متّی 15
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1آنگاه کاتبان و فریسیان اورشلیم نزدعیسی آمده، گفتند:
1Then came to him from Jerusalem scribes and Pharisees, saying:
2«چون است که شاگردان تو از تقلید مشایخ تجاوز می‌نمایند، زیرا هرگاه نان می‌خورند دست خود رانمی شویند؟»
2Why do thy disciples transgress the tradition of the ancients? For they wash not their hands when they eat bread.
3او در جواب ایشان گفت: «شمانیز به تقلید خویش، از حکم خدا چرا تجاوزمی کنید؟
3But he answering, said to them: Why do you also transgress the commandment of God for your tradition? For God said:
4زیرا خدا حکم داده است که مادر وپدر خود را حرمت دار و هرکه پدر یا مادر رادشنام دهد البته هلاک گردد.
4Honour thy father and mother: And: He that shall curse father or mother, let him die the death.
5لیکن شمامی گویید هرکه پدر یا مادر خود را گوید آنچه ازمن به تو نفع رسد هدیه‌ای است،
5But you say: Whosoever shall say to father or mother, The gift whatsoever proceedeth from me, shall profit thee.
6و پدر یا مادرخود را بعد از آن احترام نمی نماید. پس به تقلیدخود، حکم خدا را باطل نموده‌اید.
6And he shall not honour his father or his mother: and you have made void the commandment of God for your tradition.
7ای ریاکاران، اشعیاء در باره شما نیکو نبوت نموده است که گفت:
7Hypocrites, well hath Isaias prophesied of you, saying:
8این قوم به زبانهای خود به من تقرب می‌جویند و به لبهای خویش مرا تمجیدمی نمایند، لیکن دلشان از من دور است.
8This people honoureth me with their lips: but their heart is far from me.
9پس عبادت مرا عبث می‌کنند زیرا که احکام مردم رابمنزله فرایض تعلیم می‌دهند.»
9And in vain do they worship me, teaching doctrines and commandments of men.
10و آن جماعت را خوانده، بدیشان گفت: «گوش داده، بفهمید؛
10And having called together the multitudes unto him, he said to them: Hear ye and understand.
11نه آنچه به دهان فرومی رود انسان را نجس می‌سازد بلکه آنچه از دهان بیرون می‌آید انسان را نجس می‌گرداند.»
11Not that which goeth into the mouth defileth a man: but what cometh out of the mouth, this defileth a man.
12آنگاه شاگردان وی آمده، گفتند: «آیا می‌دانی که فریسیان چون این سخن را شنیدند، مکروهش داشتند؟»
12Then came his disciples, and said to him: Dost thou know that the Pharisees, when they heard this word, were scandalized?
13او در جواب گفت: «هر نهالی که پدرآسمانی من نکاشته باشد، کنده شود.
13But he answering them, said: Every plant which my heavenly Father hath not planted, shall be rooted up.
14ایشان راواگذارید، کوران راهنمایان کورانند و هرگاه کور، کور را راهنما شود، هر دو در چاه افتند.
14Let them alone: they are blind, and leaders of the blind. And if the blind lead the blind, both will fall into the pit.
15پطرس در جواب او گفت: «این مثل را برای ما شرح فرما.»
15And Peter answering, said to him: Expound to us this parable.
16عیسی گفت: «آیا شما نیز تا به حال بی‌ادراک هستید؟
16But he said: Are you also yet without understanding?
17یا هنوز نیافته‌اید که آنچه از دهان فرو می‌رود، داخل شکم می‌گردد ودر مبرز افکنده می‌شود؟
17Do you not understand, that whatsoever entereth into the mouth, goeth into the belly, and is cast out into the privy?
18لیکن آنچه از دهان برآید، از دل صادر می‌گردد و این چیزها است که انسان را نجس می‌سازد.
18But the things which proceed out of the mouth, come forth from the heart, and those things defile a man.
19زیرا که از دل برمی آید، خیالات بد و قتلها و زناها و فسقها ودزدیها و شهادات دروغ و کفرها.
19For from the heart come forth evil thoughts, murders, adulteries, fornications, thefts, false testimonies, blasphemies.
20اینها است که انسان را نجس می‌سازد، لیکن خوردن به‌دستهای ناشسته، انسان را نجس نمی گرداند.»
20These are the things that defile a man. But to eat with unwashed hands doth not defile a man.
21پس عیسی از آنجا بیرون شده، به دیارصور و صیدون رفت.
21And Jesus went from thence, and retired into the coasts of Tyre and Sidon.
22ناگاه زن کنعانیه‌ای از آن حدود بیرون آمده، فریاد‌کنان وی را گفت: «خداوندا، پسر داودا، بر من رحم کن زیرا دختر من سخت دیوانه است.»
22And behold a woman of Canaan who came out of those coasts, crying out, said to him: Have mercy on me, O Lord, thou son of David: my daughter is grieviously troubled by the devil.
23لیکن هیچ جوابش نداد تا شاگردان او پیش آمده، خواهش نمودند که «او را مرخص فرمای زیرا در عقب ما شورش می‌کند.»
23Who answered her not a word. And his disciples came and besought him, saying: Send her away, for she crieth after us:
24او در جواب گفت: «فرستاده نشده‌ام مگر بجهت گوسفندان گم شده خاندان اسرائیل.»
24And he answering, said: I was not sent but to the sheep that are lost of the house of Israel.
25پس آن زن آمده، او را پرستش کرده، گفت: «خداوندا مرا یاری کن.»
25But she came and adored him, saying: Lord, help me.
26در جواب گفت که «نان فرزندان را گرفتن و نزد سگان انداختن جایزنیست.»
26Who answering, said: It is not good to take the bread of the children, and to cast it to the dogs.
27عرض کرد: «بلی خداوندا، زیرا سگان نیز از پاره های افتاده سفره آقایان خویش می‌خورند.»
27But she said: Yea, Lord; for the whelps also eat of the crumbs that fall from the table of their masters.
28آنگاه عیسی در جواب او گفت: «ای زن! ایمان تو عظیم است! تو را برحسب خواهش تو بشود.» که در همان ساعت، دخترش شفا یافت.
28Then Jesus answering, said to her: O woman, great is thy faith: be it done to thee as thou wilt: and her daughter was cured from that hour.
29عیسی از آنجا حرکت کرده، به کناره دریای جلیل آمد و برفراز کوه برآمده، آنجا بنشست.
29And when Jesus had passed away from thence, he came nigh the sea of Galilee. And going up into a mountain, he sat there.
30و گروهی بسیار، لنگان و کوران و گنگان وشلان و جمعی از دیگران را با خود برداشته، نزداو آمدند و ایشان را بر پایهای عیسی افکندند وایشان را شفا داد،
30And there came to him great multitudes, having with them the dumb, the blind, the lame, the maimed, and many others: and they cast them down at his feet, and he healed them:
31بقسمی که آن جماعت، چون گنگان را گویا و شلان را تندرست و لنگان راخرامان و کوران را بینا دیدند، متعجب شده، خدای اسرائیل را تمجید کردند.
31So that the multitudes marvelled seeing the dumb speak, the lame walk, and the blind see: and they glorified the God of Israel.
32عیسی شاگردان خود را پیش طلبیده، گفت: «مرا بر این جماعت دل بسوخت زیرا که الحال سه روز است که با من می‌باشند و هیچ‌چیز برای خوراک ندارند و نمی خواهم ایشان را گرسنه برگردانم مبادا در راه ضعف کنند.»
32And Jesus called together his disciples, and said: I have compassion on the multitudes, because they continue with me now three days, and have not what to eat, and I will not send them away fasting, lest they faint in the way.
33شاگردانش به او گفتند: «از کجا در بیابان ما را آنقدر نان باشدکه چنین انبوه را سیر کند؟»
33And the disciples say unto him: Whence then should we have so many loaves in the desert, as to fill so great a multitude?
34عیسی ایشان راگفت: «چند نان دارید؟» گفتند: «هفت نان و قدری از ماهیان کوچک.»
34And Jesus said to them: How many loaves have you? But they said: Seven, and a few little fishes.
35پس مردم را فرمود تا برزمین بنشینند.
35And he commanded the multitude to sit down upon the ground.
36و آن هفت نان و ماهیان را گرفته، شکر نمود و پاره کرده، به شاگردان خود داد وشاگردان به آن جماعت.
36And taking the seven loaves and the fishes, and giving thanks, he brake, and gave to his disciples, and the disciples to the people.
37و همه خورده، سیرشدند و از خرده های باقی‌مانده هفت زنبیل پربرداشتند.
37And they did all eat, and had their fill. And they took up seven baskets full, of what remained of the fragments.
38و خورندگان، سوای زنان و اطفال چهار هزار مرد بودند.
38And they that did eat, were four thousand men, beside children and women.
39پس آن گروه را رخصت داد و به کشتی سوار شده، به حدود مجدل آمد.
39And having dismissed the multitude, he went up into a boat, and came into the coasts of Magedan.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.