متّی 22
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
King James Version with Apocrypha
1و عیسی توجه نموده، باز به مثلها ایشان را خطاب کرده، گفت:
1And Jesus answered and spake unto them again by parables, and said,
2«ملکوت آسمان پادشاهی را ماند که برای پسر خویش عروسی کرد.
2The kingdom of heaven is like unto a certain king, which made a marriage for his son,
3و غلامان خود را فرستاد تا دعوت‌شدگان را به عروسی بخوانند و نخواستند بیایند.
3And sent forth his servants to call them that were bidden to the wedding: and they would not come.
4باز غلامان دیگر روانه نموده، فرمود: “دعوت‌شدگان را بگویید که اینک خوان خود را حاضر ساخته‌ام و گاوان و پرواریهای من کشته شده و همه‌چیز آماده است، به عروسی بیایید.”
4Again, he sent forth other servants, saying, Tell them which are bidden, Behold, I have prepared my dinner: my oxen and my fatlings are killed, and all things are ready: come unto the marriage.
5ولی ایشان بی‌اعتنایی نموده، راه خود را گرفتند، یکی به مزرعه خود و دیگری به تجارت خویش رفت.
5But they made light of it , and went their ways, one to his farm, another to his merchandise:
6و دیگران غلامان او را گرفته، دشنام داده، کشتند.
6And the remnant took his servants, and entreated them spitefully, and slew them .
7پادشاه چون شنید، غضب نموده، لشکریان خود را فرستاده، آن قاتلان را به قتل رسانید و شهر ایشان را بسوخت.
7But when the king heard thereof , he was wroth: and he sent forth his armies, and destroyed those murderers, and burned up their city.
8آنگاه غلامان خود را فرمود: “عروسی حاضر است؛ لیکن دعوت‌شدگان لیاقت نداشتند.
8Then saith he to his servants, The wedding is ready, but they which were bidden were not worthy.
9الان به شوارع عامه بروید و هرکه را بیابید به عروسی بطلبید.”
9Go ye therefore into the highways, and as many as ye shall find, bid to the marriage.
10پس آن غلامان به‌سر راهها رفته، نیک و بد هرکه را یافتند جمع کردند، چنانکه خانه عروسی ازمجلسیان مملو گشت.
10So those servants went out into the highways, and gathered together all as many as they found, both bad and good: and the wedding was furnished with guests.
11آنگاه پادشاه بجهت دیدن اهل مجلس داخل شده، شخصی را درآنجا دید که جامه عروسی در بر ندارد.
11¶ And when the king came in to see the guests, he saw there a man which had not on a wedding garment:
12بدوگفت: “ای عزیز چطور در اینجا آمدی و حال آنکه جامه عروسی در بر نداری؟” او خاموش شد.
12And he saith unto him, Friend, how camest thou in hither not having a wedding garment? And he was speechless.
13آنگاه پادشاه خادمان خود را فرمود: “این شخص را دست و پا بسته بردارید و در ظلمت خارجی اندازید، جایی که گریه و فشار دندان باشد.”
13Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth.
14زیرا طلبیدگان بسیارند و برگزیدگان کم.»
14For many are called, but few are chosen.
15پس فریسیان رفته، شورا نمودند که چطوراو را در گفتگو گرفتار سازند.
15¶ Then went the Pharisees, and took counsel how they might entangle him in his talk.
16و شاگردان خودرا با هیرودیان نزد وی فرستاده، گفتند: «استادامی دانیم که صادق هستی و طریق خدا را به راستی تعلیم می‌نمایی و از کسی باک نداری زیراکه به ظاهر خلق نمی نگری.
16And they sent out unto him their disciples with the Herodians, saying, Master, we know that thou art true, and teachest the way of God in truth, neither carest thou for any man : for thou regardest not the person of men.
17پس به ما بگو رای تو چیست. آیا جزیه دادن به قیصر رواست یا نه؟»
17Tell us therefore, What thinkest thou? Is it lawful to give tribute unto Caesar, or not?
18عیسی شرارت ایشان را درک کرده، گفت: «ای ریاکاران، چرا مرا تجربه می‌کنید؟
18But Jesus perceived their wickedness, and said, Why tempt ye me, ye hypocrites?
19سکه جزیه را به من بنمایید.» ایشان دیناری نزد وی آوردند.
19Shew me the tribute money. And they brought unto him a penny.
20بدیشان گفت: «این صورت و رقم از آن کیست؟»
20And he saith unto them, Whose is this image and superscription?
21بدو گفتند: «از آن قیصر.» بدیشان گفت: «مال قیصر را به قیصر ادا کنید و مال خدا رابه خدا!»
21They say unto him, Cæsar’s. Then saith he unto them, Render therefore unto Cæsar the things which are Cæsar’s; and unto God the things that are God’s.
22چون ایشان شنیدند، متعجب شدندو او را واگذارده، برفتند.
22When they had heard these words , they marvelled, and left him, and went their way.
23و در همان روز، صدوقیان که منکر قیامت هستند نزد او آمده، سوال نموده،
23¶ The same day came to him the Sadducees, which say that there is no resurrection, and asked him,
24گفتند: «ای استاد، موسی گفت اگر کسی بی‌اولاد بمیرد، می‌باید برادرش زن او را نکاح کند تا نسلی برای برادر خود پیدا نماید.
24Saying, Master, Moses said, If a man die, having no children, his brother shall marry his wife, and raise up seed unto his brother.
25باری در میان ما هفت برادر بودند که اول زنی گرفته، بمرد و چون اولادی نداشت زن را به برادر خود ترک کرد.
25Now there were with us seven brethren: and the first, when he had married a wife, deceased, and, having no issue, left his wife unto his brother:
26وهمچنین دومین و سومین تا هفتمین.
26Likewise the second also, and the third, unto the seventh.
27و آخر ازهمه آن زن نیز مرد.
27And last of all the woman died also.
28پس او در قیامت، زن کدام‌یک از آن هفت خواهد بود زیرا که همه او راداشتند؟»
28Therefore in the resurrection whose wife shall she be of the seven? for they all had her.
29عیسی در جواب ایشان گفت: «گمراه هستید از این‌رو که کتاب و قوت خدا رادر نیافته‌اید،
29Jesus answered and said unto them, Ye do err, not knowing the scriptures, nor the power of God.
30زیرا که در قیامت، نه نکاح می‌کنند و نه نکاح کرده می‌شوند بلکه مثل ملائکه خدا در آسمان می‌باشند.
30For in the resurrection they neither marry, nor are given in marriage, but are as the angels of God in heaven.
31اما درباره قیامت مردگان، آیا نخوانده‌اید کلامی را که خدا به شما گفته است،
31But as touching the resurrection of the dead, have ye not read that which was spoken unto you by God, saying,
32من هستم خدای ابراهیم و خدای اسحاق و خدای یعقوب؟ خدا، خدای مردگان نیست بلکه خدای زندگان است.»
32I am the God of Abraham, and the God of Isaac, and the God of Jacob? God is not the God of the dead, but of the living.
33و آن گروه چون شنیدند، از تعلیم وی متحیر شدند.
33And when the multitude heard this , they were astonished at his doctrine.
34اما چون فریسیان شنیدند که صدوقیان را مجاب نموده است، با هم جمع شدند.
34¶ But when the Pharisees had heard that he had put the Sadducees to silence, they were gathered together.
35و یکی از ایشان که فقیه بود، از وی به طریق امتحان سوال کرده، گفت:
35Then one of them, which was a lawyer, asked him a question , tempting him, and saying,
36«ای استاد، کدام حکم در شریعت بزرگتر است؟»
36Master, which is the great commandment in the law?
37عیسی وی را گفت: «اینکه خداوند خدای خود را به همه دل و تمامی نفس و تمامی فکر خود محبت نما.
37Jesus said unto him, Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy mind.
38این است حکم اول و اعظم.
38This is the first and great commandment.
39و دوم مثل آن است یعنی همسایه خود را مثل خود محبت نما.
39And the second is like unto it, Thou shalt love thy neighbour as thyself.
40بدین دو حکم، تمام تورات و صحف انبیامتعلق است.»
40On these two commandments hang all the law and the prophets.
41و چون فریسیان جمع بودند، عیسی ازایشان پرسیده،
41¶ While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them,
42گفت: «درباره مسیح چه گمان می‌برید؟ او پسر کیست؟» بدو گفتند: «پسر داود.»
42Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David.
43ایشان را گفت: «پس چطور داود در روح، او راخداوند می‌خواند؟ چنانکه می‌گوید:
43He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying,
44“خداوندبه خداوند من گفت، به‌دست راست من بنشین تادشمانان تو را پای انداز تو سازم.”
44The LORD said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool?
45پس هرگاه داود او را خداوند می‌خواند، چگونه پسرش می‌باشد؟»
45If David then call him Lord, how is he his son?
46و هیچ‌کس قدرت جواب وی هرگز نداشت و نه کسی از آن روز دیگرجرات سوال کردن از او نمود.
46And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.