متّی 22
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1و عیسی توجه نموده، باز به مثلها ایشان را خطاب کرده، گفت:
1And Jesus answering, spoke again in parables to them, saying:
2«ملکوت آسمان پادشاهی را ماند که برای پسر خویش عروسی کرد.
2The kingdom of heaven is likened to a king, who made a marriage for his son.
3و غلامان خود را فرستاد تا دعوت‌شدگان را به عروسی بخوانند و نخواستند بیایند.
3And he sent his servants, to call them that were invited to the marriage; and they would not come.
4باز غلامان دیگر روانه نموده، فرمود: “دعوت‌شدگان را بگویید که اینک خوان خود را حاضر ساخته‌ام و گاوان و پرواریهای من کشته شده و همه‌چیز آماده است، به عروسی بیایید.”
4Again he sent other servants, saying: Tell them that were invited, Behold, I have prepared my dinner; my beeves and fatlings are killed, and all things are ready: come ye to the marriage.
5ولی ایشان بی‌اعتنایی نموده، راه خود را گرفتند، یکی به مزرعه خود و دیگری به تجارت خویش رفت.
5But they neglected, and went their own ways, one to his farm, and another to his merchandise.
6و دیگران غلامان او را گرفته، دشنام داده، کشتند.
6And the rest laid hands on his servants, and having treated them contumeliously, put them to death.
7پادشاه چون شنید، غضب نموده، لشکریان خود را فرستاده، آن قاتلان را به قتل رسانید و شهر ایشان را بسوخت.
7But when the king had heard of it, he was angry, and sending his armies, he destroyed those murderers, and burnt their city.
8آنگاه غلامان خود را فرمود: “عروسی حاضر است؛ لیکن دعوت‌شدگان لیاقت نداشتند.
8Then he saith to his servants: The marriage indeed is ready; but they that were invited were not worthy.
9الان به شوارع عامه بروید و هرکه را بیابید به عروسی بطلبید.”
9Go ye therefore into the highways; and as many as you shall find, call to the marriage.
10پس آن غلامان به‌سر راهها رفته، نیک و بد هرکه را یافتند جمع کردند، چنانکه خانه عروسی ازمجلسیان مملو گشت.
10And his servants going forth into the ways, gathered together all that they found, both bad and good: and the marriage was filled with guests.
11آنگاه پادشاه بجهت دیدن اهل مجلس داخل شده، شخصی را درآنجا دید که جامه عروسی در بر ندارد.
11And the king went in to see the guests: and he saw there a man who had not on a wedding garment.
12بدوگفت: “ای عزیز چطور در اینجا آمدی و حال آنکه جامه عروسی در بر نداری؟” او خاموش شد.
12And he saith to him: Friend, how camest thou in hither not having a wedding garment? But he was silent.
13آنگاه پادشاه خادمان خود را فرمود: “این شخص را دست و پا بسته بردارید و در ظلمت خارجی اندازید، جایی که گریه و فشار دندان باشد.”
13Then the king said to the waiters: Bind his hands and feet, and cast him into the exterior darkness: there shall be weeping and gnashing of teeth.
14زیرا طلبیدگان بسیارند و برگزیدگان کم.»
14For many are called, but few are chosen.
15پس فریسیان رفته، شورا نمودند که چطوراو را در گفتگو گرفتار سازند.
15Then the Pharisees going, consulted among themselves how to insnare him in his speech.
16و شاگردان خودرا با هیرودیان نزد وی فرستاده، گفتند: «استادامی دانیم که صادق هستی و طریق خدا را به راستی تعلیم می‌نمایی و از کسی باک نداری زیراکه به ظاهر خلق نمی نگری.
16And they sent to him their disciples with the Herodians, saying: Master, we know that thou art a true speaker, and teachest the way of God in truth, neither carest thou for any man: for thou dost not regard the person of men.
17پس به ما بگو رای تو چیست. آیا جزیه دادن به قیصر رواست یا نه؟»
17Tell us therefore what dost thou think, is it lawful to give tribute to Caesar, or not?
18عیسی شرارت ایشان را درک کرده، گفت: «ای ریاکاران، چرا مرا تجربه می‌کنید؟
18But Jesus knowing their wickedness, said: Why do you tempt me, ye hypocrites?
19سکه جزیه را به من بنمایید.» ایشان دیناری نزد وی آوردند.
19Shew me the coin of the tribute. And they offered him a penny.
20بدیشان گفت: «این صورت و رقم از آن کیست؟»
20And Jesus saith to them: Whose image and inscription is this?
21بدو گفتند: «از آن قیصر.» بدیشان گفت: «مال قیصر را به قیصر ادا کنید و مال خدا رابه خدا!»
21They say to him: Caesar’s. Then he saith to them: Render therefore to Caesar the things that are Caesar’s; and to God, the things that are God’s.
22چون ایشان شنیدند، متعجب شدندو او را واگذارده، برفتند.
22And hearing this they wondered, and leaving him, went their ways.
23و در همان روز، صدوقیان که منکر قیامت هستند نزد او آمده، سوال نموده،
23That day there came to him the Sadducees, who say there is no resurrection; and asked him,
24گفتند: «ای استاد، موسی گفت اگر کسی بی‌اولاد بمیرد، می‌باید برادرش زن او را نکاح کند تا نسلی برای برادر خود پیدا نماید.
24Saying: Master, Moses said: If a man die having no son, his brother shall marry his wife, and raise up issue to his brother.
25باری در میان ما هفت برادر بودند که اول زنی گرفته، بمرد و چون اولادی نداشت زن را به برادر خود ترک کرد.
25Now there were with us seven brethren: and the first having married a wife, died; and not having issue, left his wife to his brother.
26وهمچنین دومین و سومین تا هفتمین.
26In like manner the second, and the third, and so on to the seventh.
27و آخر ازهمه آن زن نیز مرد.
27And last of all the woman died also.
28پس او در قیامت، زن کدام‌یک از آن هفت خواهد بود زیرا که همه او راداشتند؟»
28At the resurrection therefore whose wife of the seven shall she be? for they all had her.
29عیسی در جواب ایشان گفت: «گمراه هستید از این‌رو که کتاب و قوت خدا رادر نیافته‌اید،
29And Jesus answering, said to them: You err, not knowing the Scriptures, nor the power of God.
30زیرا که در قیامت، نه نکاح می‌کنند و نه نکاح کرده می‌شوند بلکه مثل ملائکه خدا در آسمان می‌باشند.
30For in the resurrection they shall neither marry nor be married; but shall be as the angels of God in heaven.
31اما درباره قیامت مردگان، آیا نخوانده‌اید کلامی را که خدا به شما گفته است،
31And concerning the resurrection of the dead, have you not read that which was spoken by God, saying to you:
32من هستم خدای ابراهیم و خدای اسحاق و خدای یعقوب؟ خدا، خدای مردگان نیست بلکه خدای زندگان است.»
32I am the God of Abraham, and the God of Isaac, and the God of Jacob? He is not the God of the dead, but of the living.
33و آن گروه چون شنیدند، از تعلیم وی متحیر شدند.
33And the multitudes hearing it, were in admiration at his doctrine.
34اما چون فریسیان شنیدند که صدوقیان را مجاب نموده است، با هم جمع شدند.
34But the Pharisees hearing that he had silenced the Sadducees, came together:
35و یکی از ایشان که فقیه بود، از وی به طریق امتحان سوال کرده، گفت:
35And one of them, a doctor of the law, asking him, tempting him:
36«ای استاد، کدام حکم در شریعت بزرگتر است؟»
36Master, which is the greatest commandment in the law?
37عیسی وی را گفت: «اینکه خداوند خدای خود را به همه دل و تمامی نفس و تمامی فکر خود محبت نما.
37Jesus said to him: Thou shalt love the Lord thy God with thy whole heart, and with thy whole soul, and with thy whole mind.
38این است حکم اول و اعظم.
38This is the greatest and the first commandment.
39و دوم مثل آن است یعنی همسایه خود را مثل خود محبت نما.
39And the second is like to this: Thou shalt love thy neighbor as thyself.
40بدین دو حکم، تمام تورات و صحف انبیامتعلق است.»
40On these two commandments dependeth the whole law and the prophets.
41و چون فریسیان جمع بودند، عیسی ازایشان پرسیده،
41And the Pharisees being gathered together, Jesus asked them,
42گفت: «درباره مسیح چه گمان می‌برید؟ او پسر کیست؟» بدو گفتند: «پسر داود.»
42Saying: What think you of Christ? whose son is he? They say to him: David’s.
43ایشان را گفت: «پس چطور داود در روح، او راخداوند می‌خواند؟ چنانکه می‌گوید:
43He saith to them: How then doth David in spirit call him Lord, saying:
44“خداوندبه خداوند من گفت، به‌دست راست من بنشین تادشمانان تو را پای انداز تو سازم.”
44The Lord said to my Lord, Sit on my right hand, until I make thy enemies thy footstool?
45پس هرگاه داود او را خداوند می‌خواند، چگونه پسرش می‌باشد؟»
45If David then call him Lord, how is he his son?
46و هیچ‌کس قدرت جواب وی هرگز نداشت و نه کسی از آن روز دیگرجرات سوال کردن از او نمود.
46And no man was able to answer him a word; neither durst any man from that day forth ask him any more questions.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.