازید، جایی که گریه و فشار دندان باشد.”
13Тада рече цар слугама: Свежите му руке и ноге, па га узмите те баците у таму најкрајњу; онде ће бити плач и шкргут зуба.
14زیرا طلبیدگان بسیارند و برگزیدگان کم.»
14Јер су многи звани, али је мало избраних.
15پس فریسیان رفته، شورا نمودند که چطوراو را در گفتگو گرفتار سازند.
15Тада отидоше фарисеји и начинише веће како би Га ухватили у речи.
16و شاگردان خودرا با هیرودیان نزد وی فرستاده، گفتند: «استادامی دانیم که صادق هستی و طریق خدا را به راستی تعلیم می‌نمایی و از کسی باک نداری زیراکه به ظاهر خلق نمی نگری.
16И послаше к Њему ученике своје с Иродовцима, те рекоше: Учитељу! Знамо да си истинит, и путу Божјем заиста учиш, и не мариш ни за кога, јер не гледаш ко је ко.
17پس به ما بگو رای تو چیست. آیا جزیه دادن به قیصر رواست یا نه؟»
17Кажи нам дакле шта мислиш ти? Треба ли дати харач ћесару или не?
18عیسی شرارت ایشان را درک کرده، گفت: «ای ریاکاران، چرا مرا تجربه می‌کنید؟
18Разумевши Исус лукавство њихово рече: Што ме кушате, лицемери?
19سکه جزیه را به من بنمایید.» ایشان دیناری نزد وی آوردند.
19Покажите ми новац харачки. А они донесоше Му новац.
20بدیشان گفت: «این صورت و رقم از آن کیست؟»
20И рече им: Чији је образ овај и натпис?
21بدو گفتند: «از آن قیصر.» بدیشان گفت: «مال قیصر را به قیصر ادا کنید و مال خدا رابه خدا!»
21И рекоше Му: Ћесарев. Тада рече им: Подајте дакле ћесарево ћесару, и Божје Богу.
22چون ایشان شنیدند، متعجب شدندو او را واگذارده، برفتند.
22И чувши дивише се, и оставивши Га отидоше.
23و در همان روز، صدوقیان که منکر قیامت هستند نزد او آمده، سوال نموده،
23Тај дан приступише к Њему садукеји који говоре да нема васкрсења, и упиташе Га
24گفتند: «ای استاد، موسی گفت اگر کسی بی‌اولاد بمیرد، می‌باید برادرش زن او را نکاح کند تا نسلی برای برادر خود پیدا نماید.
24говорећи: Учитељу! Мојсије рече: Ако ко умре без деце, да узме брат његов жену његову и да подигне семе брату свом.
25باری در میان ما هفت برادر بودند که اول زنی گرفته، بمرد و چون اولادی نداشت زن را به برادر خود ترک کرد.
25У нас беше седам браће; и први оженивши се умре, и не имавши порода остави жену своју брату свом.
26وهمچنین دومین و سومین تا هفتمین.
26А тако и други, и трећи, све до седмог.
27و آخر ازهمه آن زن نیز مرد.
27А после свих умре и жена.
28پس او در قیامت، زن کدام‌یک از آن هفت خواهد بود زیرا که همه او راداشتند؟»
28О васкрсењу дакле кога ће од седморице бити жена? Јер је за свима била.
29عیسی در جواب ایشان گفت: «گمراه هستید از این‌رو که کتاب و قوت خدا رادر نیافته‌اید،
29А Исус одговарајући рече им: Варате се, не знајући Писма ни силе Божје.
30زیرا که در قیامت، نه نکاح می‌کنند و نه نکاح کرده می‌شوند بلکه مثل ملائکه خدا در آسمان می‌باشند.
30Јер о васкрсењу нити ће се женити ни удавати; него су као анђели Божји на небу.
31اما درباره قیامت مردگان، آیا نخوانده‌اید کلامی را که خدا به شما گفته است،
31А за васкрсење мртвих нисте ли читали шта вам је рекао Бог говорећи:
32من هستم خدای ابراهیم و خدای اسحاق و خدای یعقوب؟ خدا، خدای مردگان نیست بلکه خدای زندگان است.»
32Ја сам Бог Авраамов, и Бог Исаков, и Бог Јаковљев! Није Бог Бог мртвих, него живих.
33و آن گروه چون شنیدند، از تعلیم وی متحیر شدند.
33И чувши народ дивљаше се науци Његовој.
34اما چون فریسیان شنیدند که صدوقیان را مجاب نموده است، با هم جمع شدند.
34А фарисеји чувши да посрами садукеје сабраше се заједно.
35و یکی از ایشان که فقیه بود، از وی به طریق امتحان سوال کرده، گفت:
35И упита један од њих законик кушајући Га и говорећи:
36«ای استاد، کدام حکم در شریعت بزرگتر است؟»
36Учитељу! Која је заповест највећа у закону?
37عیسی وی را گفت: «اینکه خداوند خدای خود را به همه دل و تمامی نفس و تمامی فکر خود محبت نما.
37А Исус рече му: Љуби Господа Бога свог свим срцем својим, и свом душом својом, и свом мисли својом.
38این است حکم اول و اعظم.
38Ово је прва и највећа заповест.
39و دوم مثل آن است یعنی همسایه خود را مثل خود محبت نما.
39А друга је као и ова: Љуби ближњег свог као самог себе.
40بدین دو حکم، تمام تورات و صحف انبیامتعلق است.»
40О овима двема заповестима виси сав закон и пророци.
41و چون فریسیان جمع بودند، عیسی ازایشان پرسیده،
41А кад се сабраше фарисеји, упита их Исус
42گفت: «درباره مسیح چه گمان می‌برید؟ او پسر کیست؟» بدو گفتند: «پسر داود.»
42говорећи: Шта мислите за Христа, чији је син? Рекоше Му: Давидов.
43ایشان را گفت: «پس چطور داود در روح، او راخداوند می‌خواند؟ چنانکه می‌گوید:
43Рече им: Како дакле Давид Њега духом назива Господом говорећи:
44“خداوندبه خداوند من گفت، به‌دست راست من بنشین تادشمانان تو را پای انداز تو سازم.”
44Рече Господ Господу мом: Седи мени с десне стране, док положим непријатеље Твоје подножје ногама Твојим?
45پس هرگاه داود او را خداوند می‌خواند، چگونه پسرش می‌باشد؟»
45Кад дакле Давид назива Њега Господом, како му је син?
46و هیچ‌کس قدرت جواب وی هرگز نداشت و نه کسی از آن روز دیگرجرات سوال کردن از او نمود.
46И нико Му не могаше одговорити речи; нити смеде ко од тог дана да Га запита више.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.